Romans & histoires ปฐมบทนางร้าย

ร้ายกาจไม่ได้ผลนางก็คงต้องใช้วิธีสุดท้าย แกล้งยั่วทำตัวแพศยา…คือวิธีที่เห็นท่าว่าจะได้ผลดี “ไม่ต้องจับผิด ความผิดเจ้าก็เต็มไปหมด” นางกล้ากล่าวได้อย่างไรว่าตนเองนั้นอ่อนหวานงดงามตรงข้ามโดยสิ้นเชิง

คจิต แล้วอีกอย่างใครจะไปอยากให้ตนเองต้องถูกวางยากันล่ะ ไป๋ซูเอ๋อจึงบิดเบือนเหตุการณ์ทั้งหมด โดยไม่สนใจว่าใครจะเป็นจะตายจะเดือดร้อน แต่ในโลกนี้นางต้องอยู่รอดปลอดภัย ก่อนหน้านั้นไป๋ซูเอ๋อถูกนางร้ายอย่างพานเยี่ยนซินรังแกสารพัด และพานเยี่ยนซินได้รับการโหวตจากนักอ ่านเป็นอันดับหนึ่งว่าเป็นนางร้ายที่ผู้คนรังเกียจและควรถูกกำจัดอย่างโหดเหี้ยม ให้สาสมกับที่นางรังแกนางเอกอย่างไป๋ซูเอ๋อ เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วนักเขียนจึงสร้างจุดจบอันโหดร้ายให้กับพานเยี่ยนซิน

“ไม่หรอกเจ้าค่ะพี่จื่อหยาง หากว่าฝ่าบาทสั่งตรวจสอบขึ้นมา ผู้ที่จะถูกสงสัยเป็นคนแรก ก็คือสาวใช้ข้างพระวรกายของฮองเฮา และหากสืบต่อละก็ คนที่เดือดร้อนก็ย่อมจะเป็นตัวพระนางเอง ครั้งนี้ก็ถือว่า… ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นย่อมถึงตัว” ไป๋จื่อหยางถึงกับรู้สึกเลื่อมใส ก� �่งกลัวซานถิงขึ้นมาอย่างจริงจังเสียแล้ว นางฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา ลงมือเด็ดขาด แม้แต่องค์ชายเก้า นางก็ไม่ยอมบอกแผนการนี้ให้รู้ และเขาเริ่มรู้สึกได้ ถึงความไม่พอใจขององค์ชายเล็กน้อย

อี้เฟยมองหน้าเด็กทั้งหก หนึ่งคือเด็กชายที่ปกติดีเพียงแต่ไร้รากวิญญาณ ส่วนเด็กน้อยคนอื่นต่างมีรากวิญญาณพฤกษากันหมด เพียงแต่ร่างกายพิการ ซึ่งมันก็เป็นการดียิ่งนักที่เด็กเหล่านี้ต่างมีรากวิญญาณพฤกษา ปฐมของสรรพสิ่งต่าง ๆ “พี่สาว ท่านคือนางร้ายที่ทุกคนในเมืองหลวงพูด กันหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาซบลงตรงเอวของนาง มันมีเสียงคำถาม แต่เด็กตรงหน้าไม่ได้ขยับปากพูดเลยแม้แต่น้อย

ดูเหมือนเธอจะทะลุมิติเข้ามาในนิยายประสาทแดก และไม่ใช่บทนางเอกด้วย แต่เป็นบทนางร้ายที่มีสามีพระเอกธงแดง ไม่น่าเลย ไม่น่าพูดพล่อย ๆ ก่อนนอน! ‘นิยายบ้าอะไรวะ อย่าให้ได้เป็นนางร้ายนะ ฉันจะไม่ให้ชีวิตของเธอยอมคนง่าย ๆ แบบนี้ ก็รู้อยู่ว่าพระเอกธงแดงหน้าตาหล่อ เอาเก่ง ทำถึงกับเรื่องบนเตียง แต่ผู้ชายใหม่อาจจะหล่อกว่า ของใหญ่กว่าก็ได้ ไม่รู้ฝังใจรักอะไรนักหนา’

“ว่าจะแกล้งเงียบแล้วนะ! นี่แกแอ๊บเล่นบทนางเอกอยู่ใช่ไหม? จะสอนให้นะ บอกเลยบทนี้ไม่เวิร์ก แม่อ่านนิยายมาเยอะแล้ว นางเอกแบบนี้มันจืดชืด! ไม่แซ่บ! สุดท้ายกลายเป็นสตรีน่าเบื่อ อย่างเรา ๆ สวยแบบสับต้องเล่นบทนางร้ายสิแก ทำตัวอ่อนแอแบบนี้ คิดว่าฉันรู้ไม่ทันหรือไง!” ตานชิงท ี่น้ำตาคลอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง จิตวิญญาณที่เศร้าสร้อยกลับเข้าที่เข้ารอยในพริบตา “เจ๊!!! ให้เกียรติร่างกายบอบบางงดงามของฉันด้วย!”

ชาร์ลเอื้อมมือดึงผ้าห่มออกจากร่างบาง เผยให้เห็นคนใต้ผ้าห่มที่นอนหลับไม่รู้ตัว แสงสว่างจากด้านนอกสะท้อนเข้ามาในห้องนอนทำให้ชาร์ลสามารถมองร่างบางอย่างชัดเจน พิมพ์มาดาในชุดนอนกระโปรงสีเนื้อแนบผิว แอร์เย็นๆตกลงมาสัมผัสกับผิวทำให้ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย "หนาว~" เธอพึมพำออกมาก ่อนจะลืมตาขึ้น ทว่าเงาจากปลายเตียงทำให้พิมพ์มาดารีบลุกขึ้นนั่งทันที "นาย!!" "ฉันบอกว่าไง ห้ามเรียกฉันแบบนั้น"

อย่างแรกเลยคือนางห้ามล่วงเกินจิ่งโม่เยี่ย จอมวายร้ายที่เป็นบอสใหญ่สุดของนิยายเรื่องนี้โดยเด็ดขาด ตอนนี้นางเสียใจอย่างสุดแสน ตอนแรกไม่น่ารังเกียจนิยายน้ำเน่าจนไม่ยอมอ่านต่อเลย... น้ำเน่าสิดี

2 ป่วยจนเลอะเลือน ห้าวันหลังจากเทศกาลโคมไฟ หญิงสาวลืมตาขึ้นเมื่อผู้คนในห้องออกไปจนหมดก่อน จึงลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงอุ่น เพราะเหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า ไม่มีเหตุผลรองรับเอาเสียเลย ซ้ำยังต้องมาอยู่ในร่างนางร้ายสุดแสนอาภัพผู้นี้อีก จะกล่าวว่านางเ ป็นนางร้ายก็ร้ายไม่เท่านางร้ายคนอื่น ๆ หรือแม้แต่นางเอกของเรื่องยังร้ายเสียกว่า นางร้ายเพราะนางมักถูกมอบบทนางร้ายให้มากกว่าจะแสดงเอง นอกจากนี้สุดท้ายยังต้องตายเพราะพระเอกสุดที่รักของนางอีกต่างหาก

‘แน่จริงก็ตบตีข้าเลย ข้าจะดูสิว่าบิดาเจ้าจะมาช่วยเจ้าก่อนจะถูกโบยทันหรือไม่’ ถึงตัวจะเป็นเผยตั้นเยี่ยนแต่วิญญาญคือจ้าวฉือลี่หญิงสาวจากยุคอนาคต เช่นนั้นเรื่องการที่สตรีแต่งตัวสวยเพื่อยั่วยวนบุรุษนั้นย่อมเป็นความคิดที่นางไม่เห็นด้วย แต่จะอธิบายให้คนยุคนี้เข้าใจก็คง ยาก นางเลยใช่คำพูดของพวกคุณหนูเหล่านั้นด่าพวกนางกลับ