Novelas y relatos de พี่สะใภ้ม่าย: น้องชายโง่เอ๋ย เบาๆ หน่อย!

เธอคิดว่าคงตีหน้าไม่ถูกเป็นแน่แท้ ก่อนจะรีบย่องเข้าไปมองพี่ชายใหม่ และปลุกเขาในแบบฉบับที่เธอถนัดที่สุด อาจจะเรียกว่าปลุก หรืออาจจะเรียกว่าแกล้งไปในตัวก็ว่าได้ ก็ในเมื่องานแกล้งคืองานของเรา ฮิฮิ!!! “จ๊ะเอ๋! พี่หมอ มานอนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ”

ฉันพอจับใจความได้เอมิพูดคำว่าพี่ชาย นี่เขามีน้องสาวจริงๆเหรอ เหอะ... ฉันลอบหัวเราะ ขนาดตัวเองมีน้องสาวยังกล้าจับฉันมาไม่นึกถึงหัวอกพี่ชายฉันบ้างรึไง อีกอย่างเขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ ทำไมกับน้องดูอ่อนโยนขนาดนั้น

ภายใต้แสงไฟดวงเล็ก เสียงสะอื้นแผ่วเบาถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้หมอนใบโต พาขวัญนอนขดตัวอยู่ในความมืดสนิทที่ดูจะแคบลงกว่าทุกวัน น้ำตาที่เปียกชื้นบนแก้มไม่ได้ไหลออกมาเพียงเพราะความโกรธ แต่มันคือความน้อยใจที่หนักอึ้ง... น้อยใจที่พี่ชายเพียงคนเดียวไม่เคยเชื่อมั่นในศักยภาพ ของเธอเลย

“แต่น้องช่วยเมตตาพี่ชายที่แสนจะโง่เขลาคนนี้สักครั้งได้ไหมค?” “ได้โปรดบอกพี่ทีได้ไหมคะว่าน้องของพี่เป็นอะไร...?” “...” “นะคะ พี่โง่เรื่องเดาใจคนม๊ากมาก...น้องก็รู้” “...” “นะครับ”

เพียงแพรแขวะพี่ชาย “ถ้าแกมีผัว ฉันจะยุให้ผัวแกปั๊มแกให้มีลูกสักสองโหล” “แหวะ! พี่วัตบ้า” เพียงแพรแหวกลับหน้าแดงก่ำ “ทำมาเป็นรับไม่ได้” ภวัตเอื้อมมือไปเคาะหน้าผากน้องสาว “โอ๊ย!” เพียงแพรลูบหน้าผากตัวเองไปมา มองพี่ชายตาคว่ำ

“หากท่านพูดเช่นนี้ พี่สะใภ้ของข้ามิกลายเป็นคนโฉดอันดับต้นๆ ในแคว้นเลยหรือนั่น” “ญาติผู้น้องเจ้ากล่าวเช่นนี้ย่อมไม่เกินเลย ฮ่าๆ รอให้นางเป็นคนบอกเจ้าเองจะดีกว่า แม้แต่ข้ายังคิดว่า รู้ความลับของนางไม่หมดด้วยซ้ำไป ส่วนพี่ชายเจ้าน่ะรึ ข้าว่ายังไม่รู้อะไรเลย เขาหลงเมียหลง ลูกจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้นแล้ว” “นางเป็นภัยกับพวกเราหรือไม่ ”

สกายด่ากลับ เเต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก "หึ ๆ" น้องชายเค้นเสียงหัวเราะเบา ๆ เเต่ก็ยินดีกับพี่ชายเเละพี่สะใภ้มาก ๆ ที่กำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจ

ผมแม่งอยากจะมองบนซะจริงๆกับคำพูดและท่าทีน่าหมั่นไส้ของยัยนี่กับพี่ชายผม "คิดจะมาเป็นพี่สะใภ้ฉันมันไม่ง่ายหรอกนะจะบอกให้" "ห๊ะ ฉันบอกเหรอคะว่าอยากเป็นพี่สะใภ้คุณ"

พี่ชายคนตัวหัวเราะออกมาเล็กน้อย กับท่าทีของน้องชาย “อย่าคิดมากเลยพี่ใหญ่ ส่วนพี่รองเข้าใจผมใช่ไหม เรื่องที่พวกเราไม่มีของฝากให้พี่สะใภ้”

ผู้เป็นบิดาที่อยากช่วยเหลือบุตรชายกล่าว เพราะเขาเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของแม่นางน้อยผู้นี้ยามที่ก้มหน้าลง จึงรู้ว่าว่าที่ลูกสะใภ้ผู้นี้กำลังสนุกกับการกลั่นแกล้งบุตรชายของตน “เจ้าค่ะ ข้าพึงใจพี่เฟยฉี เช่นเดียวกับที่เขาพึงใจข้าเจ้าค่ะ” หากกลั่นแกล้งไปมากกว่านี้ คืนเข้าหอนาง คงมิแคล้วจะไม่ได้นอนเช่นที่เขาบอกจริงๆ