ภรรยาที่ท่านชิงชัง ยามนี้เลิกรักท่านแล้ว Mga Nobela at Kwento

จากชายหนุ่มผู้เย็นชาต่อหญิงสาวที่เข้าใกล้ วันนี้หยางซีห่าวไม่มีท่าทีเหล่านั้นอีกแล้ว เขากลับนึกสนุกที่จะต่อปากต่อคำและยั่วให้ว่าที่ภรรยาโกรธตนเอง “แล้วคุณจะเอายังไงท่านผู้พัน เราสองคนไม่ได้รักกัน อยู่กันไปมีแต่จะประสาทเสียเปล่า ๆ หากวันใดคุณเจอหญิงสาวที่รักขึ้นมาจ ะทำอย่างไร”

“คุณหนูลู่มิใช่คนรักของข้า เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ข้ามีเจ้าเป็นภรรยาแล้ว ไม่คิดจะมองใครอื่น” “ท่านอย่าได้ฝืนตนเอง ขอเพียงท่านบอกมาว่าต้องการสิ่งใดจากข้า ข้าจะให้ท่าน จากนั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่เสีย”

ฝ่ามือเหี่ยวบีบกำเข้าหากันแน่น สะกดข่มความโกรธที่เกิดขึ้นกลางใจ ตวัดสายตาขุ่นเคืองมองภรรยา “นี่คุณให้คนสะกดรอยผมงั้นเหรอ!” “ถ้าเป็นฉันแล้วจะยังไง! รักมันมาก หลงมันมากก็ไปอยู่กับมันซะ! แต่คุณจะไปได้แค่ตัวเท่านั้น เพราะฉันไม่ยอมเสียทุกอย่างไปแน่!”

“มู่หยาง เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ เจ้าบอกกับย่าเองว่าเจ้าไม่ได้รักจินเยว่แล้ว และไม่คิดจะแต่งงานกับนาง เพราะเจ้ามีสตรีใหม่แล้ว หนิงอันผู้นั้นไม่ใช่หรือ แล้วนี่เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา อยู่ ๆ ก็มาทำท่าทางหวงจินเยว่ขึ้นมาอีก นางเป็นสตรีของเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน เจ้ากับนางนั้นเลิกรากันไปแล

“แต่ฉันอยากอยู่แบบนี้ไปสักพักก่อน ฉันยังไม่พร้อมที่จะมีใครตอนนี้น่ะ” “เธอยังรักสามีเก่าอยู่เหรอ” “ก็…พยายามเลิกรักอยู่” “ถ้าเธออยากเลิกรักเขา เธอก็มาคบกับฉันสิ เผื่อเธออาจจะลืมเขาก็ได้นะ”

“ข้าไม่สนใจหรอกนะว่าก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร แต่นับจากนี้ไปข้าขอตัดขาดไม่ข้องเกี่ยวอะไรกับเจ้าทั้งนั้น” “ตอนนี้ข้ามีภรรยาที่มอบใจให้แล้ว ชิงชิงคือฮูหยินเพียงคนเดียวของข้าและจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป”

ธารา: ฉันรู้มาตลอดว่าเธอแอบรักเทียนแต่ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะร้ายกาจได้ขนาดนี้อาศัยช่วงจังหวะที่ฉันเลิกกับเทียนแต่งงานกับเขา ต้องหน้าด้านเบอร์ไหนกันถึงทำแบบนี้ได้ อ้อนปรียา: แต่คนอย่างเธอไม่มีทางแทนที่ฉันได้หรอกนะ เชิญแอบรักเขาต่อไปเถอะเพราะยังไงซะคนอย่างเทียนไม่มีทาง รักคนอย่างเธอหรอก อ้อนปรียา: น่าสงสารจริง ๆ ไม่สิ ฉันพิมพ์ผิด เธอมันน่าสมเพชต่างหาก

ภาพนิสากับราชันย์ในงานเลี้ยงเมื่อคืนผุดขึ้นมา หรือที่เขาไม่เชื่อ ก็เพราะผู้หญิงคนนั้น เพียงฟ้าจึงพูดออกมาด้วยที่เข้มข้นขึ้น จ้องมองหน้าของราชันย์อย่างไม่ละสายตา "ตอนนี้ใช่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่อีกไม่นาน ผมมั่นใจว่าผมต้องหย่ากับคุณ"

แรงกระชากนั้นทำให้นางอยู่ใต้ร่างกำยำ ดวงตาของสามีเต็มไปด้วยความหื่นกระหายราวกับสัตว์ป่า ไม่มีความรักให้กับนางแม้แต่น้อย “พระชายา.... จะบ่ายเบี่ยงไปไย... เจ้าเป็นภรรยาข้า ชั่วชีวิตนี้ เจ้าต้องสนองความต้องการของข้าเท่านั้น !” สิ้นคำ เขาก็กระชากอาภรณ์ของนางออก

เธอชี้ไปที่หลินเซียง น้ำเสียงเคียดแค้นอย่างที่สุด “เมื่อสองปีก่อนเราเคยรักกันดี ทำไมพอมีเธอ ทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไป? คุณสัญญาแล้วแท้ ๆ ว่าจะหย่ากับเธอ ทำไมถึงไม่หย่า?” เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ น้ำเสียงสั่นเครือ “สือเยี่ยน ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นทำเรื่องเลวร้ายกับฉัน แต่คุณก ลับไม่ยอมตอบฉันอย่างชัดเจน ในใจคุณ ฉันไม่สำคัญอีกแล้วเหรอ?”