ภรรยารักของไตรภูมิ Novels & Stories

เธอไม่รู้หรอกว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร แต่ดูจากหน้าตาแล้วทั้งสองคงจะอายุห่างกันอยู่มาก "สวัสดีค่ะ" "ผมจะพาภรรยากลับนะครับคุณพ่อ" "จะกลับไปไหนล่ะนี่ก็บ้านน้อง อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ" ไตรสูรมองต่ำลงดูคนที่กอดเขาไว้แน่น

ที่จริงแล้วตรัยไม่ต้องการให้ใครมารบกวนชีวิตครอบครัวของเราสามคนต่างหาก ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เนตรดาวยังเป็นภรรยาที่ถูกต้องทั้งทางนิตินัยและพฤตินัยของตรัย แต่ก็เป็นภรรยาทางพฤตินัยของตุลย์ด้วย ทั้งสองหนุ่มเอาอกเอาใจประคบประหงมเธอยิ่งกว่าอะไร ยิ่งตอนที่รู้ว่าท้องก็แทบไม่ยอมให้เธอหยิบจับอะไรทั้ง ๆ ที่เธอสบายดีและไม่มีอาการแพ้ท้องแม้แต่นิดเดียว

“ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดต่ำช้าจากปากพระชายาอ๋องเช่นท่าน และโปรดรู้เอาไว้ด้วยว่าข้าคือสามีของหลีเอ๋อร์ มิใช่คนรักของธิดาท่านอย่างที่กล่าวมา โปรดไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนนะขอรับ จึงค่อยพูดสิ่งใดออกมา” หลี่จ้านไม่ได้หันมองภรรยา แต่ทุกถ้อยคำของเขานั้นหนักแน่น สิ่งที่ม ารดาเลี้ยงของภรรยาพูดมานั้น อาจเป็นฉนวนทำลายเขาได้ทั้งตระกูลเลยทีเดียว

ผู้ชายที่เธอเคยรัก ผู้ชายที่โอบกอดเธออย่างอบอุ่นในวันที่วารีจากไป ผู้ชายที่เคยคิดจะฝากทั้งชีวิตไว้ นายหัวไผทผู้ที่ทำให้เธอกระโจนลงบ่วงเสน่หา ทิ้งชีวิตวัยสาวไปสู่การเป็นภรรยาอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนของเขา “อย่าตีตนไปก่อนไข้”

“ก่อนหน้านี้ตอนแต่งงานข้าเคยลั่นวาจาไว้ว่า ข้าจะไม่มีวันเป็นภรรยาที่ปรนนิบัติสามีร่วมกับหญิงอื่นเด็ดขาด” นางเคยได้ยินมาก่อนว่ารักแท้ของฮ่องเต้พระองค์ก่อนคือไทเฮา แต่เพราะภาระหน้าที่ในฐานะจักรพรรดิจึงจำเป็นต้องมีพระสนมอื่น ๆ ทว่าทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ คนที่เขารักที่สุดม ีเพียงไทเฮาเท่านั้น

“ในสายตาของข้า ต่อให้ร้อยบุปผาในแผ่นดินจะงดงามเพียงใด สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า หนิงหนิงของข้า” สิ้นคำสารภาพรักอันหนักแน่น ริมฝีปากอุ่นร้อนก็ทาบทับลงมาบนเรียวปากบางอย่างนุ่มนวลอีกทั้งยังแฝงไปด้วยความเร่าร้อนและปรารถนา เป็นตราประทับว่านับจากนี้เป็นต้นไป เสิ่นหนิงหนิ งคือภรรยาสุดที่รักของกู้จื่อเทียนแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

เขาผ่อนลมหายใจออก พร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้ รอยยิ้มแบบที่ ภรรยาในนามของเขาไม่เคยได้รับ ปริมเดินเข้ามาใกล้ ทำหน้าละห้อยเล็กน้อย คล้ายคนที่เพิ่งผ่านอะไรมา “พี่รู้ไหม… ก่อนที่ปริมจะมาหาพี่ ปริมเจอภรรยาพี่กับคุณแม่พี่ค่ะ พวกเขาว่าปริมกันใหญ่เลย ปริมไม่รู้จริงๆ ว่าร้านขนมนั ่นเป็นของภรรยาพี่” เธอเล่า ทั้งสีหน้าทั้งน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้าที่ตั้งใจให้เขาเห็น

ศรันย์ก้มกราบพร้อมกับภรรยาสาว เมื่อมาทำบุญที่วัดในช่วงเช้าวันต่อมา เรียบร้อยจากทางนี้แล้วเขาโอบไหล่เมียสุดที่รักออกจากศาลาวัด เดินไปทางเจดีย์ธาตุลุงไกรสรกับราเมศวร์ เพื่อจะเอาดอกไม้ที่พวกเขาชอบไปเปลี่ยนให้ในแจกัน ประคบประหงมเมียยิ่งกว่าไข่ในหิน มองเท้าค่อนข้างบ่อย ไม่อยากให ้เดินเหยียบหรือสะดุดล้ม เขานึกภาพไม่ออก ถ้าไม่ได้กลับมาคืนดีกับพิยดา คนข้างๆ ของเขาในตอนนี้จะเป็นใคร หรือเขาจะยังโสด อาจจะเป็นไปได้ เพราะหัวใจของเขาถูกผูกไว้กับหล่อน ผ่านไปนานหลายปีก็ไม่เคยลืมความรักที่มีให้

เขาบอกให้เธอคายทิ้งไป แต่เธอกลับทำในสิ่งที่ตรงข้ามกัน ซึ่งเขาที่ไม่เคยคิดว่าเธอจะทำก็อดไม่ได้ที่จะตกใจเพราะริมฝีปากเล็กๆ นั้นกลืนกินทุกหยาดหยดลงคอไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะรังเกียจเลย "ผมรักคุณ" เขาคว้าตัวภรรยามากอดไว้ นิ้วหนาปาดคราบรักออกให้ เธอทำอย่างนี้เขาจะไม่ร ักได้อย่างไร ซางเหยียนมองหน้าสวยๆ ของภรรยาด้วยแววตาที่สั่นไหว ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะสามีภรรยา เธอไม่เคยทำให้เขาสัมผัสความรักได้สักวินาที

ยลดาโผเข้ากอดตรัยคุณ "พี่เดย์รักยูมิมากนะ รักมากที่สุด" ตรัยคุณบอกพร้อมทั้งกอดยลดาไว้แน่น "ยูมิก็รักพี่เดย์"