มนุษย์หมาป่า Novels & Stories

พี่ป่าเรียกชื่อฉันเสียงดัง "แอมไม่ไป ฮึก..." "พี่ป่า เป็นบ้ารึไงเห็นมั้ยแอมมันร้องไห้จะตายอยู่แล้วนะ !!" พรึ่บ! ปัก!

หนูหลายสิบตัววิ่งออกมา เมื่อพวกมันได้กลิ่นคาวเลือดและแผลที่เริ่มส่งกลิ่นเหม็นออกมาจากตัวคนร้าย พวกหนูกรูกันวิ่งเข้าใส่คนทั้งสามทันที ภาพหนูหลายสิบตัวกำลังกัดแทะกินเนื้อหนังของพวกมันเป็นภาพที่สยดสยองน่าขนลุกไม่น้อยสำหรับเหล่าทหารที่อยู่ในคุกใต้ดินนั่น

ตู้มมม โฮรก เสียงคำรามของพยัคฆ์ตัวใหญ่มหึมากึกก้องไปทั่วบริเวณเพื่อข่มคู่ต่อสู้ของมัน “อ่อ หมากับแมวกำลังกัดกัน” โฮรกกก แค่ก ด้วยประสาทสัมผัสที่ดีเยื่ยมของพวกมันทำให้พวกมันทั้งสองรับรู้ถึงผู้บุกรุกได้ตั้งนานแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าเป็นแค่มนุษย์ตัวเล็กที่มีพลังแ ค่น้อยนิดจึงไม่สนใจ แต่พอได้ยินนางมนุษย์พูดแล้วก็สะอึกจนคำรามไม่ออก หมากับแมวกำลังกัดกัน? พวกมันเป็นถึงพยัคฆ์นิลกาฬกับหมาป่าเงินเหมันต์เชียวนะ สัตว์อสูรระดับ 8 ผู้น่าเกรงขามเหตุใดมนุษย์เด็กฟันน้ำนมที่มีพลังปราณแค่ระดับ 4 ถึงกล้ามาหยามพวกมันได้

หมาป่าจะควบคุมร่างมนุษย์ได้อย่างเต็มที่เมื่ออยู่ใกล้เมทของพวกมัน ทุกการกระทำและการตัดสินใจถูกดำเนินการโดยพวกมัน พวกมันผลักเราให้ข้ามทุกขอบเขตที่เราวางไว้ให้ตัวเอง ไม่มีอะไรปลอดภัย พยายามติดต่อกับนาน่าเพื่อวิงวอนให้เธอสงบลง เธอไม่สนใจเลย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอยังคงครางใน หัวฉัน วิ่งไปรอบๆ อัลฟา วลาดิเมียร์รู้สึกถึงปฏิกิริยาของเธอได้ไหม? เขาคือเมทของฉัน

“อนิจจาคนเรา ไยต้องหวั่นเกรง รักของพวกเจ้า หากมั่นคง…เราก็เป็นเพียงแค่อีกาที่มาแอบมอง” “อนิจจาคนเรา เป็นมนุษย์สูงส่งอยู่ดี ๆ ไม่ชอบ แอบอ้างความชั่วให้นก” ประโยคในรูปแบบเดียวกัน แตกต่างเพียงแค่เนื้อความ ย้อนคืนให้เจ็บแสบ

มกันบนเนินราบสูง ในตอนนี้เธอไม่อาจประเมินได้ว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีเนื้อที่มากน้อยเท่าไหร่ แต่คิดว่าคงไม่กว้างมากนัก มีสัตว์เลี้ยงเดินวิ่งอยู่โดยทั่ว ทั้งสุนัขและเป็ดไก่ พวกเขาเลี้ยงสัตว์เหล่านี้อย่างอิสระ และที่นี่ไม่น่าจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกใดเข้าถึงเลย “นายแดนๆ มาแ ล้วเหรอ” สาวน้อยวัยกำดัดคนในชุดชาวเขาอย่างที่เห็นในทีวีบ่อยๆ วิ่งยิ้มร่าเข้ามาหากลุ่มของพวกเขา ท่าทีดีใจล้นเหลือ

ฟ่านรั่วเจี๋ยก้าวเข้าไปในซอกหินเล็กๆ นางวิ่งลัดเลาะไปอย่างรวดเร็วกระนั้นในหัวยังเห็นใบหน้าของปีศาจกระหายสงครามฉายซ้ำไปมา ชายผู้นั้นถูกขนานนามว่าเป็นหมาป่ารัตติกาล เขาสูบกินเลือดมนุษย์ เรือนกายสูงใหญ่กว่าคนธรรมดา แต่ทว่าตัวจริงๆ ของเขายามหายใจรินรดกันกลับไม่ได้

พิมโรสมองรอยสักที่สีข้างที่สักหมาป่าไว้เพียงครึ่งหน้า เคยถามเขาว่าทำไมถึงต้องสักหมาป่า คนตัวโตก็ตอบติดตลกว่าเพราะเขาเป็น Lone Wolf “ทำไมต้องสักแค่ครึ่งหน้าคะ” (เพราะมนุษย์มีความเป็นสัตว์ป่าอยู่ในตัวครึ่งหนึ่ง)

จูบเปลี่ยนชีวิตสินะ “อย่าพูดเล่นได้มั้ย ฉันกลัวนะ” “ไม่ได้พูดเล่น ก็คุณสวยขนาดนี้ แถมเนื้อสาวยังหอมอีกต่างหาก กลิ่นกายของคุณคงทำให้สัตว์ป่าแถวนี้คลั่งกันเป็นแถบๆ” เหมือนที่เขากำลังคลั่งไง “ไม่ต้องกังวลหรอก ผมเป็นเจ้าของป่าแห่งนี้ ไม่มีสัตว์ตัวไหนกล้าแหยมผมหรอก เชื่อผมส ิ”

มีเพียงชายร่างผอมคนหนึ่งที่ดิ้นหนีออกจากมือผู้คุมได้เพราะเชือกที่ผูกมือขาดเพราะสึกเก่า เขาวิ่งฝ่าป่ามืดดิ้นรนสุดชีวิต ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดและคราบดิน หัวหน้าชุดดำตะโกน "ตามไป! ห้ามให้มันรอดเด็ดขาด!" เหล่าคนชุดดำไล่ตามทันที เสียงฝีเท้าวิ่งดังสะท้อนทั่วผืนป่าราวกับฝูงหมาป ่า