มนุษย์หมาป่า Novels & Stories

ลึกลับนั้นได้ออกมา ชายฉกรรจ์สามคนก้าวออกจากพุ่มไม้ที่พวกมันแอบชุ่มอยู่ บนหัวพวกมันมีผ้าสีทึบปกปิดใบหน้าเหลือไว้แต่ดวงตา ในมือหนาของพวกมันกำดาบยาวไว้มั่น. มินตราได้กลิ่นคาวเลือดจากพวกมันจางๆ พวกมัน คือผู้เชี่ยวชาญในการฆ่าคนแยาคอนจากกลิ่นอายที่โฉยออกมา มินตรายังคงมองอ าคันตุกะมัจจุราชอย่างเรียบเฉย สีหน้าที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนไปเล็กน้อยจนพวกมันสังเกตุได้

ใบหน้าของหมาป่าซีกหนึ่งกลับกลายเป็นหญิงสาวคนนั้น ตายซะ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะระเบิดเสียงคำรามออกมาพร้อมกับแฝด เลือดของมันระเบิดออกจากร่างและคาง โลหิตกลายเป็นแท่งทิ่มแทงทะลุแหกตัวของมันออกมา ราวกับลูกตุ้มที่ห่อหุ้มด้วยหนามแต่เป็นหนามเลือด ใบหน้าครึ่งมนุษย์ครึ่ง สัตว์แยกออกจากกัน ทั้งสองขยับมืออีกที ร่างของมนุษย์หมาป่าแตกกระจายออกในที่สุด

“นี่แน่ะ บทลงโทษสำหรับคนบ้าอำนาจ ปากเสีย ผู้ชายอย่างคุณแค่อยู่ใกล้แบบนี้ ฉันก็คลื่นไส้อยากจะอ้วกแล้ว อย่าหวังว่าฉันจะติดใจรสจูบห่วยๆ นั่น จูบกับคุณมีความรู้สึกไม่ต่างจากถูกสุนัขเลียปากนั่นแหละ รู้ไว้ด้วย” “นี่เธอกล้าเปรียบฉันเป็นหมาเหรอ” เอริกตาลุกวาบ โมโหจนสั่ นไปทั้งตัวเมื่อถูกเปรียบเป็นสัตว์สี่เท้า ไม่พอเธอยังบังอาจตบเป็นครั้งที่สองอีก

____________ บ่ายแก่ๆ วันเดียวกัน สองหนุ่มกับหนึ่งเด็กชายเดินลัดเลาะสวนผลไม้ ข้ามคลองเล็กๆ ไปยังหมู่บ้านที่อยู่อีกฝั่ง ต้องเดินผ่านที่ดินของคนอื่น แต่ไม่เป็นอุปสรรคเพราะโอบนิธิรู้ทางดี เทียนหยดเปลี่ยนมาใส่เสื้อลายดอก พับแขน มัดชายไว้ใต้อกเผยหน้าท้องเรียบเนียน กางเกงสวมเป็นยีนขาสั้

บรู๋ววววว… เจ้าหมาป่ายักษ์แหงนคอกู่ร้องเสียงดัง ฉับพลันก็มีร่างของหมาป่าอีกหลายสิบตัวแต่ขนาดตัวเล็กกว่าเล็กน้อยกระโดดขึ้นมาล้อมพวกเขาไว้ทั่วทุกทิศทาง “ที่จับสัมผัสได้ยากเป็นเพราะพรางตัวเก่งนี่เอง” ตุ่นเอ่ยเสียงเครียด สัตว์นักล่าจำพวกสุนัขป่าขึ้นชื่อในเรื่องการดักซุ่ม และทำงานเป็นทีม ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เมืองแห่งนี้จะไม่มีมนุษย์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว

หมาป่ามีจมูกที่ดีกว่ามนุษย์หลายสิบเท่า มันย่อมได้กลิ่นมนุษย์หรือสัตว์ตัวอื่นที่ติดตัวแม้คนคนนั้นจะอาบน้ำมาหลายครั้งแล้วก็ตาม “ใช่” ไม่แน่ใจว่าใช่ไหม แต่ตอบใช่ไว้ก่อน “นางชื่อว่าอะไร” “ซือเป่า”

องพวกมันในคืนนี้อย่างแน่นอน! ทันใดนั้น หมาป่าตัวใหญ่สุด ที่ยืนนำหน้าทุกตัว ก็กระโดดตัวลอยและพุ่งเข้าโจมตีชายที่อยู่ด้านหน้าสุดทันที ชายคนนั้นยกหอกแทงสวน แต่ก็พลาดเป้า หมาป่าอ้าปากขย้ำลงไปที่แขนของเขาและกระชากจนเลือดพุ่งกระจาย เขาล้มลงกับพื้นพร้อมส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บป วด แต่ยังมีสติพอจะดิ้นรนเพื่อหลบหนีการโจมตีของมันอีก เมื่อนั้น คนอื่นจึงได้สติ พากันวิ่งกรูเข้าไปช่วย และสงครามอันดุเดือดระหว่างฝูงหมาป่ากับฝ่ายมนุษย์ก็เริ่มขึ้น!

“น้องรู้ไหมคะ...หมาป่าสีเทาเป็นหนึ่งในสัตว์ป่าคุ้มครองในหลายพื้นที่ทั่วโลก มันเป็นสัตว์สายพันธุ์โบราณหายาก และตอนนี้ยังต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากมนุษย์อีก” “จริงด้วย น่าสงสารจัง...” ฮาญาเอ่ยออกมาเสียงหงอย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายของเธออีกคร ั้ง

ท่ามกลางความวุ่นวายหมาป่าร่างยักษ์ย่อมเป็นจุดสนใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "นั่นมันมนุษย์หมาป่าตนนั้นที่บุกหอคอยเรานี่!" อาร์เธอร์เบิกตาโพลง "ไวเวิร์น นายคงไม่ได้เป็นมนุษย์หมาป่าที่บุกหอคอยหรอกใช่ไหม?" 'เป็นข้า'

มีสัตว์สมิงไซเบอร์หลายชนิด ทั้งหมาป่า แมงป่อง และนกอินทรีเหล็ก เดินปะปนอยู่กับผู้คนอย่างเชื่องช้าและเป็นมิตร "ยินดีต้อนรับสู่ 'รังซ่อนทราย' (The Hidden Burrow)" ผู้นำกลุ่มนักรบบังคับหมาป่าจักรกลมาจอดเทียบข้างเรือหลวงจ่าเงาะที่เพิ่งร่อนลงจอด เขากระโดดลงจากหลังสัตว์สมิง ดึงหน้ากากทรงสัตว ์ป่าและผ้าคลุมหัวออก เผยให้เห็นใบหน้ากร้านแดดที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านตาซ้าย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว และผมสีเข้มที่มัดรวบไว้ด้านหลัง เขามีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับวิน แต่แผ่รังสีของความเป็นผู้นำตามธรรมชาติ