มนุษย์หมาป่า Novels & Stories

“ใช่ คนประเภทนี้ควรถูกดึงและยิงทันที เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำลายชื่อเสียงของอาณาจักรมังกรของเรา” “ใช่ เพราะเรามีคนที่ใช้ความรุนแรงมากเกินไป ผู้คนจึงคิดว่าประเทศมังกรของเราเป็นประเทศป่าเถื่อน”

“พ่อกับแม่ข้าตายด้วยโรคไข้ป่า ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ตาเลี้ยงข้ามาตั้งแต่เล็ก เมื่ออาทิตย์ก่อนตาออกไปล่าสัตว์ แล้วหายไป ข้ารอแล้วรอเล่า ตาก็ไม่กลับมา ข้าทั้งหิวทั้งกลัวจึงออกเดินมาเรื่อย ๆ กินผลไม้ป่าประทังชีวิต จนมาพบขบวนของใต้เท้า” เด็กสาวชาวป่า หมอบลงอีกครั้งร้องไห้ สาบค อเสื้อไหวตามแรงสะอึกสะอื้นเผยให้เห็นเต้าน้อยวับแวบ กระตุ้นมังกรของใต้เท้าฉีให้ลุกซู่จนแทบอยากจะดึงดรุณีน้อยที่โหยไห้มากอดไว้แนบอก

น้าร้านคิดว่าคงรอในรถแต่รถล็อกมองผ่านกระจกประตูรถก็ไม่มีเจ้าตัว โซนลองเพ่งสายตากวาดมองรอบๆอีกครั้ง ไปสะดุดที่ร้านคาเฟ่สัตว์ฝั่งตรงข้าม โซนเดินข้ามถนนมองผ่านกระจกร้านเห็นคนตัวใหญ่นั่งอยู่ในร้านคาเฟ่น้องแมวโดยที่แมวในร้านมาคลอเคลียและเล่นด้วย สายตาของลูกค้าภายในร ้านมองปราบที่ดูไม่เข้าพวกกำลังพูดคุยเสียง2เสียง3กับลูกแมวขนฟูด้วยสายตาแปลกๆ ในจังหวะที่ปราบเล่นกับแมวอยู่สายตาดันเห็นคนน้องยืนมองเขาอยู่ด้านนอกร้าน "มานานหรือยัง สักเสร็จแล้วเหรอ"ปราบเดินออกมาหาคนน้อง

นางกระตุกโซ่เงินในมือให้รัดคอมันแน่นขึ้น ไม่คิดว่าแร่เงินใช้กับครึ่งมนุษย์ครึ่งหมาป่าได้จริง หมาป่าตัวใหญ่ดิ้นรนอย่างอ่อนแรงแล้วค่อยๆ คืนร่างเป็นมนุษย์ “เมฆา!” จ้าวต้าตกใจ ไยหมาป่าตัวใหญ่กลายเป็นมนุษย์ผู้ชายได้เล่า

หมาป่าหนุ่มตัวหนึ่งพูดออกมา “นี่ เจ้าเป็นหมาป่าใช่หรือไม่ทำไมไปเข้าข้างนางล่ะ นางเป็นมนุษย์ข้าไม่เห็นว่ามนุษย์นั้นจะดีสักคน พวกมันเป็นพวกที่ชั่วช้าเลวทราม”

คำว่า ‘หมอปีศาจ’ เรียกความสนใจจากชาวบ้านชาวเมืองไม่น้อย แม้แต่คุณชายคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองนี้ก็เข้ามามามุงดูด้วยความสนใจ “ยาจากท่านหมอปีศาจจริงหรือ” “จริงขอรับ เมื่อหลายเดือนข้าน้อยถูกหมีดำทำร้ายระหว่างเดินทางมาที่นี่ ได้พี่ชายท่านนี้ใช้ยารักษา เพียงสิบห้าวันข้าน้อยก็หายดี เดินได้ ปกติเลยขอรับ นี่ไงขอรับรอยแผลจากการถูกหมีกัด และไม้แทงเท้ายังมีอยู่”