มาเฟีย(หัวใจ)พิการ

ในขณะที่ตั้งท้องได้เก้าเดือน ฉันอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการอุ้มท้อง ร่างกายหนักอึ้งด้วยชีวิตน้อยๆ ที่พร้อมจะลืมตาดูโลกได้ทุกเมื่อ แต่สามีของฉัน วีโต้ ฟัลโคน รองหัวหน้าตระกูล กลับขังฉันไว้ เขาขังฉันในห้องพยาบาลใต้ดินที่เย็นชาและปลอดเชื้อ ก่อนจะฉีดยายับยั้งการคลอดเข้าสู่ร่างกายฉัน ในขณะที่ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขากลับบอกให้ฉันทนมันอย่างเย็นชา เพราะแม่ม่ายของน้องชายเขา สการ์เล็ตต์ กำลังจะคลอดในเวลาเดียวกันพอดี คำสาบานด้วยเลือดที่เขาเคยให้ไว้กับน้องชายผู้ล่วงลับ ระบุว่าบุตรชายคนแรกจะได้สืบทอดอาณาเขตฝั่งตะวันตกอันมหาศาลของตระกูล “มรดกนั้นต้องเป็นของลูกสการ์เล็ตต์” เขาพูด “เมื่อเดมอนจากไป เธอก็เหลือเพียงตัวคนเดียวและไร้ที่พึ่ง แต่เธอยังมีความรักของฉัน อเลสเซีย ทั้งหมดนั้นเป็นของเธอ ฉันแค่ต้องให้เธอคลอดอย่างปลอดภัยก่อน แล้วค่อยถึงตาเธอ” ฤทธิ์ยานั้นทรมานฉันไม่หยุด ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปโรงพยาบาล เขากระชากคอฉัน บังคับให้ฉันสบกับสายตาที่ด้านชาของเขา “เลิกแสดงได้แล้ว! ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร เธอแค่พยายามมาแย่งมรดกเท่านั้น” “เพื่อเอาชนะสการ์เล็ตต์ เธอพร้อมจะทำทุกอย่าง” ใบหน้าฉันซีดขาว ร่างกายสั่นเกร็ง ขณะที่ฉันฝืนพูดกระซิบอย่างสิ้นหวัง “ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันไม่สนมรดกอะไรทั้งนั้น ฉันแค่รักคุณ และอยากให้ลูกของเราเกิดมาอย่างปลอดภัย!” เขาหัวเราะออกมา “ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจจริง และถ้ามีความรักให้ฉันแม้เพียงนิด เธอก็คงไม่บังคับให้สการ์เล็ตต์เซ็นสัญญาก่อนแต่งงาน เพื่อสละสิทธิ์มรดกของลูกเธอหรอก” “ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาหาเธอหลังเธอคลอด เธอก็อุ้มท้องลูกของฉันอยู่เหมือนกัน” เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดของสการ์เล็ตต์ตลอดทั้งคืน จนกระทั่งได้เห็นเด็กแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาถึงนึกถึงฉัน ในที่สุดเขาก็ส่งมือขวาของเขา มาร์โก มาปล่อยฉัน แต่เมื่อมาร์โกโทรมา เสียงของเขากลับสั่นเครือ “บอส... คุณผู้หญิงกับเด็ก... หายไปแล้วครับ” ในวินาทีนั้นเอง วีโต้ ฟัลโคน ก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

ลีวาย เจ้าพ่อแห่งแดนมังกรเดือด มาเฟียอันดับต้นๆของเอเชีย เขาเป็นคนที่นิ่งเงียบและเย็นชาที่สุด แต่กลับต้องมาปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันกับเด็กสาวที่พ่อเลี้ยงเธอเอามาขัดดอก พัชชา เด็กสาววัยแรกแย้ม ชีวิตเธอต้องอยู่ในกำมือของเขา เจ้าพ่อแห่งแดนมังกรเดือด เมื่อพ่อเลี้ยงของเธอนำเธอไปขัดดอกให้กับเขา ชีวิตเธอจะเป็นอย่างไร โปรดติดตาม

"บอกลาโลกที่แสนสดใสของเธอได้เลย" "แกมันโง่คริสเตียน! นายมันไอ้คนหน้าโง่ไม่หาความจริงเรื่องนี้ ฮึก" โมนาเอ่ยทั้งน้ำตาคับแค้นเครียดแค้นคนที่กระทำป่าเถื่อนกับเธอยิ่งนัก "หึ!" คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วกดปลายกระบอกปืนใส่หัวโมนา "เธอควรจะกลัวความตายนะโมนา" คริสเตียนกระซิบข้างใบหูหอมกรุ่นของหญิงสาว "ยิงเลยสิ เก่งกับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันแล้วดูยิ่งใหญ่แกก็ทำเลย ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้" "ปากดี! ฆ่าเธอเสร็จฉันก็จะไปฆ่าพ่อแม่เธอ" "อยากจะฆ่าก็ฆ่าแค่ฉัน" "หึ!" "ฆ่าฉันคนเดียวก็พอ ฮึก อย่ายุ่งกับพ่อแม่ของฉัน ให้ฉันตายคนเดียวก็พอ" "หึ ดูเหมือนว่าความตายที่ฉันจะมอบให้ มันไม่ใช่ทางออกของทุกอย่างสินะ" คริสเตียนปล่อยมือที่กำผมของโมนาแล้วดันร่างเธอประชิดกำแพง เขาส่งรอยยิ้มร้ายกาจให้ในขณะที่หญิงสาวร่างกายเริ่มสั่นเทา "แต่ถ้าฉันทำบางอย่าง..." คริสเตียนเว้นวรรคพร้อมกับจ้องไปที่ดวงหน้าแล้วเลื่อนต่ำไปที่เนินอก "มันคงจะรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตาย"

"นะ ...นายครับ เธอเด็กมากเลยนะครับนาย เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยหรอกครับ" "หึ! มึงคิดว่ากูควรไว้ชีวิตเด็กนี่เหรอ" เขาปรายตามองร่างเล็กเล็กน้อยแล้วเสหน้ามองอย่างอื่น "เมตตาเธอสักนิดเถอะครับนาย" "ดูเหมือนมึงจะพูดเยอะเกินไปแล้วนะอำพล" "พ่อแม่เด็กก็ไม่อยู่แล้ว ญาติพี่น้องเธอก็ไม่มีแล้วครับนาย แค่นี้ก็ทุกข์ทรมานมากแล้ว ผมอยากให้นายเมตตาเธอสักนิด" อำพลเอ่บอย่างหนักใจ "กูต้องฟังคำพูดมึงเหรอ" "ธะ...เธอยังเด็กเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องของผู้ใหญ่ ตอนนี้เธอสูญเสีย เธอไม่เหลือใครแล้ว" แม้จะเกรงกลัวผู้เป็นเจ้านาย แต่อำพลก็ไม่อาจเพิกเฉยปล่อยให้เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาเป็นอะไรไปต่อหน้าได้ "ถือว่าผมขอร้องเถอะครับนาย เธอไม่เหลือใครแล้วจริงๆ"

ที่...ไม่รักก็พอรู้ โดย แสงเทียน "นอกจากนอนด้วยกันไปวัน ๆ คุณเคยรู้สึก 'รัก' ฉันบ้างไหม" "ถ้าฉันตอบ แน่ใจเหรอว่าเธอจะสบายใจที่ได้ยิน" สุดท้าย...ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน เธอก็ไม่ใช่คนที่เขาเลือกอยู่ดี

ลองตายดูสิ...เผื่อฉันจะปล่อยเธอไป -TOXIC RELATIONSHIP- “เมื่อมีคนทรยศ...ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ” “คุณมันคนสารเลว”

รักแรกที่ฝั่งใจ รักที่เธอยอมให้เขาหมดตัวและหัวใจ" ฟ้ารักเฮียนะคะ รักมากกว่าชีวิตของฟ้าเสียอีก แต่เฮียอย่ามัวเสียเวลากับคนแบบฟ้าเลยค่ะ " นี่เป็นความหวังดีเดียวที่เธอสามารถให้เขาได้

"พลอยกำลังท้องล่ะคะ" คริสเตียนโน่หยุดชะงักไปชั่วครู่ "มันเป็นไปได้ยังไง" เขาหันมาถามเสียงเยือกเย็น "พี่บอกแล้วใช่ไหม ถ้าอยากอยู่ด้วยกันห้ามมีเด็ก" สายตาดุ หันมามองเธออย่างตำหนิ "แต่พลอยก็ท้องแล้วนะคะ และเด็กคนนี้เป็นลูกของเรา" "ไปจัดการตัวเองเสีย เธอก็รู้ว่าพี่กำลังจะแต่งงาน" หกปีต่อมา "พี่มีข้อเสนอให้พลอยนะ ถ้าหากตรวจ ดีเอ็นเอ ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของพี่จริง พี่พร้อมจะเลี้ยงดูเขา พี่พร้อมจะมอบเงินให้พลอย พลอยอยากได้เท่าไหร่ พลอยว่ามาเลย" หึ! มอบเงินให้อย่างนั้นเหรอ พลอยใสหัวเราะในลำคอ ผู้ชายคนนี้กำลังจะเอาเงินซื้อเธอ เอาเงินซื้อความเป็นแม่ ซื้อความรู้สึกที่เสียใจ เสียเวลามาตั้งหกปี "เก็บเงินคุณเอาไว้เถอะค่ะ เงินของคุณมันซื้อความรู้สึกของฉันไม่ได้ มันซื้อเวลา มันซื้อโอกาสที่ฉันเสียไปไม่ได้ ในเมื่อตอนนั้นคุณเลือกเขา คุณเลือกผู้หญิงคนนั้น คุณอยากมีลูก คุณก็ไปมีกับแฟนคุณสิ จะมาอะไรกับพวกเรา" #ในวันที่เข้มแข็งฉันจะไม่มีวันเสียน้ำตา #คุณแม่เลี้ยงเดี๋ยวสายสตรอง

ไม่คิดเลยว่าเซ็กซ์ที่เป็นเพียงจินตนาการในตอนนั้น กำลังถูกเขาทำให้มันเกิดขึ้นจริงตอนนี้

“หนุ่มน้อยคืนนี้ช่วยบริการพี่หน่อย พี่จะจ่ายให้อย่างงาม” “คุณคือใคร เข้ามาในห้องผมได้ยังไง” เธอผลักผลักเขาลงบนเตียง กระหน่ำไม่ยั้ง จนเขาเองยังไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ปฏิเสธความต้องการตัวเองไม่ได้เช่นกัน ณิชา…คุณหนูไฮโซผู้เคยมีทุกอย่าง แต่ชีวิตกลับพลิกผันหลังครอบครัวล้มละลาย เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับ คีรติ ทายาทหนุ่มเย็นชา เพื่อพยุงธุรกิจของตระกูล แต่ก่อนวันแต่งงาน… เธอขอคืนเดียวของอิสรภาพ เพียงแค่คืนเดียว…ที่เธอตั้งใจจะทำในสิ่งที่ใจอยากทำ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เธอเข้าห้องผิด…และนอนกับชายหนุ่มที่เธอจะต้องแต่งงานด้วย เขาเย็นชา เกลียดผู้หญิงเจ้ามารยา แต่เธอ…ร้ายจนจับทางไม่ได้ ความเข้าใจผิด ความหึงหวง และไฟร้อนรัก… เริ่มปะทุขึ้นระหว่างคนสองคน “เมียร้าย” กับ “สามีเย็นชา” เกมรักครั้งนี้…ใครจะชนะ ใครจะพ่ายใจ