ยอดชายาของอ๋องอำมหิต Novels & Stories

ทว่าเมื่อไหลเยี่ยนฟางหันไปเห็นสายตาที่ชายหนุ่มจ้องมองบางอย่าง หญิงสาวจึงมองไปยังปลายทางสายตาของอ๋องหนุ่ม ยามนี้คนทั้งสองจึงมองไปยังจุดสีแดงที่เป็นสัญญาณว่า หญิงสาวไม่ได้บริสุทธิ์อีกต่อไป เพียงไหลเยี่ยนฟางเห็นใบหน้าของนางก็ขึ้นสีพร้อมกับนัยน์ตาที่สั่นไหวแต่น ั่นก็เป็นการย้ำเตือนนางว่า นางไม่มีทางให้ถอยหลังได้อีก ‘ข้าต้องได้เป็นพระชายาของห้าวอันอ๋องเท่านั้น’ “ท่านอ๋องเพคะ...” น้ำเสียงของไหลเยี่ยนฟางแหบพร่าแผ่วเบาลง ก่อนจะใช้ดวงตาแวววาวฉ่ำน้ำที่แดงระเรื่อมองชายหนุ่มตรงหน้า เพื่อสังเกตท่าทีของเขาอีกครั้งก่อนเอ่ยเรื่องสำคัญ

‘อะไรกันนี่’ ชายหนุ่มเห็นเงาดำพุ่งมาอย่างรวดเร็ว จะเป็นใครไปมิได้นอกจากท่านอ๋องของเขานั่นเอง ชายหนุ่มเห็นรอยยิ้มไร้เดียงสาของหญิงสาวในอ้อมแขน เขาทำได้แค่เพียงถอนหายใจ ก่อนจะปล่อยร่างอวบอิ่มออกห่าง เพื่อช่วยเหลือผู้เป็นนาย ที่กำลังจัดการกับชายชุดดำอยู่ในตอนนี้ เวลาเพ ียงมิทันครึ่งก้านธูป ทุกอย่างได้เรียบร้อยโดยฝ่ายสูญเสียหาได้เป็นจื่อลู่ถิงไม่ ทว่าเป็นผู้ที่คิดปองร้ายนางเสียมากกว่า ร่างงามยืนหน้าซีดตัวสั่นมองพระสวามี

ชิงเยี่ยนตัวสั่นจนเข่าอ่อน ท่านอ๋องต้องพยุงนางเอาไว้ ฟ่างฮูหยินเสียสติไปแล้ว นางเสียใจที่ฝูเยว่กล่าวโทษนางซ้ำยังสูญเสียดวงตาทำให้นางเสียสติจนเป็นบ้าไป “เจ้ารู้หรือไม่ บุตรสาวข้าบุตรสาวแสนงามของข้า เป็นชายาท่านอ๋องนะ เจ้ารู้จักหรือไม่ท่านอ๋องลั่วหมิงจ้าน นางเป็นชายาข องเขา ฮ่าๆๆ ในที่สุดนางก็เป็นพระชายา ถวายบังคมเร็วเข้า เร็วๆเข้า”

ท่านอ๋องหันมามองพระชายาที่เอาแต่ค้อนวงใหญ่ให้เขาคืนมาและเริ่มหันหน้าหนี แต่พระองค์กลับดึงนางเข้ามากอดระหว่างที่อุ้มบุตรสาวที่นั่งอยู่บนตักไปด้วย “คนขี้โกง” “แล้วพอใจหรือไม่” “ก็พอไหวเพคะ” ท่านอ๋องหันไปจุมพิตพระชายาโดยมีหมิงชิงเซียนที่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความ สนใจอีกครั้ง ตอนนี้รถม้าเดินทางมาถึงสำนักไป๋ซานแล้วโดยมี “หมิงเซียวหยาง” บุตรชายคนโตของท่านอ๋องในวัยแปดปีพร้อมกับอาจารย์เฉินกวนวิ่งออกมาต้อนรับ

งานแต่งตั้งพระชายาท่านอ๋อง ชุดสีแดงสลับขาวปักเลื่อมลายนกยูสีทองบนฉลองพระองค์พร้อมกับเครื่องประดับสีทองถูกสวมลงบนเรือนร่างของพระสนมหยางหลินเย่ เมื่อเกี้ยวจอดอยู่หน้าตำหนักเพื่อมารับพระสนมไปที่ท้องพระโรงเพื่อทำพิธีแต่งตั้งพระชายา “เมื่อขึ้นเกี้ยวนี้ไปกลับเข้ามาอีกครั้งต ้องเป็นพระชายาแล้วนะหลินเย่ เจ้าต้องจำเอาไว้ว่าภารกิจหลังจากนี้เจ้ากับท่านอ๋องต้องร่วมใจกันทำเพื่อชาวฉีโจว”

อมฟังพระชายา ที่ข้ามาตอนนี้เพราะจะมาขอโทษนางและพากลับไปที่ตำหนัก ข้าไม่คิดเลยไม่คิดเลยว่าพระชายาจะทำเช่นนี้" ดวงตาที่แดงก่ำเอ่อนองไปด้วยน้ำตาแม้ซูฮวาจะโกรธแค้นท่านอ๋องเพียงใดแต่นางเห็นท่านอ๋องร้องไห้เช่นนี้นางจึงวางตัวพระชายาไว้ที่พื้น ท่านอ๋องขยับกายเข้ามา ใกล้กว่าเดิมและใช้แขนซ้อนศรีษะนางเข้ามาโอบกอดไว้

"น่าเสียดายนะ ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพจุติ แต่สติไม่ดีเป็นใบ้ เช่นนี้จะแต่งชายาคงยากแล้ว" "ใครจะแต่งให้เขากัน แต่ไปไม่เท่ากับต้องไปดูแลคนใบ้สติไม่ดีทั้งชีวิตหรอกหรือ!!!" ห๊ะ!! ท่านอ๋องผู้นี้เป็นใบ้อีกทั้งยังสติไม่ดีด้วยอย่างนั้นหรือ?

แต่ในใจกลับหลงชื่นชมเขาอย่างประหลาด ครั้งแรกที่ได้เห็นดวงหน้าของท่านอ๋องระยะประชิด ‘อ๋องเหวยฉีหยาง’ เป็นชายหนุ่มสูงสง่าที่มีใบหน้าดุดัน แต่แฝงไปด้วยความเป็นผู้นำ นัยน์ตาคมเฉียบที่ไม่เคยลดความมั่นใจ เสื้อสีทองแดงปักลายพยัคฆ์ กับดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ทุกอย่างบนใบหน้าข องเขาดูประสานลงตัว น่าดู

ลี่จินยังคงพูดด้วยโทสะ “เจ้าเชื่อปากชาวบ้านแต่มิเชื่อใจท่านอ๋องอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าหากมีผู้ใดได้ยินเรื่องที่พระชายาหึงหวงท่านอ๋องที่ไปมีสตรีอยู่นอกตำหนัก พระชายาจะถูกวิพากวิจารณ์เช่นไร ถึงเรื่องในตอนนี้จะไม่เป็นจริง แต่หากวันหน้าท่านอ๋องไม่รับอนุ ทุกคนก็จะคิดว่าที่ท่า นอ๋องไม่รับอนุนั้นเป็นเพราะพระชายาจิตใจคับแคบท่านอ๋องกลัวตำหนักหลังจะวุ่นวายจึงตัดใจไม่รับอนุ คำพูดเหล่านี้ถึงจะดูไม่เป็นปัญหา แต่สำหรับราชวงศ์เรื่องหยุมหยิมเหล่านี้ก็อาจสร้างปัญหาใหญ่ขึ้นได้ในภายหลัง”

หยางหลันฮวามองซินเยว่ด้วยสายตาเหยียดหยามและเกลียดชัง ใบหน้าที่งดงามของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เจ้ามันตัวไร้ค่าไม่คู่ควรกับองค์ชายสามเจ้ากับแม่ของเจ้ามันเป็นเพียงแค่ขยะ"