Novelas y relatos de ยอดหญิงลิขิตสวรรค์

Chapter7 ลิขิตมองหญิงสาวที่รณชัยบอกว่าเป็นลูกสาวนิ่ง ลูกสาวของรณชัยที่เขารู้จักและเห็นหน้าไม่ใช่คนนี้ แต่เป็นอีกคนหนึ่งที่มีรูปร่างสูงเพรียว กระเดียดไปทางหุ่นนางแบบ ไม่ใช่ตัวเล็กแต่หน้าตาน่ารักความสูงไม่ถึงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรคนนี้ หรือว่าจะเป็นข้อตกลงใหม่ระหว่างรณชัย กับราชสีห์เจ้านายของตน

หญิงสาวครวญเสียงหวานกระชั้นขึ้นยามเมื่อวัตถุประหลาดรูปทรงเรียวรีสีชมพูคล้ายช่องทางสวรรค์ของเธอ ขวัญสุตาอดยอมรับไม่ได้ว่าวัตถุประหลาดที่ชายหนุ่มได้สอดแทรกเข้ามาในร่างกายเธอนั้นทำหน้าที่ของมันได้ดีกว่าชายหนุ่มตรงหน้าเสียอีก

บทที่ 17 หรือว่านี่จะคือพรหมลิขิต เหมือนกับว่าสวรรค์ประทานโชคดีมาให้ ฟางหนิงฮวาไม่คิดว่าการที่ตัวเองทะลุมิติมาอยู่ที่นี่จะได้พบคนใฝ่ฝัน แต่ว่าเขามีบรรดาหญิงสาวรายล้อมมากมาย ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยหากว่านางจะเข้าถึงตัวเขา แม้แต่พวกคุณหนูจวนขุนนางต่างก็ยังไม่ได้แม้

“กรี๊ด!!!! อันหนิง” ซูฉินหรงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อมือที่จับฉีอันหนิงเอาไว้หลุดออกจากกันเพราะฉีอันหนิงถูกหัวหน้ากลุ่มค้าสตรีดึงตัวนางไป ซูฉินหรงเพิ่งจะเข้าใจคำว่ามิตรแท้ก็ในยามนี้ นางมิได้ต้องการให้สหายที่นางเคยคิดอิจฉาริษยาคนนี้ได้รับบาดเจ็บ แต่นางก็เป็นเพียงเ ด็กสาววัยแรกแย้มที่มิมีพละกำลังอันใดที่จะช่วยเหลือสหายที่แสนดีอย่างฉีอันหนิงได้

พรหมลิขิตแห่งรัก True Love กรภัทร์ (ญาดาพัชร์) เมื่อพรหมลิขิต นำเธอให้มาพบกับผู้ชายที่แสนดีอย่างเขา ทำให้คืนวันที่เคยเดียวดาย

หยวนชิงเอ่ยถามคนชุดดำที่ปิดหน้าคลุมหมวก หากแต่มองอย่างไรก็เหมือนสตรีมากกว่าบุรุษหลายส่วน "นี่เป็นลิขิตสวรรค์ เด็กในท้องเจ้าจะเกิดมาเป็นภัยกับสามพิภพ ต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม"

เปลือกตาที่ปิดสนิทมานานนับหลายหมื่นปี เริ่มกำลังกลอกกลิ้งไปมา ความทรงจำสุดท้ายก่อนจะหลับใหลมาอย่างยาวนานพลันผุดพรายเข้ามาในความทรงจำทันใด “สวรรค์ลิขิตให้ข้ามีคู่วาสนา หากแต่วาสนาของข้าอันน้อยนิดนางมิรักตอบข้าแต่อย่างใด ข้าขอตัดวาสนาที่มีต่อกันแต่เพียงเท่านี้ นับตั้งแต่นี้ต ่อไปดวงเนตรสีเลือดของข้าจะมิเปิดขึ้นเพื่อมองสตรีใดอีก หากแม้นดวงเนตรของข้านี้ต้องเปิดขึ้นมาอีกครา สตรีที่ข้าได้พบนับตั้งแต่เบิกเนตร นางคือของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น รักของข้าจะมอบให้เจ้าแต่เพียงผู้เดียว”

หลังประกาศรางวัลตามความเหมาะสมเพื่อมิให้เป็นที่ครหาในน้ำพระทัย โอรสสวรรค์ปิดเปลือกพระเนตรลง นึกถึงภาพวาดของสตรีนางหนึ่งในห้วงภวังค์ ก่อนลืมพระเนตรขึ้นมาอีกครั้ง แล้วทอดพระเนตรไปที่สตรีกลางลานผู้มีใบหน้าเหมือนภาพวาดนั้นทุกประการ สตรีนางนั้นคือซานซาน แม่ทัพหญิงคนใหม่ ซึ่งแท้จริงนางคือชิงหลิน... สตรีที่พระองค์คิดกำจัดเมื่อห้าปีก่อน

เพราะสายลมนี้ทำให้ฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ------------------------ รุ่งขึ้นแม่สุภาพาคนึงนิจสาวน้อยที่นางคิดว่าเธอต้องถูกหมอดูเสกคาถาใส่ทำให้เธอกลายเป็นคนสติไม่อยู่กับตัว

สวรรค์ลิขิตให้นางมาแต่งงานกับเขา ถูกจับไปในคืนแต่งงาน แล้วจะฆ่า แต่ไม่ตาย ทว่าดันกลับมาถูกเขาจับพาขึ้นเตียง และเป็นเมียจนได้ “ท่านอ๋อง...” เสียงนางอ่อยลง อ๋องเหวยฉีหยางมองหน้านางด้วยความจริงใจ