روايات وقصص ضمن ยามวสันต์พัดหวน

ัดกลมที่โบกพัดให้คลายร้อนในเดือนวัสสานะ ประเดี๋ยวลมเย็นในเดือนสารทพัดผ่านมาทดแทน พัดกลมก็คงไร้ความหมาย เฉกเช่นกับความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อตัวข้า เมื่อบุปผางามกลุ่มใหม่เข้าวังมา ข้าก็ไม่เป็นที่ต้องการแล้ว” จินฉานเอ่ยคล้ายเป็นเนื้อร้องคลอไปกับทำนองที่สรรสร้าง ไม่มีทีท่าร้อน รนแต่อย่างใด กลับเป็นชุนเยี่ยนที่ทำท่าทีร้อนรนแทน “ถ้าหากว่านายหญิงสูญเสียความโปรดปรานตอนนี้ เรื่องของพวกเราก็...”

พริมาตักคืนให้บ้าง “ถ้าคืนนี้ทำรอบได้น้อยกว่าเมื่อวานล่ะน่าดู” “เอ้า สู้กลับซะด้วย แบบนี้ก็เข้าทางสิ” “เข้าทางไหนคะ” “ลืมเหรอ เดี๋ยวทำให้ดูใหม่”

สัมผัสหลังจากที่โศกนาฏกรรมครั้งนั้นเกิดขึ้น ยามเช้าตรู่แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า แสงแรกของดวงอาทิตย์ย้อมท้องฟ้าเป็นสีทองอ่อน แสงสีส้มอบอุ่นตกกระทบกับใบหน้าของลู่หยวนฮวา สายลมอ่อนๆ พัดผ่านเส้นผมของนาง ปล่อยให้มันพลิ้วไหวเบาๆ ไปตามจังหวะของลม กลิ่นอายของดินที่ชุ่ มน้ำค้างในยามเช้า ผสมกับกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ปลูกอยู่ในสวนเล็กๆ นอกจวน ทำให้นางรู้สึกถึงความสดชื่นที่นางไม่ได้สัมผัสมานาน

วิ้วววววว เสียงลมพัด อนาสตาเซียสั่นสะท้าน เมื่อจู่ๆเธอรู้สึกว่าลมที่พัดผ่านเธอ ทำให้เธอหนาวสั่นจับขั้วหัวใจ เมื่อมันหอบความอาฆาตมาปะทะ เป็นสัญญาณเตือนเธอ ให้เธอได้รู้ว่ากำลังจะมีภัยคืบคลานเข้ามาใกล้

สาวฉายากุหลาบป่าแห่งแวดวงไฮโซเมืองก่างอย่างจี้หมียนเยว่ ถูกคนที่อ้างว่าเป็นแฟนสาวของคู่หมั้นตบหน้าเข้าฉาดหนึ่งในงานเลี้ยงต้อนรับกลับประเทศของตัวเอง จี้หมียนเยว่หัวเราะเบา ๆ รู้สึกแต่ว่ามันไม่น่าเชื่อ ฝูวั่งเชินรู้จักกับเธอมาตั้งแต่เด็ก เขาเคยสาบานไว้ว่าจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากเธอ เธอไปเรียนต่อต่างประเทศห้าปี ฝูวั่งเชินส่งทองคำกับเพชรพลอยมาให้เธอในวันเกิดอย่างสม่ำเสมอ ถึงขั้นบินข้ามน้ำข้ามทะเลถึงเก้าสิบเก้าครั้ง แค่เพื่อแอบมองเธอไกล ๆ โดยไม่รบกวนการเรียนของเธอ ข้างกายเขาประวัติขาวสะอาด ปฏิเสธการเข้าหาของผู้หญิงทุกคน วันนี้ ฝูวั่งเชินออกไปรับเธอตั้งแต่เช้า สั่งกุหลาบ 9,999 ดอกให้เธอ ทั้งยังเลือกคลับส่วนตัวที่ดีที่สุดของเมืองก่างอย่าง 'อวิ๋นซ่าง' เพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับเธอ ประกาศให้โลกรู้

พัดชาเอ่ยขึ้น “ขออันเชิญองค์แม่พัดชามาสิงสถิตแก่ข้าน้อยด้วยเถิด” แสนดียกมือกวักเรียกสิ่งดีๆ เข้ามาหาตัว

“จุดเริ่มต้นของช่วงชีวิตใหม่ ขอให้เจอแต่เรื่องดี ๆ ด้วยเถิด สาธุ…เอ๊ะ?!” ขณะที่พุดหลับตาพนมมืออธิษฐานเพื่อเป็นสิริมงคลก่อนเข้าไปในบ้าน ได้มีลมเย็นอ่อนๆ พัดผ่านใบหน้าจนผมปลิวไหววูบหนึ่ง “ลมมาจากไหน? แต่หอมจัง กลิ่นดอกอะไรนะ คุ้น ๆ แฮะ”

วาตะ : อืม วาตะที่มัวแต่ดูรูปที่เธอส่งเข้ามาจนไม่ได้ตอบกลับไป พอเธอทักกลับมาซ้ำเขาจึงได้หลุดจากภวังค์มาตอบเธอเพียงสั้น ๆ ตามแบบของเขา จัสมิน : งั้นมินนอนแล้วนะ จัสมิน : ฝันดีนะลม จัสมิน : ส่งสติกเกอร์ วาตะกระตุกยิ้มมุมปากกว้างกว่าเดิม ทั้งคำว่าฝันดีและสติกเกอร์ท ี่เธอส่งเข้ามา ก่อนจะกดเข้าไปดูรูปของเธออีกครั้ง

ไร้ซึ่งเสียงตอบโต้กลับจากคนที่นอนแผ่ราบอยู่บนเตียง มีเพียงดวงตากวางน้อยที่ถลึงมองผมคล้ายกับไม่พอใจถูกส่งมาแทน “สรุปอกหักจริงหรืออกหักทิพย์ ทำไมไม่ร้องไห้แล้วล่ะ” “ฮึก… แม่งเอ้ย อุตส่าห์ลืมไอตาร์ได้แล้ว กลับมาคิดถึงมันอีกละ”

คือการให้มีลมหายใจอยู่เพื่อสำนึกเสียใจ ชั่วนิรันดร์ กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บได้ผ่านพ้นไป วสันตฤดูได้มาเยือนแผ่นดินต้าเยี่ยอีกครั้ง