روايات وقصص ضمن ยามวสันต์พัดหวน

“ลมศึกพัดผ่านฟ้าเย็น นักรบยืนเด่นกลางเงาภูผา ดาบหนึ่งส่องแสงจันทรา ใจมั่นไม่หวั่นภัยมา” “สมกับเป็นนักรบเสียจริง แม้กระทั่งแต่งกลอน ท่านก็ยังเอ่ยถึงการรบ อีกทั้งวาจายังคมคายอีกหนา” ฟางเฟย กล่าวชมเติ้งจ้าว

สายลมแห่งคิมหันต์[1] อวลอุ่น ดวงอาทิตย์หวนคืน ขอบฟ้า ห้วงราตรีหมุนผ่าน ม่านเมฆา แสงจันทราส่องสว่าง ชี้นำทาง เมื่อพลิกไปด้านที่มีภาพวาดรวงข้าวที่กำลังพลิ้วไหว ยังมีคำอวยพรสี่คำอยู่ด้วย ‘ขอให้พานพบแต่ความราบรื่น[2]’ “มีจดหมายอวยพรด้วยนี่”

หวังหยู่ท้ากลับก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ และจะเริ่มต้นแต่งบทกวีของเขาเอง สายลมพัดผ่านยอดเขาสูง แม้แผ่วเบา กลับนำข่าวแห่งความหวัง ดวงอาทิตย์ที่สาดส่องแสงบนท้องฟ้ากว้างใหญ่ ส่องให้เห็นความฝันที่ไม่เคยดับสูญ

วันไหน นัดมา กูขอปรับเวลานอนก่อน Namnom : ทีเรื่องนี้ตอบเร็ว Jazzy : แน่นอน คุณป้ากลับมาเปิดร้านแล้วถือว่าแต้มบุญของกูกำลังทำงาน Namnom : แต้มบุญมึงสูงอยู่แล้วค่ะ

ราวกับสุนัขตกน้ำ ถูกคนรุมทำร้าย โจวจินหนานยืนอยู่ท่ามกลางพุ่มดอกวสันต์ที่กำลังเหี่ยวเฉาในสวนดอกไม้ จู่ ๆ ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา ดอกวสันต์แม้เหี่ยวเฉาไปแล้ว ก็ยังผลิบานใหม่ได้อีกครั้ง แต่คนบางคนหากจากไปแล้ว ก็จะไม่มีวันกลับมาอีก

ลงมาประทับอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้คู่บุญ ในวันนี้... ลมพัดแรงขึ้นผิดปกติ แต่มันกลับพัดพาเอา "ความทรงจำ" ทั้งหมดในชีวิตของเขาให้หวนกลับมาอีกครั้ง ภาพของธันวาที่เคยจูงมือเขาเดินริมคลอง ภาพของแก้วตาและดวงใจที่วิ่งเล่นหัวเราะอย่างร่าเริง และภาพของหยาดเหงื่อที่เขาทุ่มเ ทเพื่อสร้างสวนแห่งนี้ ทุกอย่างฉายชัดราวกับภาพยนตร์ชีวิตที่กำลังดำเนินมาถึงฉากสุดท้าย

ยามวสันต์มาเยือน ลมหนาวพัดพาให้รู้สึกเดียวดาย “ใครกันที่แต่งกลอนเช่นนี้ให้น้องหญิงได้ยิน ตัวเจ้าไม่เหมาะกับบทกลอนเช่นนี้เลย” หลงฮุ่ยหมิงก้าวเข้ามาสวมกอดภรรยา เงยหน้ามองท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

Ep.32 เด็กวัด เสียงนกร้องยามเช้า พระรูปหนึ่งกำลังเดินผ่านลานวัดไป ธามลืมตาขึ้น แสงแรกของวันส่องผ่านกระจกหน้ารถเข้ามา เขาเปิดประตูรถคันหรูลงมา ลมเย็นยามรุ่งสางพัดผ่านลานวัด กลิ่นธูปเก่าเจือกับกลิ่นดินชื้นทำให้ความทรงจำบางอย่างไหลย้อนกลับมา

วสันต์ฤดูหวนกลับมาเยือนเมืองต้านโจวอีกครา ลมเอื่อยพัดพากลิ่นหอมของดอกอิงฮวาให้ลอยล่องไปทั่วจวนหลังใหญ่ ทว่าบรรยากาศอันแสนสงบเงียบและงดงามนี้ กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงตวาดกร้าวที่ดังลั่นมาจากใจกลางอุทยาน

อาคเนย์บอก "ถ้าไอ้ซันมันตื่นมาแล้วยังไม่หายดีหรือมันอาละวาด น้องอัยย์รีบลงมาบอกพวกพี่เลยนะครับ หรือกรี๊ดดัง ๆ เลยก็ได้ พวกพี่จะได้รีบขึ้นมาช่วย" ภวัตกำชับด้วยความเป็นห่วงภรรยาของเพื่อน หากพันแสงมันยังไม่หายเป็นปกติแล้วเกิดทำร้ายน้องอัยย์ขึ้นมามันจะเป็นเรื่องใหญ่เอา "ค่ะ"