Novelas y relatos de ยามวสันต์พัดหวน

ชาวบ้านต่างซาบซึ้งในบุญคุณที่นางล่วงรู้เหตุการณ์แผ่นดินไหวล่วงหน้าช่วยชีวิตคนจำนวนมาก ครั้นถึงวันนั้นที่ข้าออกจากอารามกลับจวนก็มารอที่หน้าประตูอาราม ผักและไข่เน่าปลิวว่อนกลางอากาศขว้างมาที่ข้า ทำให้ข้าอับอายขายหน้าที่สุด

สิงขรคำรามลั่น เขาไม่ได้วิ่งเข้าหา แต่เขากระโดดลอยตัวขึ้นสูงด้วยแรงส่งจากพายุของวายุ ดาบจันทราทมิฬถูกง้างจนสุดแขน ไอเย็นจากดาบควบแน่นจนกลายเป็นผลึกน้ำแข็งขนาดใหญ่หุ้มใบดาบ มันคือพลังของดวงจันทร์ที่จะมาดับไฟแห่งดวงอาทิตย์วิปลาส "ด้วยนามแห่งดวงจันทร์... จงกลับ ไปลงนรกซะ!"

"ฟื้ด... หอมชะมัด" ยิหวาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพลางใช้มือพัดวีไปมา "แต่แถวนี่สิแก ยาวอย่างกับขบวนแห่เทียนพรรษา จะได้กินมั้ยเนี่ยวันนี้"

บทที่สามสิบแปด ตราบจนผมขาว (2/2) วสันต์มาเยือน ความเย็นเริ่มถูกลมอุ่นขับไล่ เถาฮวา[1]ผลิบานอวดโฉม ราชสำนักกลับมาคึกคักเมื่ออาการประชวรของหวงตี้ดีขึ้นตามลำดับ พิษร้ายของชาวหูถูกขับออกจากพระวรกายเกือบหมด กระนั้นยังทิ้งความเสียหายเอาไว้ คงต้องค่อย ๆ บำรุงอย่างระมัด ระวังอีกหลายปี

สายลมพัดผ่านมา วิญญาณของฉันเบาหวิวขึ้นเรื่อย ๆ โปร่งแสงขึ้นเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ เลือนหายไปภายใต้แสงอาทิตย์ โลกมนุษย์แห่งนี้ ฉันไม่อยากกลับมาอีกแล้ว

กลับสู่ปัจจุบัน... ค่ำคืนแห่งการตัดสินใจอันน่าหวาดหวั่นผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและคำถามที่ไร้คำตอบแขวนอยู่ในอากาศ เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านผ้าใบเก่าๆ ของกระโจมที่พักชั่วคราวของคณะงิ้วไป๋จิ้งหยวน กลิ่นดินชื้นหลังฝนพรำเมื่อคืนและกลิ่นควันไฟจากครัวกลา งลอยปะปนกัน สร้างบรรยากาศที่คุ้นเคยของการใช้ชีวิตร่อนเร่ แต่สำหรับไป๋อวี้ฮวาแล้ว เช้านี้ทุกอย่างกลับดูแปลกตาไปหมด

วายะ สันติ พลัง อักโข มหา เวทา บาดแผลทั้งมวล จงสลายด้วยอำนาจแห่งศรัทธา ร่องรอยแห่งการปะทะ จงกลับคืนสู่ความสมบูรณ์ อิทธิฤทธิ์แห่งแสง จงเยียวยาด้วยเมตตาคุณ โลหิตที่สูญสิ้น จงกลับมาเต็มเปี่ยม พลังที่เหือดแห้ง จงหลั่งไหล

เพลงขวัญภาวนาไปกับแสงดาวและสายลม เธอนั่งอยู่บนกิ่งไม้กระทั่งเห็นแสงสีส้มที่กำลังแทรกความมืดเข้ามาตรงสันเขา พระอาทิตย์กำลังกลับขึ้นมาทำหน้าที่ แสงทองที่สาดส่องมาเหมือนแสงแห่งความหวังที่เกิดขึ้นในใจของเพลงขวัญว่าสักวันจังหวะและโอกาสที่จะได้กลับออกไปจากที่นี่ต้องมาถ ึง

ลมราตรีแห่งวสันต์พัดโชย หอมหวนกลิ่นบุปผา จันทร์เสี้ยวส่องแสงเย็นตา

ัดกลมที่โบกพัดให้คลายร้อนในเดือนวัสสานะ ประเดี๋ยวลมเย็นในเดือนสารทพัดผ่านมาทดแทน พัดกลมก็คงไร้ความหมาย เฉกเช่นกับความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อตัวข้า เมื่อบุปผางามกลุ่มใหม่เข้าวังมา ข้าก็ไม่เป็นที่ต้องการแล้ว” จินฉานเอ่ยคล้ายเป็นเนื้อร้องคลอไปกับทำนองที่สรรสร้าง ไม่มีทีท่าร้อน รนแต่อย่างใด กลับเป็นชุนเยี่ยนที่ทำท่าทีร้อนรนแทน “ถ้าหากว่านายหญิงสูญเสียความโปรดปรานตอนนี้ เรื่องของพวกเราก็...”