روايات وقصص ضمن ยามวสันต์พัดหวน

ีวิตโดยไม่คิดว่าจะได้หวนคืนกลับมาพบกันอีกนานถึงสี่ปีเขาก็ได้พบเธออีกจนได้ ด้วยหน้าที่การงานของเธอและความชอบในเรื่องรถของเขา ช่วงบ่ายของวันศุกร์จวินจึงได้รับการติดต่อกลับมาจากพนักงานขายในโชว์รูมของชวันดลย์ ทว่าเมื่อได้ฟังน้ำเสียงประโยคแรกที่ปลายสายเอ่ยขึ้นมาเขาก็ร ู้ว่าไม่ใช่เสียงของเธอ เป็นพนักงานขายคนอื่นที่เข้ามารับหน้าที่ดูแลเขาแทน แต่พูดได้ไม่กี่ประโยคจวินก็ตัดสายทิ้งอย่างหัวเสีย

บทที่ 177 ครอบครัวสุขสันต์ วันนี้ถือเป็นวันพิเศษต้นวสันตฤดูแสงแดดอ่อนๆทอผ่านกิ่งไม้ ใบไม้เขียวขจีพัดไหวเบาๆตามแรงลมที่พัดโชย กลิ่นดอกไม้ที่บานสะพรั่งอบอวลในอากาศ เสียงนกร้องคลอเบา ๆ เป็นทำนองแห่งธรรมชาติ

1 ไยเจ้าช่างเหมือนดวงตะวัน ในวันนี้แสงอาทิตย์ช่างอบอุ่นนัก ข้ารำพึงภายในใจพลางมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ตั้งแต่ที่ข้าได้ขึ้นแท่นเป็นหนึ่งในสาวงาม แม้แต่ปลายดอกหญ้าก็หาได้แตะต้องโดนข้าไม่ ความงดงามนั้นมักมาพร้อมอิสระที่ถูกลิดรอน พอนึกเช่นนั้น ลมหายใจจึงถูกระบายออกม าอย่างเสียดาย ข้าย่างกรายไปยังริมหน้าต่าง มองผู้คนที่สัญจรบนท้องถนน ช่างดูวุ่นวายนัก แต่มันกลับมีชีวิตชีวาเสียยิ่งกว่าหอนางโลมนี้อีก

ทีละบาน และอากาศก็พัดเข้ามา ไม่ใช่ลมกระโชกแรง แต่เป็นลมหายใจหนึ่ง ลมหายใจของวันพรุ่งนี้ เพราะพรุ่งนี้เราจะกลับไปทำงาน เรามีโครงการที่ต้องเริ่มต้น ---

อดีตสามีที่ตอนนี้หวนคืนมาอีกครั้ง สุขสมจนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบ้ไปหมด เสียวแบบที่เขาไม่เคยมาก่อนในชีวิตหนุ่ม ทุกครั้งที่เริงรักกับผู้หญิงที่เขารับเต็มปากว่าเป็นเมียเพียงคนเดียวของเขา มันยิ่งสุขสมมากขึ้นทุกวัน ” โอ้ววว โอ้ววว ไม่ไหวแล้ว ลี่เอ๋อ…… “ อาวุธคู่กายถูกบีบรัด

คณากรพยายามเอ่ยปลอบโยนหทัยรัตน์ "ยี่หวาควรจะยอมแพ้สินะคะ ทุกคนถึงจะพอใจ" "มันไม่มีใครแพ้ชนะอะไรทั้งนั้นหรอก กลับบ้านกันเถอะยี่หวา พี่จะไปส่งเอง"วสันต์เอ่ยขึ้น "ก็ได้ค่ะ อยู่ไปก็สมเพชตัวเองเปล่าๆ "

ใบไม้ร่วงหล่น หวลกลับคืนสู่ราก เคยลอยสูงไกลในสายลม มองเห็นโลกกว้างใหญ่ไพศาล แสงอาทิตย์ส่องผ่านทุกวัน เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่ลมฤดูเปลี่ยนผันไป ใบไม้เหี่ยวเฉาแห้งผาก ร่วงลงจากที่สูงที่เคยยึด หวลกลับคืนสู่พื้นดิน ไม่ต้องแข่งขันกับคนอื่น ไม่ต้องเสแสร้งใดๆ

“กลอนอะไรของท่าน” “วสันต์มีบุปผานานาพันธุ์ สารทงามจันทร์กระจ่างฟ้าใส คิมหันต์ลมโชยเย็นเมฆวิไล เหมันต์ได้ชมหิมะโปรยงาม”

กุมารทองยกมือขึ้นพนมช้าๆ บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป ลมเริ่มพัดวูบ ใบไม้แห้งปลิวกระจาย ทั้งที่ต้นไม้รอบวัดแห้งตาย ฝุ่นทรายคลุ้งขึ้นจากพื้นหินแตกร้าว กลิ่นธูปเก่ารุนแรงขึ้นอย่างฉับพลัน "สัมมาสัมพุทธัสสะ อะระหะโต ภะคะวะโต ตัสสะ นะโม" บทสวดกลับ...? เสียงสวดที่กึกก ้องเริ่มบิดเบี้ยว "สัมมาสัมพุทธัสสะ อะระหะโต ภะคะวะโต ตัสสะ นะโม"

ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนอีกครา ยามบ่ายมีแสงแดดอ่อนส่องละมุนไปทั่วบริเวณ สายลมอุ่นโชยพัดแผ่วเบาราวกับกำลังลบเลือนความขมขื่นในใจให้จางหายไป พร้อมกับกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นอย่างเงียบงัน