Novelas y relatos de รสรักบุปผาพิษ

นายแพทย์คณิน ภักดีพิศุทธิ์ (หมอวาคิน) ศัลยแพทย์เฉพาะทางด้านผ่าตัดหัวใจและหลอดเลือดมือหนึ่ง หนุ่มวัย 30 ต้นๆ ผู้เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์และฐานะ จนเป็นที่หมายปองของหญิงสาวมากมาย ทว่าภายใต้หน้ากากอันสมบูรณ์แบบนั้น เขากลับซ่อนรสนิยมทางเพศที่อันตรายและเจ็บปวดเอา ไว้ มันคือ "โรคบ้าๆ" ที่เขารังเกียจตัวเอง และมีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่ล่วงรู้ความลับนี้ แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่อาจระแคะระคาย

กลีบแคมขาวที่มีด้านในสีชมพูสดแล้วเอ่ยปากชมด้วยความดีใจ “ช่างสวยสดงดงามเหลือเกิน...หนูมินจ๋า” ศักดิ์รู้สึกเสียดายของที่ของสวยๆ งาม ๆ แบบนี้จะต้องตกไปอยู่กับไอ้คนที่ไม่ได้เรื่องอย่างกฤติดนัย ก่อนจะซุกหน้าเข้าไปแล้วเริ่มเลียอย่างหื่นกระหาย มินตราร้องครางออกมาอย่างสุดเสียง เ ธอไม่เคยเจอลิ้นอะไรที่มันจะสากจนสร้างความเสียวซ่านได้ขนาดนี้เลย!! แต่นั่นก็มาจากฤทธิ์ของยาที่เธอสูดดมเข้าไปในตอนแรก เพราะมันเพิ่มความกำหนัดให้เธอเป็นเท่าตัว

“เจ้าโดนวางยาพิษ แต่จากที่ดูเจ้าคงน่าจะโดนวางยาได้ประมาณเดือนนึงเห็นจะได้เป็นพิษอ่อนๆ ที่ทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย พิษนี้เรียกว่าบุพผานิทรา ถ้าสะสมมากๆ เข้า เจ้าอาจจะอยุ่ได้ไม่เกินสองปี” “ทำไมข้าถึงไม่รู้ตัวเลย” “ไม่แปลกที่เจ้าไม่รู้ตัว เพราะพิษนี้ไรสี ไร้กลิ่น ต้องมีตัวกร ะตุ้นถึงจะแสดงอาการ เฮ้อ...จะถือว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายก็ได้ เพราะเจ้าได้รับแผลจากการโดนโบย จึงทำให้เห็นร่องรอยของพิษ ถ้าเป็นหมอคนอื่นคงจะตรวจไม่พบ ดีที่อาจารย์แม่เจ้านั้นมีความรู้เรื่องพิษอยู่บ้าง เดี๋ยวข้าจะให้นางปรุงยาแก้พิษให้นะ"

หญิงสาวส่ายหน้ารัว ๆ เสียงแผ่วเหมือนกำลังสิ้นเรี่ยวแรง วุฒิรับปากกับเธอว่าจะผลักดันให้ปฐพีขึ้นเป็นผู้บริหารหากเธอนำข้อมูลลับของภูวินทร์ให้เขาได้

ปึก! วิปครีมปิดประตูอย่างแรงโดยที่เหลียวกลับไปมองนักฆ่าหนุ่มอีกครั้ง ไอ้โรคจิต อีตานี้ต้องโรคจิตแน่ๆ "ทะเลาะกะพาทิศอีกแล้วเหรอหน้าปึ้งแต่เช้าเลย"

ชินอ๋องเลื่อนสายตาลงไปมองยังกลีบบุปผาที่ปิดสนิทแนบชิดราวกับไม่เคยมีสิ่งใดผ่านเข้าไป แค่สามปีนี่ปิดสนิทเพียงนี้ เช่นนั้นเขาก็ควรทำให้มันเปิดอ้าออกสินะ สองมือของอ๋องหนุ่มยกสะโพกนางขึ้น เผยให้เห็นเกสรบุปผาที่ชูอ้าออกและสั่นระริกรอให้เขาปลอบโยน เขาแลบลิ้นออกก่อนจะแตะต รงปลายเกสรนั้นอย่างเบา ๆ เรียกน้ำหวานในร่างกายของนางออกมา ลิ้นของเขาตวัดถี่ ๆ ตรงนั้นทำให้ร่างเล็กบิดเร่า แต่ทว่านางยังข่มเสียงครางไว้

นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไล้ลูบเบา ก่อนเลื่อนต่อไปแตะตรงขอบของโพรงบุปผา ลูบไล้อย่างระมัดระวังดังผู้เคยเรียนรู้ตำราบุปผามาเนิ่นนานแต่เพิ่งได้สัมผัสของจริง เขากระซิบชิดริมหู เสียงแผ่ว ราวกับบทกลอนของจิตวิญญาณ “บุปผาของเจ้างามเกินกว่าใคร” นิ้วชี้แล้วตามด้วยนิ้วกลาง กรีดช้า ๆ ไปตามรอยแยกอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นยิ่งกว่าหยาดค้าง คล้ายสำรวจร่องสวาท

“ครับ...ผมยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ถ้าให้เป็นคนดีมีความรับผิดชอบคงไม่ไหว ผู้หญิงรายทางที่ผมนอนด้วยไม่ได้มีแค่คนเดียว ที่สำคัญผมไม่มีวันรับผิดชอบผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวเราแตกแยก ปองรักไม่มีวันได้เป็นเมียแต่งของผมแน่ๆ แต่ถ้าให้เป็นเมียทาสน่ะได้”

น่าหลันแสร้งตีหน้าเศร้า "คืนนี้ข้าจึงเตรียม 'สุราพันบุปผา' สูตรลับจากซีเหลียงมาเพื่อเป็นการขอขมา หวังว่าท่านหญิงคงไม่รังเกียจ" อู๋เยี่ยนรินสุราลงในจอกหยกด้วยตัวเอง "สุรานี้ปรุงจากสมุนไพรหายากหนึ่งพันชนิด มีฤทธิ์ช่วยบำรุงธาตุและทำให้ผิวพรรณผุดผ่อง เชิญท่านหญิง..."

​มู๋ชิงเหยาก้าวเข้าไปข้างพระแท่นบรรทม แล้ววางนิ้วลงบนชีพจรของฮองเฮา เพียงครู่เดียวนัยน์ตาของมู๋ชิงเหยาก็ประกายแวบหนึ่ง. ​พิษไอหญ้ากลืนดวงจิต...พิษโบราณจากชายแดนใต้ ​พิษชนิดนี้ไม่ได้กินเข้าไป แต่เกิดจากการจุดกำยานกลิ่นบุปผาฤดูฤกษ์ ผสมกับชาดอกเหมยที่พระนางท รงดื่มเป็นประจำ เมื่อสองสิ่งนี้ผสมกันในร่างกาย จะกลายเป็นพิษร้ายทำลายระบบประสาท ทำให้หลับลึกเหมือนคนใกล้ตายภายในสามวัน...