Novel & Cerita รักจอมปลอม

เสียงหวานสั่นเครือ “แหวนวงนั้นฉันเคยให้กับคนที่ฉันรัก แต่ในเมื่อมันเป็นความรักจอมปลอมที่เธอสร้างขึ้นมา ฉันก็ไม่จำเป็นต้องให้เธออีก ออกไปได้แล้ว”

เจ้าจอมมันพลักฉัน หันไปร้องไห้โผล่กอดแฟนแน่น ไอต้าวความรักฉันมันอ้อนแฟนค่ะ ขอแอบถ่ายเก็บไว้ซะหน่อย เอาไว้ล้อมัน ปกติคู่นี้ชอบแอบสวีทกันหลับหลังชาวบ้าน ส่วนหน้าบ้านตีกันให้คนเห็นประจำ ^^ “เจ้าจอมครับเลิกร้องก่อน แทนใจไม่ดีเลยนะ จอมบอกแทนหน่อยให้แทนช่วยอะไร” มือใหม่ลูบหัวเจ ้าจอมกอดปลอบไม่ห่าง ฟอนต์ยกยิ้มให้แทนคุณเมื่อเจ้าตัวเลิกคิ้วเชิงถามเธอแทน

เขารับคำในลำคอพลางคิดในใจว่าที่ระรินเคยบอกว่ารักเขา พอมานึกถึงตอนนี้แท้ที่จริงแล้วมันคือคำหลอกลวงทั้งนั้น "ทำไมคุณถึงได้เลิกกับแฟนล่ะคะ" "ก็เพราะมันเป็นรักที่จอมปลอมไงล่ะฉันจึงต้องเลิก" "รักแท้ต้องเป็นยังไงคะ"

จิวซิน หญิงงามผู้ซึ่งไร้รัก โหยหาความรักจากบิดาและมองบุรุษแค่สิ่งมากรักที่มักจะอ้างรักเพื่อความชอบะรรมในการได้เชนชมร่างกายของหญิงงามหาได้สมัครรักใคร่เช่นรักแท้ไม่ แค่เพียงลมพัดผ่าน แต่กระนั้นเมื่อมาพบกับชงไฉ่จิวซินนางกลับรู้สึกว่าตัวนางเองไม่อาจบังคับหรือห้ามตั วเองให้ชื่นชอบให้ชงไฉ่ได้จะด้วยอะไรก็แพ้ใจตัวเองถึงจะพยายามสร้างกำแพงความเกลียดชังขึ้นมา แต่ก็ถูกพังลงด้วยคำว่ารักแท้ของชงไฉ่

นิยายของสโนว์ไวท์ก็ยังคงความโรคจิตของนักเขียน พระเอกซึ่งก็คือโจวฟ่านที่เป็นถึงราชอาลักษณ์หลวง ดันตกหลุมรักหยางอวิ๋นอี้ ยอดฝีมือที่แกล้งปลอมตัวเข้าไปอยู่ในหอโคมเขียวเพราะนึกสนุก ด้วยใบหน้าชวนหลงใหลทำให้เป็นที่ปรารถนาของบุรุษมากมาย กระทั่งนำมาซึ่งเภ ทภัยใหญ่หลวง หยางอวิ๋นอี้ถูกยอดฝีมือทำร้ายและลักพาตัวไป แต่เขาพยายามหลบหนีกระทั่งทำให้ศีรษะกระแทกความทรงจำหล่นหาย

หรืออาจจะไม่ได้ลืม ฉันนึกถึงเอกสารลับที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้ ดอกไม้ที่สวี่จือเซี่ยชอบที่สุด เขียนไว้อย่างชัดเจนว่าคือดอกพุดซ้อน เพียงแต่ดอกไม้เหล่านี้ คนที่เขาอยากให้ที่สุดไม่ใช่ฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ฝืนยิ้มที่สมบูรณ์แบบให้กับเขา “ขอบคุณนะ แต่ไม่ต้องหรอก ช่วงนี้ฉันชอบกลิ่ นอากาศบริสุทธิ์มากกว่า วันเกิดของฉัน คุณยกเลิกตารางงานในวันนั้นได้ไหม? ฉันจัดกิจกรรมไว้ และอยากให้คุณอยู่กับฉัน”

บัวบงกชนิ่ง มันเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ความรักที่สามารถรักได้อย่างเปิดเผย เขาทำมันให้เธอแล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลให้เธอดึงดันจะไปจากเขาอีก ถึงไม่ได้แต่งงานเป็นภรรยาของเขา แต่เธอก็ได้รับการให้เกียรติว่าเป็นคนรักของเขา เท่านี้บัวบงกชก็คิดว่ามันดีมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องฝันให้ไก ลไปกว่านี้

มันเขินนี่นา ถ้าหากจะบอกรักเขาทุกวันนะ เธอกลัวจะเบื่อกันเสียก่อนด้วย “ตอนนี้ก็...รักนะ รักคุณโมฮาหมัด...มิคาอิล ฮัลด์ อามูร์ สุดหัวใจเลยละ” อติกานต์อายจนร้อนผ่าวไปทั้งหน้า แต่ก็มีความสุข นี่สินะ...ผลตอบแทนความดีที่เธอได้รับ รักแท้มิใช่รักเทียมๆ ที่เห็นเพียงแค่เงินทองและห น้ากากจอมปลอมทางสังคม

“เลว สารเลว แล้วมาจีบฉันทำไม มาหลอกกันทำไมว่ายังโสด อย่าบอกนะว่า...รอยสักรูป ร.เรือบนหน้าอกข้างซ้าย ที่คอยพร่ำบอกฉันว่า แทนคำว่า ‘รัก’ จริง ๆ แล้วเป็นชื่อของนังระรินอะไรนั่น” “พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว พี่มันเลว สารเลวจริง ๆ ยี่หวาให้อภัยพี่ด้วยเถอะนะ ส่วนรอยสักนั่น ร.เรือ แทน คำว่า ‘รัก’ จริง ๆ ไม่ใช่ชื่อนังนั่นเลย เพราะพี่ชอบยี่หวาจริง ๆ พี่ถึงยอมเจ็บไปสัก ร.เรือ ไว้ตรงหัวใจ ตอนที่พี่จีบแรก ๆ พี่ก็ไม่หวังว่าน้องจะรับรักพี่ แต่พี่คิดเพียงว่า อย่างน้อยพี่ก็มียี่หวาอยู่ในใจพี่ก็พอ” เขาถลาเข้าไปกอดขาเธอพลางร้องไห้พูดพร่ำรำพันขอให้อภัย

มันเป็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงกับเจ้าบ่าวของเธอในสภาพเปลือยท่อนบนทั้งสองโดยเจ้าบ่าวของเธอกำลังหลับอยู่พร้อมกับข้อความว่า 'ขอยืมตัวเจ้าบ่าวหน่อยนะคะคืนนี้คุณคงต้องเข้าหอคนเดียวไปก่อน' มันเจ็บยิ่งกว่าโดนมีดพัน ๆ ด้ามปักลงกลางอกหากเธอไม่ได้รักเขาก็คงไม่รู้อะไรกับ เรื่องแบบนี้เพราะการแต่งงานเป็นเรื่องจอมปลอม แต่เธอรักเขามันจึงเจ็บมาก ๆ เขารู้ทั้งรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงแต่ก็ยังเหยียบย่ำได้ลงคอ