Novelas y relatos de รักผิดสิบห้าปี คุณซ่งปล่อยมือไม่หวนกลับ

น้ำตาทำให้ฉันพร่ามัว มองไม่ชัด ก็ยิ่งได้ยินชัดขึ้น “แต่ผมรักคุณ” “ดังนั้นคุณแต่งงานกับฉีเจินหนึ่งปี ผมก็ปล่อยตัวตามใจหนึ่งปีแล้วค่อยกลับไปสู่ครอบครัว แบบนี้มันยุติธรรมมากไม่ใช่เหรอ?”

เขาจ้องมองดวงตาของนาง ดวงตาคู่นั้นเคยเปล่งประกายดุจดาราพร่างฟ้า ทว่าบัดนี้กลับเหลือเพียงความสงบนิ่งที่ชวนให้ใจหนาวเย็น “สิบห้าปี...” เสียงของเซียวจ้านสั่นเทาอย่างหนัก เจือด้วยคำวิงวอนอันสิ้นหวัง “หลินหลาง ความผูกพันสิบห้าปี... เจ้าจะตัดทิ้งก็ตัดทิ้งเลยหรือ? กาลก่อน... พวกเราเติบ โตมาด้วยกัน เรียนหนังสือด้วยกัน ก่อเรื่องด้วยกัน... เจ้าลืมหมดแล้วหรือ?”

หมดแรงรัก จางหว่านถิง… ท่านหญิงขั้นหนึ่งผู้เป็นพระธิดาบุญธรรมของฮ่องเต้ ผู้คนต่างรู้ดีว่านางมีทั้งชาติกำเนิดอันสูงศักดิ์และองค์ฮ่องเต้คอยหนุนหลัง จึงทำให้นางไม่เคยต้องเกรงกลัวผู้ใด ทว่าเรื่องเดียวที่นางกลับพ่ายแพ้เสมอมา คือความรัก นางตกหลุมรัก หวังเทียนเฉิง สหายของพี่ชายและแม่ทัพผู้เกรียงไกรมาตั้งแต่วัยปักปิ่น และเฝ้ารักเขามานานถึงสิบปี นางทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเขา หยิบยื่นความรักทั้งหมดที่มีให้แก่เขาอย่างไม่คิดเสียดายศักดิ์ศรี แต่ในสายตาของเขา นางกลับไม่เคยมีตัวตน เพราะในหัวใจของหวังเทียนเฉิงมีเพียง ไป๋จื่อลั่ว สตรีผู้เป็นที่รักของเขาเพียงคนเดียว ยิ่งหว่านถิงพยายามครอบครองหัวใจของเขา เขาก็ยิ่งรังเกียจนาง นางจึงใช้ความหึงหวงทำร้ายคนที่เขารัก และต้องทนรับถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามจ

‘รักคนผิดชีวิตพังพินาศ’ ซ่งเทียนเหิงไม่ยอมพักรักษาตัว เร่งรุดยกทัพกลับเมืองหลวงเพราะต้องการช่วยเหลือหลิวหมิงหย่วน ต่อสู้แลกชีวิตกับอู๋ซั่วหยางเพราะต้องการแก้แค้นให้หลิวหมิงหย่วน เขาอยากให้ทั้งสองคนเปิดปากด่าทอ กล่าวโทษ ถามหาความรับผิดชอบจากตระกูลหลิว ทว่าตั้งแต่ต ้นจนจบกลับไม่ได้ยินแม้ครึ่งคำ

เสิ่นชิงซูไม่ได้โต้แย้ง สงสารสิ จะไม่สงสารได้ยังไง? ยังไงซะนั่นก็คือผู้ชายที่เสิ่นชิงซูเคยทุ่มเทความรักให้อย่างสุดซึ้งมาตลอดห้าปี แม้จะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่หวนกลับไปอีกในชาตินี้ แต่ก็ไม่เคยหวังให้เขาต้องจบชีวิตลงด้วยจุดจบที่น่าสลดเช่นนี้

" ไม่ต้องรอถึง5ปีหรอก จะช้าเร็วยังไงก็ต้องหย่ากันอยู่ดี ในเมื่อแกไม่ได้รักหนูพายก็หย่าซะ 4ปีที่แล้วฉันผิดเองที่ขอให้แกแต่งงาน ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำผิดพลาดไป ทำให้ทั้งแกกับหนูพายไม่มีความสุขต้องทนทุกข์มานานถึง4ปี เซ็นชื่อซะ อิสระรอแกอยู่ตรงนี้แล้ว " ธีรเดชมองหน้าภ

คณินหันมามองตาน้ำค้าง ส่งสายตาหวานซึ้งที่ทำเอาสาว ๆ ทั้งงานอิจฉาตาร้อน “ห้าปีที่แล้ว... ผมเคยปล่อยมือเธอไปเพราะความโง่เขลาของตัวเอง แต่วันนี้... ผมขอสัญญาต่อหน้าทุกคนว่า ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคู่นี้อีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะเป็นสามีที่ซื่อสัตย์ เป็นพ่อที่ดีของลูก และเป็นผู้ชายที่รักเธอ... จนลมหายใจสุดท้าย”

หึง… แบบนี้เขาเรียกว่าหึงเหรอ ฉินฟ่านถามใจตัวเอง เหลียนฟ่งหัวเราะร่าชูมือขึ้น “สิบปี ก็พี่เล่นไปไม่ยอมกลับมาเลยนี่นา แล้วได้พาอาซ้อกลับมาด้วยไหม” เหลียนซินซวงเอามือขยี้ผมของเธอเบา ๆ พลางพูดอย่างเสียใจ

เธอมองเขาตาโต ท่าทีแสนงอน “อาปราชญ์ปล่อยเพชรก่อน มันเมื่อยนะรู้ไหม” “ไม่ดีกว่า” “ทำไมคะ” “มัดเอาไว้แบบนี้แหละ จะได้กลับมาเอา... เอาอีกหลายๆ รอบ”

ซ่งเหยียนจินพูดขึ้นอย่างรีบร้อน “เรื่องนี้แกจำเป็นต้องฟังฉัน ตราบใดที่พวกเราร่วมมือกัน แกก็จะสามารถปกปิดเธอได้ไปตลอด เธอคิดว่าตัวเองได้เป็นคุณนายซ่งแล้ว คิดว่าแกมีเพียงแค่เธอ หลังจากผ่านไปสามปี ไม่สิ ฉันให้เวลาแกห้าปี เมื่อถึงเวลานั้นแกจะต้องเกลียดเธอ หลังจากนั้น ก็แกล้งหย่า แล้วทิ้งเธอไปซะ” “ผมรักเหยียนเหยียน ผมทำแบบนั้นไม่ได้…”