รักเราในวันวาน Novels & Stories

เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า “ขอโทษถ้าทำให้คุณคิดแบบนั้น” “คำว่ารักของเราคงไม่เหมือนกัน” “ไม่เหมือนกันยังไง” ผมมองหน้าเธออย่างมีคำถาม ผมรักเธอไม่พออีกเหรอ “คุณทำให้ฉันรู้สึกว่า รักเรามีแค่เรื่องบนเตียง”

เหมือนไหมหมุนปลายเท้าพาตนเองเลือนลับสุดสายตา ทิ้งไว้เพียงละอองรักไร้ค่า…คำว่ารักยามรู้ตัวเมื่อสายก็ไม่ต่างกับเศษใบไม้ร่วงโรยตามกาลเวลา คลื่นผิดหวังถาโถมหัวใจสาหัส ภควัตจ้องมองแผ่นหลังบอบบางนัยน์ตาแดงก่ำ ภาพเธอทิ้งห่างแสนไกลมีอานุภาพรุนแรงคล้ายหัวใจหลุดจากอก อดีตเคยปฏิเสธเหมือนไหมไม่รู้ต่อกี่ครั้ง วันนี้พอเธอบอกรักคนอื่นบ้างทำไมถึงไม่กล้ายอมรับความจริง…

กาลเวลาที่หมุนเวียนไปดูเหมือนจะช่วยชะล้างร่องรอยน้ำตาจากคืนอันขมขื่นนั้นให้จางลงไปบ้าง แต่สำหรับพลอยชมพู ความเจ็บปวดไม่ได้หายไปไหน แต่มันกลับซึมลึกกลายเป็นตะกอนหน่วงหนักอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ ความรักของปรินทร์ยังคงมั่นคงและหวานชื่นจนใครต่อใครในร้านศิรินทราสปาต่างพ ากันอิจฉา ทุกเช้าเขาจะส่งข้อความมาให้กำลังใจ และทุกเย็นเขาก็มารอรับเธอที่หน้าร้านเพื่อไปส่งที่บ้านอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง

วันครบรอบแต่งงานสามปีของเรา และเป็นวันครบรอบปีที่สิบที่ฉันตกหลุมรักเขา ในช่องของวันมะรืน ฉันใช้ดินสอเขียนข้อความสั้นๆ ไว้บางเบา... “จากไป”

ฉันตายในวันที่ฉันควรจะได้รับรางวัลผู้ทำคุณประโยชน์ดีเด่นแห่งฝูง สามชั่วโมงหลังจากที่ฉันตาย พ่อแม่ พี่ชาย และเมตของฉันเพิ่งจะจัดงานปาร์ตี้ฉลองเรียนจบให้น้องสาวของฉันเสร็จพอดี ในขณะที่เอลล่า น้องสาวของฉันกำลังโพสต์รูปครอบครัวแสนอบอุ่นลงบนอินสตาแกรม ฉันกลับถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินของบ้าน ต้องใช้ลิ้นปัดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อโทรขอความช่วยเหลือ คนเดียวที่รับสายคือไรอัน เมตของฉัน สิ่งเดียวที่เขาพูดก็คือ "โซฟี เลิกทำตัวดราม่าสักที งานฉลองเรียนจบของเอลล่าสำคัญนะ เลิกงี่เง่าได้แล้ว!" นี่เป็นครั้งที่เก้าสิบเก้าแล้วที่พวกเขาทำให้ฉันผิดหวัง และมันจะเป็นครั้งสุดท้าย ฉันนอนจมกองเลือดของตัวเอง ลมหายใจขาดห้วงและปอดหยุดทำงานไปแล้ว พวกเขาคิดว่าฉันก็แค่เรียกร้องความสนใจและแอบไปหลบอยู่ที่ไหนสักแห่ง คิดว่าถ้าพว

นการปลอบประโลมอย่างมีเลศนัย " เขียนเรื่องรักที่คุณชอบน่ะดีแล้ว ผมชอบรักโรแมนติก" ภาคินกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น พิมพ์ดาวหน้าร้อนผ่าว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุมด้วยความรักสองรูปแบบรูปแบบหนึ่งคือความอบอุ่นโอบอุ้มที่ทำให้เธอมั่นคง และอี

“เจ้าไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้นนลินา ต่อให้ต้องขังเจ้าไว้ด้วยตรวนที่มองไม่เห็นในหัวใจเรา เจ้าก็ต้องอยู่ตรงนี้กับเรา” คำพูดที่ฟังดูเอาแต่ใจและร้ายกาจ ทว่ากลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักอันมหาศาลที่แทบจะหลอมละลายคนฟัง นลินาหลับตาลงละทิ้งเหตุผลและข้อกังขาใด ๆ ในหัว ริมฝีปากอิ่ มเผยอออกรับการบดเบียดของริมฝีปากหยักที่ก้มลงมาตักตวงรสหวานอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง!

ไนท์นึกถึงใครคนหนึ่ง แต่โลกจะกลมขนาดส่งคนๆ นั้นมาคุยกับเธอเลยเหรอ เธอสลัดความคิดแล้วพิมพ์ตอบไป <คืนนี้ยังอีกยาวไกล> : เขาจะรักเรา เพราะสิ่งที่เราทำให้เขามันจะมีวันหมดอายุ เขาจะนึกถึงวันเก่าๆ ที่เราเคยทำดีให้เขา เชื่อเราเถอะ ว่าบางคนรักโดยไม่แสดงออก แต่ไม่ได้แปลว่าเขาไม่รักนะ

"เดี๋ยวก่อนโรส! ถ้าพี่ไม่ช่วยมาจากนายวิโรจน์ โรสก็เสร็จมันไปแล้ว! นอนกับพี่มันจะเป็นอะไร เรารักกันไม่ใช่เหรอ? " "เราแค่เคยรัก และไม่ว่าโรสจะเสร็จนายวิโรจน์ หรือใครมันก็เลวร้ายไม่ต่าง เพราะพี่ไม่ใช่เอเดรียน เข้าใจไหม! "

“เช้าวันหนึ่งวันนั้น วันหนึ่งวันนั้นเจ็ดนาฬิกา พี่รินก็บอกว่ารัก ก็บอกว่ารัก รักน้องฟ้าคนเดียว ใจจะไม่แลเหลียว จะไม่แลเหลียวให้เสียเวลา” “เช้าวันหนึ่งวันนั้น วันหนึ่งวันนั้นเจ็ดนาฬิกา ฟ้าก็บอกว่ารัก ก็บอกว่ารัก รักหวานคนเดียว ใจจะไม่แลเหลียว จะไม่แลเหลียวให้เสียเวลา”