รักเราในวันวาน Novels & Stories

ไปชั่วกาล ขออย่าได้... พรากสองเรา... มิหวนคืน จงจดจำ... รักข้านี้... เป็นแม่นมั่น แม้นชีพวาย... มิเคย... กลายเป็นอื่น ยังคงรัก... มั่นเพียงเจ้า... ทุกวันคืน

ค่แป๊บเดียวก็อุ้มเธอลุกขึ้นเดินกระแทกขึ้นไปบนห้องนอนและร่วมรักกันต่ออีกหลายรอบ คืนนี้เป็นวันที่ภวินทร์มีความสุขมากเพราะเป็นวันแรกที่พราวฟ้าปรนเปรอเขาและมอบบทรักอันร้อนแรงให้เขาโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ ต้องขอบคุณฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ปลุกแม่เสือสาวในตัวพราวฟ้าให้ลุกข� �้นมายั่วยวนเขาในคืนนี้

การมีคนยืนอยู่ข้างเราเสมอมันดี ทำให้เราอยากตื่นขึ้นมาเพื่อเจอหน้าคนที่รักเราทุกวัน “คุณอินน์ตกหลุมรักใบตั้งแต่ครั้งแรก แต่ใบว่าใบตกหลุมรักคุณอินน์ทุกวันที่ตื่น”

“มันเป็นความจริง ทำไม ยอมรับไม่ได้รึไง” “แต่ปีแรกคุณก็ทำดีกับฉัน เหมือนว่าเรา...รักกัน” “มันก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ ก็แค่ทำดีนิดหน่อย ฝืนใจบ้างแต่ก็พอรับไหว”

เสียงของฟู่เหวินอวี่เริ่มสั่นเครือ เขาก้มหน้า เสียงอู้อี้ปนสะอื้นดังขึ้น "มันบอกว่า กระต่ายน้อยอย่าเสียใจไปเลยนะ เธอจดจำฉันเมื่อแสงแรกของพระอาทิตย์ขึ้นก็พอ"

“จำเอาไว้นะตะวัน เราไม่สามารถบังคับให้ทุกคนบนโลกใบนี้รักเราได้ เมื่อมีคนรักก็ย่อมต้องมีคนเกลียดเราเป็นธรรมดา” “ถ้าเขาเกลียดเราโดยที่เราไม่ได้ทำอะไรให้เลยล่ะจ๊ะ” ตะวันในวันวานเอ่ยถามผู้เป็นยาย

วันทำผิดทำพลาดตรงไหน พี่วีบอกวันสิคะ วันปรับปรุงได้นะคะ วันจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง วันจะ. ‘วันไม่ผิดหรอก วันไม่ได้ผิดอะไร พี่ผิดเอง พี่รักเขา’ ความรักของเรามันเจือจาง มันเป็นอดีต มันไม่เหลือแล้ว... ไม่เหลือเลยสักนิด

[2] ในสายตาคนรักมักมีไซซี หมายถึง เมื่อรักใครแล้ว ย่อมรู้สึกว่าคนคนนั้นดีไปหมดทุกอย่าง [3] วันวานมิอาจหวน วันหน้านึกเสียดาย มาจากคัมภีร์หลุนอวี่ หมายถึง สิ่งที่ผ่านไปแล้วไม่อาจย้อนกลับ ดังนั้นจึงควรรักษาช่วงเวลาปัจจุบันกับอนาคตให้ดี

We keep on talking for the moment we live in (เราคุยกันไปเรื่อย ๆ แบบนี้ ในห้วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน) Let's keep drinking 'till the moon disappear (มาดื่มกันจนกว่าพระจันทร์จะจางหายไปเลยนะ) You are the one (คุณคือคนที่ใช่สำหรับฉัน) The one that I want (คนเดียวที่ฉันต้องการ) The one that will stay by my side till I'm gone (คนที่จะอยู่เคียงข้างฉันจนกว่าฉันจะดับสบายไป)

นับตั้งแต่ได้ยินลั่วถิงเซินเรียกชื่อรักแรกออกมาตอนอยู่บนเตียง ซางอิ๋งก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น แต่ไม่มีแสงไฟเปิดรอในบ้านอีกแล้ว เขาไปดื่มที่คลับจนเมาหัวราน้ำ แต่เธอกลับไม่ได้ออกมารับเขาด้วยความร้อนใจอีกต่อไป กระทั่งตอนที่ลั่วถิงเซินเล่นเกมแพ้ในงานเลี้ยงรุ่น บทลงโทษคือต้องเลือกเพศตรงข้ามมากัดคุกกี้ชิ้นเดียวกัน เขาเลือกจงหว่านอวี๋ ทั้งสองคนกัดไปกัดมาจนริมฝีปากสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ซางอิ๋งก็ยังคงยิ้มแย้มขณะปรบมือโห่ร้องไปพร้อมทุกคน เมื่อเกมจบลง ลั่วถิงเซินเห็นซางอิ๋งยืนยิ้มปรบมืออยู่ท่ามกลางผู้คน สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที เขาแหวกกลุ่มคนเดินตรงไปหาซางอิ๋ง ก่อนคว้าข้อมือเธอ "ซางอิ๋ง! ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเล่นเกมแบบนี้มาโดยตลอด เมื่อกี้ก็เลยไม่ได้เลือกเธอ แต่ที