รักเราในวันวาน Novels & Stories

มีคนเคยบอกไว้ว่า เราจะรู้ขนาดของความรักได้ในวันที่ฝนตก ตามความลาดเอียงของร่ม หากเป็นอย่างนั้นจริงเขาก็หวังว่าคนโปรดจะรับรู้ได้ถึงความรักที่เขามีให้เช่นกัน... ----- โปรดอย่าหย่าก่อน ----- Talk Talk

เป็นการดาที่มาเคาะ วันนี้เธอนัดกับฟ้าใสว่าจะพาฟ้าใสไปดูการย้อมผ้า แต่พอเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีแดงของฟ้าใส เธอก็รู้ตัวว่าเธอคงมาขัดจังหวะของคู่รักเข้าให้แล้ว “นี่พี่มาขัดจังหวะหรือเปล่าคะ” การดาถามอย่างรู้สึกผิด ฟ้าใสส่ายหน้าปฏิเสธ “เปล่าค่ะ” เธอตอบทั้งที่หน้ายังแดง “พี่ดารอฟ้าใส แปบนึ่งนะคะ ฟ้าใสขอเข้าไปเอากระเป๋าก่อน”

เฉินที่เพิ่งจะตามมาถึงรีบเอ่ยโน้มน้าวน้ำฟ้าด้วยน้ำเสียงที่เว้าวอน “มันสายไปแล้วล่ะค่ะเฉิน พวกคุณสองคนทำให้ฉันได้รู้แล้วว่าความรักมันสามาถจางหายได้เพียงเพราะคำว่ามิตรภาพ งั้นต่อจากนี้ก็ขอให้เซ็นและคุณได้อยู่กับมิตรภาพที่พวกคุณเลือกไปนะคะ” ฉันวางมังกรลงบนพื้นท่าเรือ

เธอแอบรักเขามานานนับสิบปี แต่ในสายตาของพี่ชายข้างบ้าน… เธอเป็นเพียงเด็กใจแตกที่เที่ยววิ่งตามผู้ชายไม่รู้จักโต วันที่เขาเริ่มมองเห็นความรักของเธอ กลับเป็นวันที่เธอตัดสินใจเดินออกจากชีวิตเขา และเมื่อของเล่นที่เคยอยู่ข้างกายกำลังจะเป็นของคนอื่น… คนที่เคยบอกว่าไม่มีวันรัก กลับเป็นฝ่ายคลั่งรักจนยอมทำทุกอย่างเพื่อรั้งเธอไว้

“ขอบคุณนะคะที่แม้ดวงดาวจะหายไปแต่ดวงจันทร์ก็ยังคงกลับมา ความรักของเราถึงมันจะเริ่มต้นไม่สวยงามเหมือนกับคู่อื่นแต่ะอายหวังว่าความรักของเราจะยั่งยืนตลอดไป” “คุณไม่ใช่ภรรยาแต่คุณคือหัวใจของผมไม่มีทางที่ผมจะทำร้ายหัวใจตัวเอง”

เพราะพร้อมขยันเติมความหวาน ความรักเราเลยไม่จืดจางเลยสักวันเหมือนไวน์เก่าที่ยิ่งเก็บไว้นานก็ยิ่งหอมหวานยังไงล่ะ (end)

ความสัมพันธ์ที่ไม่อาจย้อนวันวาน “คืนวันศุกร์แบบนี้ เราอย่าเสียเวลากันดีกว่า เชิญรับความสุขจาก...วง Divinity good กันได้เลยคร้าบบบบบ!”

กรัณย์ส่งยิ้มหวานจนตาปิดให้เธอ "เอ่อ...วันเสาร์นี้ป๊า ม๊าอยู่บ้านน่ะสิ คงไปไม่ได้หรอก" "เราทำเหมือนครั้งก่อนไม่ได้เหรอ"

คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผมคลั่งรักฟ้าใสมากแค่ไหน นับวันก็ยิ่งคลั่งรักไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่หยุดคลั่งรักภรรยาคนนี้ได้ ความรักของเราที่มีให้กัน ทำให้มันมีทุกวันนี้เกิดขึ้น… ฟ้าใส Part @บนรถ

ชีวิตเดิม ๆ ที่อาจจะทำให้เขาทำผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง "นี่ก็ผิด ผิดตั้งแต่ความคิดของมึงแล้วไอ้ภาคย์ ที่มึงไม่รักใครเพราะลึก ๆ แล้วมึงรักรัญ แต่มึงแค่ไม่รู้ว่าความรักของมึงมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของมึงไปแล้ว ชีวิตที่ต้องมีทุกวันเหมือนมึงต้องกินข้า ว มึงก็เลยไม่รู้สึกว่ามันแปลกใหม่เพราะถึงเวลามึงก็ต้องกิน"