روايات وقصص ضمن รังสิมันตุ์ไร้ใจ

สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ กลับมาพบกันในครั้งนี้กับผลงานเรื่อง “รินญาไร้รัก” โดยนามปากกา “เธียรนรา” เรื่องนี้ถือเป็นแนวที่ท้าทายมากสำหรับไรต์เหมือนกันค่ะ เป็นแนวพระเอกธงดำ ไม่รู้จะชั่วถูกใจทุกท่านไหม แต่หวังว่าจะได้สาปพระเอกไม่มากก็น้อย แต่ช่วยอ่อนโยนกับนางเอกของไรต ์หน่อยนะคะ แม้ว่าชาติหน้าฉันใดอย่าเกิดมาเป็นนางเอกคนนี้เลยค่ะ ชีทั้งโง่และน่าสงสาร แต่ชีก็พยายามส็ในแบบของชีแล้วค่ะ

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เกิดขึ้นบนมุมอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะผละใบหน้าออกมา สบตากับอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยแล้วเดินหนีออกไปทันที จันทร์ที่กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอนที่เขาเดินจากไปแล้ว สองมือของเธอยกขึ้นมากุมตรงหัวใจที่ตอนนี้ยังเต้นระรั่วให้มันสงบนิ่งลง แต่ทว่าเหมือนมันจะไม่ฟัง คำร้องของเธอสักนิด “เขาเล่นกับใจเธอเกินไปแล้วนะ”

ศศินยืนนิ่งไม่ไหวติง ซ้ายคือเวนิสา ขวาคือรวีกานต์ จะพูดอย่างไรมิให้ทั้งสองฝ่ายต้องเจ็บปวด การนิ่งเงียบคือคำตอบที่โหดร้ายเหลือเกิน รวีกานต์น้ำตารินเป็นสาย ดวงตาชุ่มหยาดน้ำใสที่ทอดมองเพื่อนรักแปรเปลี่ยนไป นอกจากความทุกข์มันยังแฝงความเคืองโกรธ นอกจากความโกรธมันยังมีแวว ...ริษยา

ทั้ง ๆ ที่ในใจโคตรรัก บางคน "หึง" ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ ต่อหน้าคนอื่นก็ยิ้มสู้ ว่าเราไหวเราไม่เป็นไร เราสบายดีเพราะไม่อยากให้ใครมาคิดมาก ไม่ต้องการความสงสาร แต่พอมาอยู่ตัวคนเดียวมันก็ร้องไห้ออกมาทุกที🖤💔

น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ดังรอดไรฟันนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับแววตาที่เหมือนราชสีห์กำลังอยากฉีกกระชากร่างของเหยื่อที่ไม่มีค่าตรงหน้า “คนไม่มีเหตุผล” ความน้อยเนื้อต่ำใจมีมากกว่าความกลัว เลยทำให้ฉันพลั้งปากพูดออกไป

‘นางไม่ได้เกลียดเขาเพียงแต่นึกเจ็บใจแทนเจ้าของร่างเดิมเท่านั้น ที่ทุ่มเทความรู้สึกให้บุรุษไร้หัวใจตรงหน้า ทำให้นางต้องสิ้นใจตายด้วยน้ำมือญาติผู้พี่อย่างรั่วเหรินในชาติก่อน’ ‘หากจวิ้นอ๋องจะคิดสงสารเห็นใจจินเยว่คนเดิมบ้าง นางก็คงไม่ต้องตายไปอย่างน่าอเนจอนาถใจเช่นนั้น ’

เป็นความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดภายใต้กรงทองของผู้ชายที่ชื่อว่ารังสิมัณ ความรู้สึกอ้างว้างและหวาดกลัวที่เคยมี ค่อยๆ มลายหายไปทีละน้อย เปลี่ยนเป็นความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ภายใต้กรงทองของผู้ชายที่ชื่อว่า รังสิมัณ วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าทว่าเงียบสงบ แผลที่ แผ่นหลังของมาริสาสมานตัวจนหายสนิทดีแล้ว หญิงสาวลูบคลำรอยแผลเป็นจางๆ ผ่านเนื้อผ้าพลางครุ่นคิด

ไกลสุดตา "ฉันไว้ใจนาย...แต่ไม่ไหวใจมันเลยสักนิด! "ฉันเอ่ยออกมาเพียงลำพังอย่างรู้สึกเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย จะบินตามไปก็ไม่ได้เพราะภาระหน้าที่ที่ตัวเองต้องรับผิดชอบอยู่ จะห้ามไม่ให้วินด์ไปก็ทำไม่ได้ @คอนโด

ประโยคสุดท้ายที่เขาพูด ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บที่หัวใจแปลก ๆ มันเจ็บจี๊ดไปแวบหนึ่ง ความรู้สึกทุกอย่างมันแสดงออกทางสีหน้าของเธออย่างชัดเจน ทั้งความรู้สึกผิดหวัง เศร้าใจและเสียใจ เธอไม่ได้เก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ แต่ก็เปิดเผยด้านที่แท้จริงของเธอออก มา เพราะเธอคิดว่าคนตรงหน้าตาบอด ไม่ว่าเธอจะแสดงสีหน้ายังไง เขาก็มองไม่เห็นอะไรอยู่แล้ว "ขอบคุณมากนะคะคุณธาม เดี๋ยวเม็ดพลอยจะรีบเอาเอกสารมาให้เซ็นนะคะ"

ได้ยินข่าวว่าครองตัวเป็นโสด มีข่าวลือเกี่ยวกับความเย็นชาที่มีต่อสตรี เป็นเสนาบดีที่ไร้หัวใจ มุ่งมั่นสร้างแต่ผลงานไม่สนใจความรัก “คุณหนูเป็นอะไรเจ้าคะ” เสี่ยวชิ่งถามเมื่อเห็นว่ามือเรียวเล็กนั้นเอื้อมไปจับที่ปิ่นปักผมไม้ แล้วแววตาก็เหม่อลอยอย่างคนที่กำลังครุ่นคิด