روايات وقصص ضمن รังสิมันตุ์ไร้ใจ

Hot love พิษรักรังสิมันต์ บทที่ 135 เช้าของวันต่อมา.. รังสิมันต์ไม่ได้บอกเธอหรอกว่าผลการประเมินของเธอได้เท่าไร แต่เขาก็ได้จนเสร็จเพราะถึงแม้เธอจะไม่ทำต่อเขาก็ทำเองได้ ..ที่ไม่บอกกลัวเธอจะคิดมาก

ภาพร่างอิ่มที่นั่งอยู่บนระเบียงตามลำพังท่ามกลางความมืด ยังติดตรึงในความคิดราวภาพหลอน ดวงตาว่างเปล่า แววตาโหยหาอาลัยอาวรณ์ ก่อกวนจิตใจ สร้างความขุ่นเคืองและความสับสนที่หาคำอธิบายไม่ได้ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว จ้องมองตัวเลขบนจอแท็บเล็ตแต่กลับไม่เห็นอะไร สมองกำลังประมว

ลังสนทนานอย่างออกรสกับผู้ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสีเทาอยู่อย่างไม่วางตา คนสนิทของเขาแอบหัวเราะกัน และยักคิ้วให้แก่กันและกัน เพราะไม่เคยเห็นนายของตนเองทำท่าหึงหวงผู้หญิงคนไหนมาก่อน เพิ่งจะมีแต่คุณเยว่ซิน นายหญิงคนใหม่คนนี้แหละ ที่เป็นเจ้าของหัวใจของเจ้านายของพวกเ ขา

ส้มยิ้มกว้างแล้วแบมือรอ “เราไม่มีรูปเขาหรอก แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าเขาชอบเราจริงๆ หน้าตาเขาก็ยังไม่เคยเห็น นิสัยเป็นยังไงแกก็ไม่เคยสัมผัสสักนิด” แก้วตาพูดแล้วเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้

ไร้คำถาม ริมฝีปากบางเหยียดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ทั้งที่หัวใจแตกสลายยับเยิน ไม่เหลือชิ้นดี รอยยิ้มนั้น มองดูแล้วขมขื่นแต่กลับสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในทะเลสาบที่ไร้คลื่น เพราะทุกอย่างได้จมลงสู่ก้นบึ้งไปหมดแล้ว

ริมฝีปากของเขาเหยียดยิ้ม ก่อนจะถอนใจอีกรอบ ​คนที่เขาจะรับมาในฐานะเมีย...กับสิ่งที่เขาต้องแบกรับตอนนี้ คนเป็นเมียเขาจะต้องเป็นผู้หญิงประเภทไหน เมียเจ้าพ่อ ที่มีลูกสาวเป็น...โรคซึมเศร้า สามีของเจ้าหล่อนเป็นคนไร้หัวใจ...เพราะเขาคงจะรักเธอไม่ได้ หัวใจรักของเขาถูกเผาไหม้ ไปหมดแล้ว จนไม่เหลือไว้รักใคร นอกจากตัวเอง และครอบครัว ​คิดแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด เดือนฉายเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ภูเมฆยังคงนอนจ้องหน้าหวานด้วยอาการกระสับกระส่าย ทั้งรู้สึกสับสน “ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งที่มองหน้าเธอด้วย” มือใหญ่กุมหน้าอกข้างซ้ายด้วยใจสับสน อาการที่เป็นตอนนี้ไม่สามารถอธิบ ายได้เลยคืออะไรกันแน่ หากจะเรียกว่ารักก็คงไม่ใช่ เพราะเขาไม่เคยลืมใครคนหนึ่งออกจากใจสักวินาทีเดียว

“เจ้าค่ะ” คล้อยหลังซูเซียงฟางเฟยก็อดที่จะนึกถึงใบหน้าหน้าคู่หมั้นของเขาคนนั้นเสียมิได้ สตรีที่จิตใจดีเช่นนี้มิน่าเล่าท่านอ๋องถึงได้ทะนุถนอมนางนัก ‘หึ! ช่างผิดกับข้านัก’ เมื่อคิดแล้วก็ได้แต่สะท้อนเจ็บร้าวในใจก่อนที่นางจะพยายามกดข่มความรู้สึกที่ไม่อาจยอมรับได้ไว้ลึก ในก้นบึ้งของดวงใจ แต่กระนั้นก็อดมิได้ที่จะน้ำตาคลอจากกระแสความน้อยใจที่ก่อขึ้น

รณกรจับให้เธอเอียงหน้ามามองเขา รสิตาต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเจอสายตาคมคู่สีนิลนั้น แววตาที่มองมาที่เธอไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด รสิตาจึงรีบเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาของรณกร “อยากตายหรือไง” เมื่อรสิตาเริ่มดิ้นรณกรเลยพูดขู่ “อยู่นิ่งๆ” “ฉันเจ็บนะ” “เมื่อกี้ฉันก็เจ็บ” รณกรย้อน “เธอตั้งใจทำให้ฉันเจ็บใช่มั้ย”

เขาถามด้วยรอยยิ้มอ่อน สายตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าสวยที่เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนกอด จึงทำให้เขาถึงกับนอนไม่หลับเพราะรู้สึกไม่ชินที่ไม่มีเธอนอนอยู่ข้างๆ “…” อัญญาไม่ตอบ เรียวขาสวยสาวเท้าก้าวเดินออกไปโดยไม่ได้ใส่ใจคนตัวสูง ร่างสูงก้าวตามคนตัวเล็กไปอย่างไม่ยอมแพ้แล้วถามออกไปอีก ครั้ง