روايات وقصص ضمن รังสิมันตุ์ไร้ใจ

แสงแดดเหนือยอดตึกเริ่มเป็นสีส้มจัดส่งผลให้ดวงตาไหวระริกที่มองทุกสิ่งรอบตัวเริ่มมีน้ำรื้น แต่แล้วแพขนตางอนงามก็กะพริบถี่ขับไล่ทุกความอ่อนแอออกไปให้สิ้น เดิมทีหล่อนอยากจะแสดงอาการว่าตื่นเต้นที่ได้มาเห็น แต่ก็คงจะเกินไป เพราะหล่อนไม่ตื่นเต้นเลย หล่อนรอคอยต่างหาก รอค อยว่าวันนี้จะมาถึง วันที่หล่อนสามารถกลับมาเหยียบแผ่นดินไทยได้โดยที่พ่อไม่มีข้ออ้าง เพราะถึงอ้างหล่อนก็มีสิทธิ์จะไม่ฟังไม่ทำตาม หมดเวลาแล้วสำหรับการทำตามคำสั่งโดยไร้จุดหมาย

‘คนไม่มีหัวใจ’ คำนี้ช่างทิ่มแทงใจเขาดีเหลือเกิน ราฟาเอลหัวเราะในลำคอ ท่าทางเยือกเย็นของเขาทำไม่ได้ทำให้คาร่าหวาดกลัว เขาไม่ได้สนใจว่าคาร่ารู้จักกีณรินได้อย่างไรแต่เมื่อดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองการเคลื่อนไหวของคลิปบนมือถือที่คาร่าส่งให้ หัวใจที่เคยเยียบเย็นดุจน้ำแข็งก็สั่นไหวด้วยคว

Namwam : สีดำ ดูถอดง่ายดี Rin : ทุเรศอีนี่ เอาดีๆ Namwan : สีชมพูสีดำไว้ใส่กับกูคืนนี้ค่ากลับมาไวๆ นะมึง Rin : รู้แล้วจ้า รินลดาพิมพ์ตอบเพื่อนรักเธอเสร็จก็จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและนั่งแต่งหน้ารอเพราะว่าใกล้เวลาที่รันเวย์จะมารับเธอแล้ว

างรู้ชื่อเธอแน่ ถึงได้วางใจ “เชิญครับ รถจอดอยู่ทางนั้น นายรออยู่ในรถแล้วครับ” หญิงสาวยิ้มรับอย่างเข้าใจต่อคำอธิบายเมื่อครู่ เธอรู้จักกับคุณป้าฉัตรมานาน นานพอจะได้ยินชื่อเสียงของ ‘นาย’ ที่ว่าของเขามาพอสมควรว่าเป็นคนแบบไหน คุณ ‘ราม’ ชอบทำงานเป็นชีวิตจิตใจ เพราะอย่า งนั้นเขาถึงได้ดูยุ่งตลอด จนบางครั้งก็ไม่มีแม้แต่เวลาหาแฟน ซึ่งเรื่องนี้เองที่ทำให้ป้าฉัตรต้องปวดหัวอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไปเพราะกลัวอีกฝ่ายโกรธ สุดท้ายท่านก็ทำได้แค่มองดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ซึ่งเธอเห็นด้วยกับทางออกนี้ที่ท่านเลือก

นิ้วชี้สั่นระริก ไร้ลมหายใจ. ไม่มีสัมผัสอุ่นวาบ ไม่มีจังหวะการเข้าออกของอากาศ มีเพียงความนิ่งสงบที่ยืนยันความจริงอันโหดร้าย "หลินหว่าน..." ริมฝีปากขยับเรียกชื่อนางอีกครั้ง คราวนี้แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ

ปลายฝนชะงัก มองหน้าน้องสาวด้วยความสงสาร เธอเอื้อมมือมากอดปลายฟ้าแน่น “ช่างมัน ใครไม่รักก็ไม่ต้องไปรัก น้องพี่สวยขนาดนี้ อย่าไปสนใจผู้ชายที่ไม่เห็นค่าเราเลยนะ” "....." "หรือให้พี่ไปจัดการมันให้เอาไหม"

เห็นทีว่าหากต้องการมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยจนพ้นไปจากฝันร้าย เกรงว่าสิ่งสำคัญที่สุดก็คือนางจะต้องไร้ใจ จะต้องห้ามหลงรักองค์ไท่จื่อผู้นี้เป็นเด็ดขาด นางจะต้องไร้ใจต่อเขา หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็ต้องห้ามมีใจ สักเล็กน้อยก็ห้าม ห้ามเด็ดขาด!!!

กระทั่งนางสิ้นใจตายก็ยังคงเห็นภาพบาดตาเช่นนี้ ยิ่งทำให้รู้ตัวว่าความพยายามทุ่มเทที่ผ่านมามันไร้ค่าแค่ไหน เพราะท้ายที่สุดแล้วสิ่งเดียวที่นางได้กลับคืนมามีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น. สารทฤดูมาถึงใบไม้เริ่มร่วงโรยรอผลัดสีแตกกิ่งก้านต่อไป เสียงไก่ขันผสานเสียงกันดังเซ็งแซ่ พลันทำให้เปลือกตาอันหนักอึ้งเปิดออก เว่ยซูเหม่ยลืมตาขึ้นมาอีกคราก็พบว่าตนยังมีชวิตอยู่จึงได้ก้าวเท้าลงจากเตียงนอนเดินไปเปิดหน้าต่างบานใหญ่ทำให้ลมเย็นยามเช้าปะทะเข้ากับใบหน้าจนต้องปิดหน้าต่างลง

ฉู่เวยเวยไม่สนใจแม้กระทั่งจะถอดรองเท้า เธอรีบสาวก้าวใหญ่ตรงดิ่งไปที่นั่นทันที "ซู่เฟิง! เฉินเฉินเป็นยังไงบ้าง?" ผมเงยหน้าขึ้นตามเสียง ก่อนยื่นสิ่งของในมือไปให้เธออย่างสงบนิ่ง "ไม่มีเฉินเฉินอีกต่อไปแล้ว"

"คุณเรมี่เธอกำลังโกรธจัด ถ้าไม่รีบง้อตอนนี้ เรื่องใหญ่วินาศสันตะโรแน่ "รังสิมันต์ยังคงยืนนิ่ง มือหนายกขึ้นลูบหน้าแก้มที่ยังทิ้งรอยนิ้วมือจาง ๆ เอาไว้ เขาค่อย ๆ ขยับยิ้มบางที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูลึกลับและคาดเดาใจยาก ก่อนจะไหวไหล่ทำทีเป็นไม่ใส่ใจ"ปล่อยเธอไป" เขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ในเมื่อเจ้าตัวบอกเองว่าสัญญามันจบลงแล้ว... ก็ให้มันจบไปตามนั้น"