روايات وقصص ضمن รังสิมันตุ์ไร้ใจ

เฝ้าครุ่นคิดอย่างเศร้าสร้อย เฝ้ารอคอยอย่างไร้ความหมาย นานเท่าไหร่แล้วกับความทุกข์ระทมไร้ขอบเขตไร้เหตุผล เด็กชายคนหนึ่งไร้ซึ่งรักจากผู้ใดให้พักพิง ดังสายน้ำที่รินไหล ไร้เยื่อใยมวลมัจฉา กี่คราแล้วที่หัวใจดวงนี้เพรียกหา เพียงความกล้าที่หยัดยืนอย่างทะนง

พ่อร้องไห้ออกมาดังมาก พี่ชายก็หลั่งน้ำตาเงียบๆ มีเพียงจ้าวเสี่ยวเสวี่ยที่ก้มหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิต เธอไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะใช้วิธีแบบนี้เปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของเธอ เธอเสียใจว่าทำไมตอนนั้นไม่เผาฉันให้ตายไปเสียเลย

"เงินห้าแสนที่ฉันจ่ายให้เธอไปฉันถือว่าฉันยังเอาเธอไม่คุ้มเพราะฉะนั้นถ้าฉันยังรู้สึกว่ามันไม่คุ้มฉันก็จะถือว่าเธอเป็นลูกหนี้ของฉัน" "ใจร้าย" ฉันเผลอว่าให้เขาอย่างไม่ตั้งใจ "เธอว่าไงนะใครใจร้าย" "ก็ไฟไงใจร้าย"

“คุณชาย...หยุดก่อน” วิรมรต้องเป็นฝ่ายดันหน้าคมสันไร้หนวดเครารกๆ ที่คุ้นชินออกห่าง เพราะเขากำลังจะทำให้เธอใจขาดด้วยจุมพิตหวาม

ยิ้มขมขื่น “ข้าจะไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของเจ้า…. หากข้าไร้ใจ” สีหน้าเศร้าสร้อย หยิบ ซาลาเปาใส่ปากเคี้ยวงับๆ

มู่หรงเสวี่ยประกาศเสียงกังวาน นางหยิบจอกสุราทั้งสองขึ้นมา “ยาพิษชนิดนี้ ข้าปรุงขึ้นเป็นพิเศษเพื่องานนี้โดยเฉพาะ มีชื่อว่า ‘กระจกเงามายา’ ...มันไม่มีสี ไม่มีรส แต่ฤทธิ์ของมันจะเล่นงานที่ ‘จิตใจ’ และ ‘ลมปราณ’ โดยตรง” นางวางจอกลงตรงหน้าบุรุษทั้งสอง

จจันทราน่าเหมันตฤดู นัยน์ตาหรือก็งดงามราวตาพญาหงส์ เส้นคิ้วมังกรเรียงเป็นระเบียบปานวาดด้วยหมึกจีน จมูกโด่ง กลีบปากได้รูปงามเชียว แต่ใครจะรู้เล่าว่าทำนองกู่ฉินพิฆาตของเขานั้น ร้ายกาจนัก ต่อกรกับวิหคโลหิตของจอมมารอู๋เซียงอี๋ได้อย่างคู่คี่ สูสี หากจอมมารอู๋เซียงอ ี๋ไม่ธาตุไฟเข้าแทรกจนคลุ้มคลั่งละก็ ปรมาจารย์หรงอ้ายเสียนคงไม่มีทางเอาชนะ สังหารจอมมารของเราได้หรอก”

ลงไปกลางรูปถ่าย ตรงตำแหน่งหัวใจของสิบทิศพอดี “ที่ผ่านมา มันทำตัวเป็นมนุษย์ไร้หัวใจ ไม่มีครอบครัว ไม่มีความรัก ไม่มีใครให้ห่วงหน้าพะวงหลัง มันเลยกล้าบ้าบิ่น กล้าแลกได้เสีย จนไม่มีใครสู้มันได้” วิกรมแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม เงยหน้ามองลูกน้อง

รอยนิ้วที่ประทับบนใบหน้าเรียงกันตามรอยนิ้วมือของนาง รอยเล็บสวยของนางที่ตะไบจนโค้งมนกรีดบนผิวหน้าแต่ใยเจ็บไปถึงขั้วหัวใจ ประหนึ่งถูกมีดทำจากเหล็กกล้าน้ำดีแข็งแกร่งกรีดลงมา ซ้ำหลายครั้งหลายครา ‘ข้าหรือที่อยากเป็นฮูหยินชายผู้นั้น’ ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ...

ร่างบางทรุดกายลงกับพื้นหมดสภาพคุณหนูแสนสวยของตระกูล จนซินเซียต้องย่อตัวลงดึงไซซีเข้ามาในอ้อมกอดด้วยสีหน้าเศร้าเสียใจ ว่ากันว่าคนเรามักระบายความเสียใจด้วยการร้องไห้ แต่ไซซีในวันนี้กลับร้องออกมาโดยไร้เสียง มีเพียงหยาดน้ำตาไหลออกมาจากหางตาเท่านั้น ที่ทำให้รู้ว่าหัวใจทรมา นมากแค่ไหน