روايات وقصص ضمن รังสิมันตุ์ไร้ใจ

จันทริกาเลือกที่จะเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ โดยไม่คิดจะตอบโต้ตามเคย เพราะถึงจะพูดหรือทำดีแค่ไหน รังสิมันต์ก็ไม่มีวันจะกลับมามองเธอด้วยความรู้สึกดีๆ อีกแล้ว “ทำไม ฉันพูดจี้ใจดำแล้วทนฟังไม่ได้หรือไง ความจริงเรื่องแค่นี้ไม่น่าจะกระทบกระเทือนความรู้สึกของคนใจดำแบบเธอ ได้นะ”

ปัณณวิชญ์ทำสีหน้าเครียดให้ได้เห็นอีกครั้ง “คุณหญิงแม่ของมึงดูท่าจะเกลียดชังรัญมากเลยนะเว้ย มันก็มูลเหตุเหมือนอย่างที่ลิตาบอกกูมาจริง ๆ รัญถึงดูไม่ค่อยมีความสุขกับชีวิตเลย ดวงตาเขาเศร้ามากตั้งแต่ตอนแรกที่กูเห็น แล้วมึงรู้อะไรไหม เคยสังเกตไหมว่าข้อมือเขาทำไมถึง ต้องสวมใส่อะไรไว้อยู่ตลอดเวลา”

ปรัชญ์อดด่าไม่ได้เพราะเวทนาผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นที่ตกเป็นทาสอารมณ์และเครื่องมือระบายความแค้นของรังสิมันต์ “ก็ชั่วไม่มากไปกว่าแกเท่าไหร่หรอก อย่านึกว่าฉันไม่รู้ว่าแกทำอะไรอยู่” รังสิมันต์ดักคอปรัชญ์บ้าง ทั้งคู่จึงไม่ต่างอะไรกับไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่

ได้หรือไม่’ ‘เหมันต์ไร้ใจ’ เหมันต์ไร้ใจเป็นเพลงแส้ของเจี่ยนอิง ก่อนหน้านี้เขาสอนให้นางระหว่างที่ทั้งสองเดินทางท่องเที่ยว อันที่จริงเขาเพิ่งจะคิดชื่อกระบวนท่านี้ออกมายามที่เขาเห็นนางร่ายรำ

ตาคู่คมจดจ้องมองเรือนกายเล็กที่หลับไหลไร้สติมีสายระระโยงระยางรอบกายอยู่บนเตียงด้วยความเจ็บปวดพลางกุมมือเล็กเอาไว้ด้วยดวงตาแดงก่ำ “ตื่นขึ้นมาได้มั้ยโซ่ เราคิดถึงเธอเหลือเกิน” “อึก” เสียงสะอื้นจากกฤติกาและพิชญาดาไม่ได้เข้าหูของรังสิมันตุ์แม้แต่น้อย เขาแนบหน้าลงก ับนิ้วเรียวสวยที่ไร้ความเคลื่อนไหวปากก็พึมพำเรียกชื่อหญิงสาวไม่ยอมหยุด

คำพูดของม่านรุ้งมีความหมายแอบแฝงอยู่ด้านใน สายตาของเธอมองไปที่ปิ่นมุกอย่างคนที่อยู่เหนือกว่า "เอ๊ะ คุณรังสิมันต์คะ เราสองคนมีลูกสาวด้วยอย่างงั้นเหรอคะทำไมแม่นางแบบคนนี้ถึงได้เรียกฉันว่าแม่" "ไม่นะ ผมไม่เคยมีลูกสาว"

ซิวหรงเอ่ยทูลเสียงเรียบ ขณะรินชาลงถ้วยของไทเฮา เสียงชานั้นไหลเบาแต่ใจของนางกลับปั่นป่วน รอยยิ้มที่คลี่บนมุมปากของนางมิได้ถึงดวงตา ภายในใจกลับแอบสั่นไหวด้วยความไม่พอใจที่ซ่อนเร้นและไฟริษยาที่ลุกแต่โชน ในใจของนางเดือดพล่าน ในห้วงคำนึง ภาพวันวานยังติดตรึง... �

“เอ่อเพคะ” คล้อยหลังขบวนเสด็จก็อดที่จะต่อว่าจวิ้นอ๋องเสียไม่ได้ นางนึกชังท่าทางเย็นชาซ้ำไม่แลมองนางของเขานัก แล้วผู้ใดสนใจบุรุษไร้ใจเช่นเขากัน คืนนี้นางจะพิสูจน์ให้เขาได้เห็นว่านางนั้นมิได้มิมีบุรุษอื่นมาเกี้ยว

ศรันย์พูดด้วยท่าทางทะเล้นแล้วยกมือขึ้นยีผมเธอด้วยท่าทางมีความสุข ต่างจากอีกคนมองด้วยสายตานิ่งๆ ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา ทั้งๆ ที่แอบเจ็บอยู่ไม่น้อย “ตกลงไปนะ” ศรันย์ถามย้ำขึ้นอีกครั้ง “ฉันคงไปด้วยไม่ได้แล้วนะ พอดีฉันมีธุระด่วน” ริสาพูดขึ้นมา แล้วกำลังจะเดิน ออกมา เพราะไม่อยากจะเป็นก้างขวางคอใคร

อรุณฉายร้องเสียงดัง ชนนท์ส่ายหน้าระอาเหลือ “ใจเย็นๆ ออม ใจเย็นๆ ก่อน” “ถ้าท้องไม่มีพ่อเหมือนฉันแล้วโดนว่าครั้งแล้วครั้งเล่า จะใจเย็นได้ไหมล่ะ! ฉันเป็นคนนะไม่ใช่ก้อนหิน ฉันก็เจ็บเป็นเหมือนกัน ฉัน...ฉันไม่น่ามาที่นี่เลย...”