ราชวงศ์ Mga Nobela at Kwento

“ซินเหยา เจ้าแพ้แล้ว” “ท่านอย่าเขามานะ ข้าขอสู้ตาย อย่านะ ออกไป” “ดูเหมือนว่าเจ้าจะลืมข้อตกลงของเรานะ” “เว่ยจื่อหยาง นี่ท่าน อื้ออ อาา อย่านะ อื้อออ..” มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างนางผ่านชุดชั้นในบางเบาของนาง ทำให้ซีเหยาเริ่มรู้สึกแปลกๆ ตรงส่วนที่เขาสัมผัส จื่อหยางเริ่มถอดเสื้อออกเผยให้เห็นอกกว้าง ทำให้นางเริ่มรู้สึกตื่นเต้น หัวใจนางเต้นไม่เป็นจังหวะ และเริ่มรู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ๆ และจูบนาง “อื้ออ อย่าาา อาาาา อืมมมม” ร่างน้อยบิดไปมากับสัมผัสของนิ้วที่เลื่อนไปเรื่อยๆ ตามซอกคอและร่องอกลึกของนาง ก่อนจะค่อยๆ ลูบไปที่ยอดปลายถัน ทำให้มันแข็งขึ้นมาดันชุดจนเห็นชัด เขาเริ่มใช้ลิ้นเข้าช่วยในการเชยชมมันทำที ก่อนที่คนใต้ร่างของเขาจะเริ่มร้องครางออกมาอย่

สตรีที่ไม่เป็นที่ต้องการใครบ้างไม่เจ็บปวด หนิงฮวาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ตระกูลส่งมายั่วยวนอี๋ชินอ๋อง นางหลงรักศัตรูของครอบครัว นางทอดกายให้บุรุษที่รัก และหันหลังให้กับทุกคน

ลือกันให้แซ่ดทั่วเมืองหลวง... ‘ลี่เจียวเจี๋ย’ แม่ทัพหน้ากากเหล็กผู้ไร้พ่าย คือบุรุษเหี้ยมโหด อัปลักษณ์ และไร้หัวใจ! ส่วน ‘หวังเข้อซิง’ คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดี คือสตรีอัปลักษณ์ เสียโฉม จนต้องเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน! เมื่อสมรสพระราชทานชักนำให้ผีเน่ากับโลงผุต้องมาแต่งงานกัน ท่านแม่ทัพผู้เกลียดการถูกบังคับจึงควบม้าบุกไปจวนว่าที่พ่อตาเพื่อ ‘ขอถอนหมั้น!’ ทว่าฟ้ากลับเล่นตลก เมื่อคุณหนูอัปลักษณ์ในข่าวลือ กลับกลายเป็น ‘สตรีสวมหน้ากากจิ้งจอก’ ผู้มีดวงตางดงามดุจดวงดารา ที่เคยปล้นหัวใจเขาไปในคืนเทศกาลโคมไฟ! เมื่อรู้ว่าว่าที่ฮูหยินกำลังเล่นละครงิ้วปลอมเป็นสาวใช้เพื่อหลอกทดสอบเขา แม่ทัพหนุ่มจึงซ้อนแผนตลบหลัง จากที่ตั้งใจจะไปยกเลิกงานแต่ง... กลับกลายเป็นเร่งส่งเทียบมงคลมาสู่ขอในวันพรุ่งนี้แทนเสียอย่างนั้น

เป็นนักเขียนอยู่ดีๆ ตื่นมาอีกทีดันกลายเป็นนางร้ายที่ต้องตายตอนกลางเรื่องเสียได้ วายป่วงจริงๆเลยชีวิตฉัน!

ข้าเฝ้าทะนุถนอมสอนสั่งถ่ายทอดวิชาแก่องค์รัชทายาทมาจนเติบใหญ่ ทว่าในวันขึ้นครองราชย์ เปลือกนอกที่แสนอ่อนโยนดุจหยกก็ถูกฉีกทิ้งไปสิ้น และตรึงร่างข้าไว้กับคันฉ่องสำริดบานใหญ่ที่แสนเยียบเย็น “ท่านไท่ฟู ยามเมื่อข้ายังเยาว์วัย มักถูกท่านลงทัณฑ์ ให้คุกเข่ารับโทษอยู่บ่อยครั้ง” ลมหายใจอุ่นร้อนผ่าวขององค์รัชทายาทวนเวียนอยู่ข้างใบหูข้า “มาบัดนี้ ในที่สุดก็ถึงคราวที่ท่านต้องคุกเข่าบ้างเสียแล้ว”

"ข้ารู้มาว่าเจ้ามีน้องสาวต่างมารดา เจ้าว่านางเป็นวรยุทธ์หรือไม่" "ทะทะทำไมหรือขอรับ" "หากนางมิเป็นวรยุทธ์ ข้าเกรงว่านางจะตายง่ายเกินไป เมื่อเทียบกับความผิดที่นางใจกล้าก่อเอาไว้" เมื่อตระกูลตกอับจากพ่อค้าที่ร่ำรวย สู่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ บุรุษชาวต้าโจวหากอายุครบ 18 ปี แล้วไม่ได้เป็นขุนนางหรือเกณฑ์ทหาร ต้องเข้าไปเป็นขันทีในวังสองปี งานบ่าวรับใช้เช่นนั้นไหนเลยคุณชายผู้เคยร่ำรวยจะทำได้ เพื่อไม่ให้ถูกจับเข้าคุก จึงส่งตัวน้องสาวต่างมารดาไปแทน สลัดคราบสตรีแต่งกายเป็นบุรุษ เป็นตัวตายตัวแทน เข้ามาเป็นขันทีในวังหลวง ตำหนักมีมากมาย แต่นางกลับได้มารับใช้อ๋องปีศาจในตำหนักต้องห้ามท้ายวัง ข่าวร่ำลือว่าเขาเดินสี่ข้า ใบหน้าน่ากลัว อีกทั่งรังเกียจสตรีเพราะเรื่องราวในอดีตที่โหดร้าย

ลู่ซิงหว่านที่ทำให้ทุกคนในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรต่างก็ต้องปวดหัวไปตาม ๆ กันนั้น ในขณะที่กำลังข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้าฟาดนั้น กลับถูกอาจารย์ตัวเองถีบลงมายังโลกมนุษย์ กลายเป็นเจ้าหญิงน้อยในท้องแม่ที่ถูกคนกดไว้ไม่ให้คลอดออกมา [ท่านแม่ ท่านแม่ แม่นมทําคลอดคนนี้เป็นคนเลว... ] [เสด็จพ่อ น้องชายของพระองค์ไม่ใช่คนดี เขาสมคบคิดกับสายลับของศัตรู คิดจะก่อกบฏและแย่งชิงบัลลังก์! ] [นี่ก็คือพี่องค์รัชทายาทผู้แสนดีเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยเหรอ? ชาตินี้เปลี่ยนมาให้หวานหว่านปกป้องท่านแทนนะ! ] [อาจารย์ล่ะก็! ศิษย์ประสบความสําเร็จแล้วนะเจ้าคะ ในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรทุกคนต่างก็ปวดหัวกับศิษย์ แต่ในโลกมนุษย์นี้มีแต่คนรักคนเอ็นดูศิษย์กันทั้งนั้น] ทุกคน: เจ้าแน่ใจเหรอ?

⚠️ คำเตือน นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักสำหรับผู้ใหญ่ที่มีเนื้อหาร้อนแรง25+ และความสัมพันธ์มากกว่าสองคนขึ้นไป (3P) เหมาะสำหรับผู้เปิดรับความเย้ายวนและอีโรติกขั้นสุด ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน คำโปรย "ชาตินี้ทั้งชาติกระหม่อมก็ไม่มีวันแต่งกับนาง!" นั่นคือวาจาเยียดหยันอันแสนเย็นชาจาก 'กัวกง' เสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ที่ฝังลึกในใจของ 'องค์หญิงใหญ่รั่วเสียน' ทว่าเพื่อปกป้องบัลลังก์ของน้องชายตัวน้อย นางจึงจำเป็นต้องโยนศักดิ์ศรีทิ้งไป แล้วใช้เรือนร่างเป็นหมาก ยั่วยวนเขาด้วยตำราเสพสังวาสให้จงได้ แต่นางกลับต้องตระหนกตกใจ เมื่อพบว่าบุรุษสกุลกัวที่ล่อลวงนางสู่ห้วงราคะนั้นไม่ได้มีเพียงหนึ่ง! ยามกลางวัน...นางต้องเผชิญหน้ากับเสนาบดีผู้สุขุมเยือกเย็น ยามกลางคืน...กลับถูกแผดเผาด้วยสัมผัสกักขละดุดันจากแม่ท

มารดาผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนางกำนัลเคยสอนข้าไว้ ว่าการใช้ชีวิตในวังหลัง สามส่วนต้องอาศัยความอดทน อีกเจ็ดส่วนต้องอาศัยการฉกฉวยโอกาส ในคืนวันสิ้นปี หนานเซียง นางกำนัลที่อยู่ห้องเดียวกันวิ่งกลับมาจากสวนอี่เหมยด้วยใบหน้าซีดเผือด "เยว่อิง ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว...ฝ่าบาททรงได้ยินข้าท่องกวี ตอนนี้กำลังส่งคนออกตามหาข้าไปทั่วทุกที่เลย แต่พระองค์ทรงเข่นฆ่าพี่น้อง ปลงพระชนม์พระบิดา อำมหิตที่สุด ข้ากลัว... อีกอย่าง ในใจข้ามีเพียงท่านอ๋องจิ้งเท่านั้น" นางน้ำตาคลอเบ้า พร่ำสอนบทกวีประโยคที่ว่า 'หากสายลมทวนรู้ความในใจ โปรดอย่าพัดทำลายดอกเหมยเลย' ให้แก่ข้า "น้องสาวคนดี เจ้าช่วยไปยอมรับแทนข้าทีเถิด วาสนาลาภยศล้นฟ้านี้ ข้ายกให้เจ้าแล้ว" ข้ามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนาง พลางตอบตกลงอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

มีชีวิตใหม่เป็นเพียงนางรองไร้ประโยชน์ แม้จะได้รับสมรสพระราชทานแต่ไม่ขอขัดขวางเส้นทางรักระหว่างพระนาง นางรองคนใหม่ขอใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างสงบสุข รอวันที่พระเอกจะไปปลูกต้นรักกับแม่นางเอกเท่านั้นพอ