Novel & Cerita สะใจ

“ขอโทษนะ ที่ฉันนึกถึงแต่ความรู้สึกตัวเองโดยที่ไม่นึกถึงจิตใจเธอเลย แล้วก็ขอบคุณ...ที่เธอกล้าหาญพอที่จะทิ้งฉันไปเพื่อรักษาลูกไว้” น้ำตาของนภิศาไหลระสองข้างแก้มลงมาช้าๆ ใบหน้าของเธอเริ่มบิดเบี้ยวเพราะพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล แต่สุดท้ายก็เกินจะท น เธอโผเข้ากอดเกื้อกูลไว้อีกครั้ง คราวนี้สองแขนเล็กโอบไปรอบลำตัวของเขาแล้วกอดเอาไว้แนบแน่น

ลิลลารู้สึกเหมือนหัวใจแตกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา เธอร้องไห้เหมือนหัวใจแตกเป็นเสี่ยง ทอดสายตามองเขาด้วยความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และเจ็บปวดกับการถูกเขาปฏิเสธอย่างโหดร้าย ทิ้งขว้างเธอเหมือนขยะในชีวิตที่ไม่ต้องการ เจ็บ! ลิลลาร้องไห้สุดเสียงก่อนจะทรุดฮวบลงบนพื้นอย่างหม ดเรี่ยวแรง

หญิงสาวพูดตะคอกใส่หน้าคิมหันต์ทันที "พระพาย!" เสียงเข้มตวาดเรียกชื่อของหญิงสาว "ต้องให้ซ้ำอีกหลายๆรอบใช่ไหมถึงจะเป็นผัวได้...นี่เราจะคุยกันดีดีหน่อยไม่ได้เชียวเหรอ พายเป็นอะไร! พายหนีพี่ไปทำไม พายบอกเหตุผลพี่หน่อยสิ พี่ทำอะไรผิด พี่จะได้แก้ไขให้มันถูก มันดีกว่าเดิม พาย ไม่พอใจอะไรพี่ พายพูดออกมาเลย ไม่ต้องกลัวพี่เสียใจ แต่อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมครับ...ถ้าพี่ผิด พี่ก็ขอโทษพายไว้ตรงนี้เลย พายจะให้พี่ทำอะไรก็ได้ แต่ขอร้อง!...อย่าเป็นแบบนี้เลยนะครับที่รัก" คิมหันต์เอ่ยร่ายยาวออกมาทันที พร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

ทั้งๆ ที่ทำใจไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะเป็นเพียงแค่สหาย ไม่หวังสูงได้เป็นคนรู้ใจ แต่ความเจ็บแปลบนี้คืออะไรนะ? สาวน้อยเอื้อมมือกุมที่อกด้านซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ ก้มหน้าหลุบตาเดินซึม เห็นเพียงแพขนตายาวงอนกระเพื่อมไหวอย่างคนกลั้นหายใจมิให้น้ำตาไหลริน

daiiiii: ถ้ามึงไม่ตอบตอนนี้ เราไม่ต้องมาคุยกันอีก พูดจบฉันก็กดออกจากแชท พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ทำใจให้สบาย ไม่คิดมากกับเรื่องของเขา แต่มันก็ทำได้แค่คิดเท่านั้นแหละ ความจริงคือฉันไม่สามารถจัดการอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านตอนนี้ได้เลย มันมีทั้งโกรธ น้อยใจ คิดมาก ผิดหวัง และอะไรอีกมากมาย มันเป็นความรู้สึกเดียวกันกับเรื่องของคุณช่อฟ้าเลย หวังว่าภีมจะไม่ผิดสัญญาเหมือนผู้หญิงคนนั้นหรอกนะ

แม้จะยืนห่างจากถังหนิงเพียงไม่กี่เมตร แต่เขากลับรู้สึกเหมือนมีทางช้างเผือกกั้นกลางจนไม่อาจเอื้อมถึง หัวใจของเขาเจ็บปวดเป็นครั้งแรก จุกแน่นจนแทบจะคลั่งตาย! เย่เชี่ยนฮวาขมวดคิ้ว: “จิตใจคนเราเปลี่ยนกันได้ อย่ามั่นใจนักเลย และอย่าไปไว้ใจยัยนั่นให้มาก” จี้หานหน้าดำคร่ำเ ครียด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างถึงที่สุด

ขึ้นฉ่ายถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความคิดมากมายที่ตีปนกันมั่วไปหมดภายในสมอง มันทั้งฟุ้งซ่านและกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะฟุบหน้าลงบนหมอนนุ่มแล้วปล่อยโฮออกมาอีกรอบเพื่อระบายแรงโศกเศร้าเสียใจที่คับแน่นอยู่ในอก หญิงสาวตกอยู่ในสภาพนี้ครู่ใหญ่ใหญ่ทั้งร้องไ ห้ทั้งสะอึกสะอื้นจนแววตาแดงก่ำ… ไหล่บางสั่นคลอนโยกย้ายขึ้นลงราวกับจังหวะคลื่นชีวิตพัดโถมกระหน่ำ

Gray Part End 🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶 😻ความฟินนี้ ไหนใครชอบ คอมเมนต์กันมาเลย!!👇👇

ลมหายใจฉันติดขัดจนทำให้หายใจลำบาก ลำคอตีบตันเพราะอารมณ์มากมาย ฉันรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณถูกทำร้าย ฉันไม่อยากได้ยินเธอพูดอีกแล้ว ฉันอยากจะหลุดพ้นจากคำพูดพวกนี้ไป คำพูดที่รู้สึกเหมือนลูกศรแหลมคมซึ่งพุ่งเป้าไปยังหัวใจที่กำลังเลือดไหลของฉันอยู่แล้ว ฉันไม่สามารถ หยุดความเจ็บปวดแสนบีบหัวใจที่กลืนกินฉันได้

ศรัณอ้าปากค้างไว้ พอได้สติก็ดึงอารดามากอด หยดน้ำตาแห่งความยินดีผลิพุ่งในตอนนั้น “หัวใจผมเต้นแรงมากเลยคุณอุ่น” อารดายิ้มกว้างด้วยความอิ่มเอม น้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความสุขใจยิ่ง “ลำบากมากเลยใช่ไหม”