สะใจ Novels & Stories

น้ำเสียงที่ทั้งเจ็บปวดและเศร้าใจของโม่โฉ่ว ยิ่งทำให้เสิ่นรู้สึกที่ตกใจกับแผลเป็นตรงหน้าพลันได้สติ “ผู้ใดบอกว่าจะหย่ากัน ข้าแค่ตกใจเท่านั้นเอง ท่าน...เจ็บมากหรือไม่” นิ้วเรียวยาวเผลอยกขึ้นมาลูบที่รอยแผลเป็นนี้ ความรู้สึกทั้งเสียใจ เศร้าใจ และเห็นใจพลันถาโถมเข้ามาไม่ขา ดสาย

โดยเฉพาะการเป็นคนไม่ถูกรัก ไม่ง่ายสำหรับเธอเลยสักนิด ภารัชชาเพิ่งเข้าใจก็วันนี้ อาการเจ็บชาในหัวใจมันเป็นยังไง เวลานึกถึงภาพของคนที่ไม่รักกัน เหมือนถูกของแหลมคมกรีดซ้ำๆ ข้างในเลย “ตาบวมหมดแล้วนะน้องชา” “ฮึก” “เดี๋ยวไว้พี่หาอะไรประคบให้ก็ได้”

แก้วตาพูดเสียงอู้อี้อ้อนวอนขอความเห็นใจ น้ำตามันก็เริ่มทะลักทลายออกมาเยอะแล้ว “อย่าทำให้พี่รู้สึกผิดได้ไหมคะ” ไม่รู้จะปลอบยังไงดี เลยต้องใช้วิธีหันเหความสนใจจากอาการเจ็บด้วยการจูบ ให้ความร้อนลุ่มมันสุมจนไม่อยากจะต่อต้าน เมื่อถูกครอบครองเรียวปากและลิ้นแก้วตาก็เริ่มจะคล ายสะอื้น มือไม้ของอันเดรสก็ไม่ได้อยู่สุขตะปบก้อนเนื้อตูมเต่งบีบเคล้นไปด้วย

“ขอบใจมากนะจันทร์” เรียวปากได้รูปยิ้มบางๆ ทว่านัยน์ตาคู่สวยนั้นกลับดูเศร้าสร้อย อันเกิดจากความน้อยใจต่อการกระทำและคำพูดอันแสนร้ายกาจของอดีตคนรัก ซึ่งตอนนี้เขากลายเป็นคนใจร้ายสำหรับเธอไปแล้ว...

’ ความเจ็บปวด ความอัดอั้นตันใจ และความผิดหวังที่สั่งสมมาตลอดสิบกว่าปีของเด็กสาวผู้นั้น ในชั่วขณะนี้ มันได้ถูกส่งผ่านมายังหัวใจของหยางจิ้งอวี่ผู้เป็นนักฆ่าอย่างสมบูรณ์แบบ นางรู้สึกได้ถึงก้อนสะอื้นที่มาจุกอยู่ที่ลำคอ รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ขอบตา เป็นความรู้ส ึกที่นางไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือความเสียใจที่บริสุทธิ์และเจ็บปวดอย่างที่สุด และแล้ว หยาดน้ำใสๆ หยดหนึ่งก็ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากหางตาข้างที่ปิดสนิท มันไหลอาบลงบนแก้มที่ขาวนวลของนางเป็นทางยาว

คนางค์ใจจะขาด ร้องครางครวญ โดนของใหญ่ กระแทกเข้ามาแต่ละทีทำเอาน้ำหอยไหล ใจเต้นระทึก ร่องสวาทฝืดแน่นรับรู้ได้ในแรงเสียดครูดถึงอกถึงใจ ในท่าที่หล่อนนอนถ่างขาอ้าซ่ากลางพื้นห้อง แอ่นรูได้ระดับองศาของการสอดใส่พอดิบพอดี “อ๊า… มันสุดๆ แน่นสุดๆ หนูจ๋า… พ่อมันสุ

ฉันพูดออกไปอย่างรู้ทัน “ก็มันเจ็บที่ใจนี่ค่ะแล้วทีนี้หัวใจมันก็เต้นด้วยความเสียใจแล้วมันก็สูบฉีดเลือดไปที่แผลจนเจ็บจี๊ด...เห็นไหมว่าเฮียเจ็บจริง ๆ นะคะ...จุ๊บๆๆ”

“寶哥哥，我心中有太多的悲傷，無法排解。” พี่เป่า ดวงใจของข้ามีความเศร้ามากมายเกินคณานับจนมิอาจขจัดออกไปได้

“เพคะ” เฟิ่งจูหลานตอบรับคำ ใจหนึ่งนางก็รู้สึกดีใจที่จะได้กลับไป แต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกห่วงหาอาทรบางอย่าง ซึ่งนางก็ยังหาสาเหตุของความรู้สึกนี้ไม่เจอเช่นเดียวกัน

ทั้งๆ ที่ทำใจไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะเป็นเพียงแค่สหาย ไม่หวังสูงได้เป็นคนรู้ใจ แต่ความเจ็บแปลบนี้คืออะไรนะ? สาวน้อยเอื้อมมือกุมที่อกด้านซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ ก้มหน้าหลุบตาเดินซึม เห็นเพียงแพขนตายาวงอนกระเพื่อมไหวอย่างคนกลั้นหายใจมิให้น้ำตาไหลริน