Novel & Cerita สิงร่าง

พลอยสวยร้องออกมา เธอไม่ได้เจ็บแต่เธอเสียว “ทั้งนุ่มแล้วก็เต็มมือ” สิงห์กระซิบบอก ลิ้นของเขายังคงไล้ลงมาตามลำตัว ผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ท้องน้อยใกล้ๆ กับขอบกางเกง

ปึก ปึก ปึก สิงห์ไม่สามารถเบาแรงได้ ยิ่งถูกยั่วเขายิ่งได้ใจ กระแทกสะโพกใส่ร่างเล็กจนตัวสั่นกระเพื่อม พรึบ "อ๊ะ" ร่างเล็กถูกพลิกให้หันหลังโดยที่ส่วนนั้นยังเชื่อมติดกัน "อาขอทำท่านี้นะ ท่านี้ลึกถึงใจแน่"

ซ่งฮ่าวตงเสียงเข้ม มองหญิงสาวอย่างจับพิรุธ และที่เป็นเช่นนั้นเพราะหัวใจเจ้าหยวนอีเจ็บแปลบ เธอกำลังคิดถึงคนรักที่หายหน้าไป นายน้อยสิง เสียงของเขา และคำพูดหวานๆ ดังอยู่ในโสตประสาท สิงก๊วนเป่า คือชายที่เจ้าของร่างมอบหัวใจทั้งดวงให้ เป็นชายหนุ่มที่นำพาเธอออกจากห ายนะอันดำมืดหลายครั้งหลายครา กระทั่งเจ้าหยวนอี เริ่มมีชื่อเสียง ผู้จัดการและเจ้าของค่ายหนัก ต้องการสร้างภาพให้เธอเป็นนักแสดงสาว ที่เปรียบดั่งนางฟ้า แสนน่ารัก สดใส ทั้งยังเปี่ยมเสน่ห์ แบบเด็กสาวแรกรุ่น! “อยากดื่มย้อมใจอีกสักหน่อยไหม...”

แล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่วนเทวาก็ได้แต่ส่ายหน้าและสมเพชเพื่อนรัก ก็สภาพตอนนี้มันเหมือนซากศพที่เดินได้ มันคงไม่ส่องกระจกดูตัวเอง หรืออาจจะส่องแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนซอมบี้เข้าทุกวัน หนวดเคราที่เคยแต่งทรงเข้ากับลุคหน้าลูกครึ่งไทยสเปนของคลังแสงบัดนี้รกรุงร ังไม่เห็นหน้า ถ้าไม่รู้จักและสนิทคงจำไม่ได้แล้วว่าคนที่ตนคุยด้วยคือราชาแห่งความบาป

ปริญญ์พูดเสียงสั่น ร่างกายนั้นมันกระตุ้นต่อมหื่นให้ระเบิดเป็นลาวา ขามันสั่น ใจมันหวิว ทั้งที่ร่างผอมแห้งแบบนั้นมันไร้ความเซ็กซี่ และไม่ได้อยู่ในท่ายั่วยวนแต่อย่างใด แต่คนที่ยังแปรงฟันไม่เสร็จก็ยังเงียบอยู่

ฉันไม่รู้ว่าควรจะแทนตัวเองว่ายังไงดีถ้าจะแทนตัวเองเหมือนเมื่อก่อนก็คงไม่เหมาะเอาแน่ๆเพราะฉันกลัวหัวใจของฉันจะหวั่นไหวไปมากกว่านี้อีก ร่างสูงพยายามทำแผลให้ฉันอย่างเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยฉันแทบจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยด้วยซํ้าเพราะมันเบามากก่อนที่สายตาของฉันมันจะเ หลือบไปเห็นเกียร์ที่ข้อแขนของเขาและรอยสักที่ข้อมือที่สักชื่อฉันไว้ไม่ได้ใหญ่มากนัก

Chapter 31 ไกรศรเดินหน้าบวมมีรอยฟกช้ำจากการโดนเหนือเมฆชกเข้ามาในบ้าน วันนี้เขาตั้งใจว่าจะพาช้องนางไปให้อำนาจตามที่ตกลงกันไว้ แผนของเขากำลังไปได้สวยถ้าไม่ถูกขัดขวางด้วยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่หมัดหนักยิ่งกว่าหิน ป่านนี้เขาคงหมดหนี้หมดสินกับอำนาจ ไม่ต้องแบกความผิดหวังและความกลัดกล ุ้มกลับมาบ้าน

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นหายใจหอบถี่ๆมือเรียวจิกไหล่กว้างพร้อมครวญครางไม่เป็นภาษา ยิ่งเขาตวัดปลายลิ้นเร็วเท่าไหร่เสียงร้องนั้นก็เพิ่มมากขึ้น "มะ...ไม่ไหวแล้ว อะ..อร้ายย"

ยสักนิด ขาเรียวก็โดนกดแรงขึ้นด้วยมือแกร่ง แล้วรังสิมันตุ์ก็แยกขาเรียวออกกว้างมากกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะรัวสะโพกเข้าใส่มากยิ่งขึ้น ร่างเล็กก็บิดเร่า ๆ อยู่ใต้ร่างใหญ่ พลางกลั้นเสียงครางไว้อย่างสุดกำลังและหายใจเหนื่อยหอบ ที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาและไรผมก็เปียกชื้นไปด้วยเ หงื่อ เมื่อเธอใกล้จะถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง