หนีรักไม่พ้นขุนนางกังฉิน Novels & Stories

ดลง เช่นนั้นตอนบุกต้าโจวในเวลานี้ถือเป็นหนทางที่ดีที่สุด ตอนนี้ขุนนางของแคว้นเหลียงแต่เดิมได้ถูกเรียกเข้าวังมากันทุกคน ส่วนคนที่ไม่ยอมมาแต่โดยดีนั้นก็ถูกทหารหิ้วตัวมา หลังจากเจ้าดำคัดคนดีชั่วแล้ว พบว่ามีเพียงสองคนเท่านั้นที่เป็นขุนนางกังฉิน หาผลประโยชน์จากหน้าที่นิด ๆ หน่อย อี้เชวียนอินจึงได้ให้ออกจากขุนนาง ส่วนขุนนางที่เหลือใครสมัครใจจะทำงานให้กับนายเหนือหัวคนใหม่ก็ให้อยู่ตามตำแหน่งเดิม ส่วนใครที่ไม่อยากทำงานร่วมกับราชวงศ์ต้าโจวอยากจะลาออกก็ให้ลาออกไป ไม่มีการบังคับใด ๆ ทั้งสิ้น

หากได้พบกันใหม่ในชาติหน้า ขอให้เจ้าเลือกข้า อย่าเลือกบุรุษที่ไม่มีใจรักในตัวเจ้า ข้ารักเจ้าตั้งแต่วันแรกที่ได้พบหน้า การที่ข้าหนีออกจากแคว้นเป่ยฉินกลับไปนั่งบัลลังก์แคว้นเยี่ยน ก็เพราะต้องการช่วยเจ้าออกมาจากขุมนรกที่เจ้ากำลังเผชิญ หยางจิ่งเลือดเย็นนัก ข้าจะช่วยเจ้าและครอบครัวให ้รอดปลอดภัย แต่สุดท้ายข้าก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงเก็บร่างที่ไหม้เกรียมของเจ้า ซึ่งมองไม่เห็นความงดงามของเจ้าอีกแล้วมากอดเอาไว้ น่าเสียดายที่ชายในดวงใจของเจ้าไม่ใช่ข้า

ฉินเจียวเยี่ยนส่ายหน้าอย่างจนใจ 'ทุกอย่างชัดเจนถึงเพียงแค่ตอนที่เราแต่งงานกันเพียงเท่านั้น' 'หลังจากนั้น ก็แค่บอกว่าจะมีภัยพิบัติทางธรรมชาติ ขุนนางกังฉิน และการก่อกบฏขององค์ชายให้เฟิงอ๋องได้ฝ่าฟันปัญหา ก่อนที่จะได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้คนต่อไป...'

ตอนที่ 8.1 แม่ทัพเฉินผู้ดุดันทุกเรื่อง จวนสกุลเฉิน... “คุณชายกัวจิ้นเต๋อไม่คิดอยากจะหนีออกไป อำลาอดีตคนรักหน่อยหรือ”

[1] เป็นสำนวน หมายถึง ขัดใจ หรือไม่ได้ดั่งใจกับความไม่เอาถ่านของคนที่ตนคาดหวังไว้ [2] เจียนเฉิน (奸臣) หรือกังฉิน คือขุนนางที่ทุจริตในหน้าที่การงาน ในที่นี้เฉินซือหยางใช้เรียก ‘หลี่เหยียนเจี๋ย’ เป็นเชิงเสียดสี

ขุนนางกังฉินและเสิ่นเทาเกี่ยวข้องกับคดีมากมาย ทั้งคดีฆาตกรรมทั้งหาเงินมาอย่างมิชอบ ได้รับโทษประหารในอีกเจ็ดวันให้หลัง เสิ่นเซียวอวี้ผู้เป็นบุตรชายถูกเนรเทศ สตรีในบ้านถูกขายให้กับกองสังคีต ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดเข้ากรมคลัง

มาจากเรือนของสตรีอดีตคนเคยรักแล้วก็ลัดเลาะออกมาจากจวนของขุนนาง หยูได้อย่างปลอดภัย หลังจากค่ำคืนแห่งรักและแค้นคืนนั้น หลี่หมิงก็ลอบออกมาจากจวนของขุนนางหยูแล้วก็กลับเรือนของตนเองไปเขาตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสตรีนางนั้นอีก ส่วนหยูหงลี่ก็กำลังเตรียมตัวจะแต่งง านออกไป

ซ่างกวนเซียวจิ้งตามมาถึงวังหลวง ทันได้เห็นเหล่าขุนนางเข้ามารุมล้อมบิดา เพื่อถามไถ่เรื่องราวของเสนาบดีฉี รวมถึงพรรคพวกที่ถูกลอบสังหารทั้งตระกูล ทำเอากรมอาญาวิ่งวุ่นยังไม่ได้นั่งพักตั้งแต่เช้ามืด ในส่วนของซ่างกวนเจิ้งไห่ก็ให้ความเห็นกลับไปว่า การที่ขุนนางกังฉินต้องตกตา ยอาจมีสาเหตุมาจาก มียอดฝีมือที่ทนดูความอัปยศของแคว้นหนานหยางไม่ได้ จึงลงมือสังหารขุนนางพวกนั้นจนหมด

ดวงตาของชิงหว่านซินเบิกกว้าง เพราะรายชื่อใต้เท้าแต่ละท่านที่หลุดจากปากของจวงหมิงรุ่ย ล้วนแต่เป็นขุนนางน้ำดีที่ซื่อสัตย์จงรักภักดีมาตั้งแต่สมัยฮ่องเต้ชิงหลงเทียน พระราชบิดาของนาง การที่พวกมันใส่ร้ายขุนนางเหล่านี้ถือเป็นการกำจัดเสี้ยนหนามที่ขวางทางพวกมันในราชสำนักอย่างขุ ดรากถอนโค่น เพื่อไม่ให้มีผู้ใดสามารถขัดขวางแผนการชั่วร้ายของพวกมันได้อีก!!

ขุนนางกังออกปาก “พวกเจ้าคงลืมไปกระมังว่าแรกเริ่มเดิมที กังเจียวจิ้นสารภาพแล้วว่าเป็นชู้กับอนุฝู จดหมายขึ้นต้นลงท้ายแสดงความรักใคร่กับนางชัดเจน ระบุชัดว่าให้ทำลายความสงบที่เป็นความหมายของชื่อเปิ่นหวาง เจ้ายังจะพากันปฏิเสธหรือ” ตู้หนิงหลงตวัดขามานั่งท่าไขว่ห้าง