หนีรักไม่พ้นขุนนางกังฉิน นิยาย & เรื่องราว

สายตานางเหลียวกลับเป็นครั้งสุดท้าย เห็นเพียงร่างมารดาห้อยต่องแต่งอยู่กลางห้องโถง เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะตามแรงเพลิงที่เริ่มลุกลาม เปลวไฟสีส้มฉานกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างทีละส่วน ผนัง ผ้าไหม หอผ้าซูฟางที่เป็นเกียรติภูมิของตระกูล มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา โลกทั้งใบของ นางพังทลายลงพร้อมกันในคืนเดียว… คืนนั้นคุณหนูซูเหยียนหรู ได้ตายไปพร้อมกับเปลวเพลิงที่เผาผลาญจวนตระกูลซู เหลือไว้เพียงเด็กสาวผู้แตกสลาย วิ่งหนีเข้าสู่ความมืดมิด ไร้ญาติ ไร้บ้าน ไร้ตัวตน เพื่อจะถือกำเนิดใหม่ในอีกสี่ปีถัดมาภายใต้นาม ชุนเซียง

ซูเมิ่งหลานเม้มปากจนเป็นเส้นตรง เหตุใดนางจะไม่รู้ ในเมื่อก่อนบังเอิญมาพบพญายมเช่นเขา นางก็เพิ่งใช้เข็มสังหารคนตายไปหมาด ๆ “ท่านคิดจะทำอะไร” “เจ้าลองทายดูสิ” เชิงอรรถ ^"ขุนนางกังฉิน" คือ คำที่ใช้เรียกขุนนางชั่วหรือผู้ใช้อำนาจหน้าที่ในทางทุจริต ฉ้อราษฎร์บังหลวง เอาเปรียบประชาชน และทรยศต่อแผ่นดิน เป็นคำศัพท์ที่มาจากภาษาจีน (เจียนเฉิน - 奸臣) ซึ่งมีความหมายตรงกันข้ามกับคำว่า "ตงฉิน" (ขุนนางซื่อสัตย์จงรักภักดี) อย่างสิ้นเชิง

องการทุจริตร่วมกับขุนนางกังฉินหลายคน จึงได้ติดร่างแหไปด้วย ทำให้ถูกตัดสินให้เนรเทศให้พ้นไปจากแคว้นหนิงโจวแห่งนี้ แต่ทำไมบุตรีคนเดียวของเขาถึงได้กลายมาเป็นนางรำอยู่ที่นี่กัน ผู้ที่ครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่คือคุณชายเผยกงหลี่ ขุนนางการคลังหนุ่มอนาคตไกล เขาพึงใจคุณหนูจ้า

แคว้นฉิน ในอีกด้านหนึ่งสวีหลานฮวากำลังควบม้าลัดเลาะมาตามชายแดนแคว้นฉินด้วยแววตาที่ครุ่นคิด นางหนีออกมาจากเมืองต้าเทียนได้หลายวันแล้ว เพราะไม่อยากจะอภิเษกสมรสกับฝ่าบาท นางไม่ได้รักเขา ไม่ได้รู้สึกยินดีที่จะได้เป็นฮองเฮาของเขาเลยแม้แต่น้อย

แม่ทัพเฟิงหันกลับมา มองบุตรสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคับข้องใจ "ความรักรึ? เจ้าคิดว่าความรักจะช่วยให้เราพ้นจากเพลิงอิจฉาของพวกขุนนางกังฉินได้รึ? เจ้าคิดว่าความรักจะปกป้องตระกูลเฟิงจากการถูกใส่ร้ายป้ายสีได้รึ? เจ้ายังอ่อนหัดนักซือเฟิง ในเรื่องเล่ห์เหลี่ยมของราชสำ นัก!"

ไพลินถอนหายใจเบาๆ กับอาการคลั่งรักคลั่งเธอของแดนไทย บทจะจะร้ายก็ร้าย บทจะรักก็รักซะจนมากเกินไป “ว่าแล้วพี่แดนต้องมาอยู่ห้องน้องพาย ซื้อหวยทำไมไม่ถูกนะแม่ให้มาตามไปกินข้าวกลางวันค่ะวันนี้แม่ลงมือเองเลยนะ ต้อนรับน้องพายกลับบ้าน คนแก่สองคนตื่นเต้นใหญ่เลย"ดารณีเคาะประตูห้องโ

ายหนุ่มที่ดั้นด้นมาจากที่อันแสนไกลเพื่อเข้าป่ามายังดินแดนหนาวสุดภาคเหนือผู้นี้มิใช่ใครที่ไหน คือเฉิงหย่งจื้อเจ้าของฉายาเจ้าชายปิศาจนั่นแหละ...แต่นั่นมันเป็นเพียงแค่อดีต ตั้งแต่คนรักตนหนีหายไปจากจวนชายหนุ่มก็ยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อตามหานางและสุดท้ายแล้วย่อมจบที่พวกเขา ได้ครองรักกัน

เภอ ซุนเฮ่า ขุนนางกังฉินที่องค์ชายรองส่งมารับตำแหน่ง กำลังกวาดข้าวของบนโต๊ะลงพื้นด้วยความเกรี้ยวกราด ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ทหารทางการสิบห้านายที่เขาส่งไปรีดไถเสบียงจากหมู่บ้านชิงซานหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีผู้ใดรอดกลับมารายงาน ซ้ำร้ายกอง� �จรภูเขาที่ออกอาละวาดก็หายตัวไปราวกับละลายไปกับหิมะ

มนาปลดหนี้กรรมด้วยวาทศิลป์ที่ปลุกระดมจิตวิญญาณขั้นสูงสุด "พี่น้องผู้หลงผิดทั้งหลาย จงตื่นเถิด จงตื่นจากฝันร้ายของการเป็นเครื่องมือรับใช้ขุนนางกังฉิน บัดนี้พวกท่านได้รับรู้แล้วว่าความจงรักภักดีที่มอบให้แก่องค์ชายสามนั้น มันไร้ค่าและสูญเปล่าเพียงใด ชีวิตของพวกท่านมีค่าม ากกว่าการต้องมานอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นหินชนวนอันเย็นเยียบแห่งนี้ จงทิ้งดาบเปื้อนเลือดที่ไร้เกียรติเหล่านั้นไปเสีย แล้วลุกขึ้นมายืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเอง"

ดอกรักกำลังจะเบ่งบานในใจ ของทั้งสอง เจินกังตั้งใจไว้แล้วจะสอบจองหงวนให้ได้ เพื่อเป็นขุนนางแล้วหลังจากนั้น เขาก็จะแต่งงานกับนาง แต่ในขณะที่ เจินกังกำลังรอผลสอบจองหงวนก็ได้รู้ข่าวว่า ฮ่องเต้ได้เสด็จประพาสต้น[7] แล้วเกิดทรงโปรด เหม่ยฉี จึงรับสั่งให้นางเข้าวัง ซึ ่งไม่มีใครในแผ่นดินนี้ปฎิเสธองค์ฮ่องเต้ได้ เมื่อนางอันเป็นที่รักถูกพาตัวเข้าวังไปซะแล้ว จึงไม่อาจจะพบคนรักได้อีกตลอดกาล