หนีรักไม่พ้นขุนนางกังฉิน Mga Nobela at Kwento

“ข้ารักพี่คังเหนือสิ่งอื่นใด รักจอมโจรเยี่ยคังผู้ยิ่งใหญ่ และรักเจ้าผู้ครองแคว้นเฉินเหยียนกงไปตลอดกาล” “ข้าก็รักเจ้ามากเช่นกันเฉียนเฉียน รักเจ้าปลาอ้วนมาโดยตลอด และรักฉิงชวนฮูหยินของข้าเพียงหนึ่งเดียวชั่วนิจนันดร์”

ตำหนักพระจันทร์ น้ำตาหลั่งรินร่วงหล่นลงสู่พื้นด้วยความทุกข์ระทมในหัวใจอย่างยิ่งยวด เมื่อคนรักถูกคุมขังในคุกหลวง ซ้ำร้ายจากนี้ไปหญิงงามนามว่าชิงเชียงที่อยู่ทุกลมหายใจเข้าออกผู้ซึ่งเป็นเจ้าผู้ครองแคว้นฉินอันยิ่งใหญ่ มลายหายไปจากความทรงจำของพระองค์ตลอดกาล มิเห ลือสิ้นแล้วความรักที่ติดตามมานานนับหลายพันปี มิเหลือสิ้นเยื่อใยและแรงโหยหาจากหัวใจที่เฝ้าคร่ำครวญถึงโฉมตรูยามเมื่อพลัดพรากห่างไปไกล

หากต้องมารู้ว่าเนื้อแท้แล้วองค์ชายสี่ที่ตนรักเอ็นดูนักหนา คิดขายนางให้ผู้ที่คนทั่วหล้าไม่มีใครไม่รู้ว่า ‘ชิงชังและเคียดแค้น หนิงซิน องค์หญิงรองแห่งแคว้นป๋ายอย่างลึกล้ำ’ จนต้องกรีฑาทัพออกมารบราฆ่าฟันผู้คนนับหมื่นนับแสนตั้งแต่แรก สตรีที่ผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากมายจนจิตใ จบอบช้ำอย่างนาง จะไม่ยิ่งกว่าใจสลายเช่นนั้นหรือ? หยางหยางพลันรู้สึกว่าโลกนี้ช่างมีสิ่งที่เขาต้องปกปิดไว้เพื่อปกป้องสตรีที่ตนรักใคร่หวงแหนมากมายนัก

"ถ้าท่านหมายถึงเซียนชื่อหลิวเซี่ยง เขาหนีไปจากแคว้นนี้เมื่อร้อยกว่าปีก่อนนานแล้ว" "พวกเราไม่ใช่ลูกหลานเสนาบดีหลิว ขุนนางกังฉินผู้ถูกคนทั้งเมืองสาปส่งผู้นั้น เราสืบเชื้อสายสกุลหลิวมาจากญาติห่างๆของเสนาบดีที่อยู่ชนบท" หลินเซียนพยักหน้า แล้วหันกลับมาที่คุณหนูหลิวเซี่ยง

ส่วนท่านใต้เท้าฝูพากำลังทหารส่วนหนึ่งไปทำการยึดทรัพย์ขุนนางกังฉินเข้าคลังหลวง ภรรยาและบุตรชายบุตรสาวเนรเทศไปเป็นทาสที่ชายแดน หลังการไต่สวนเสร็จสิ้นให้ประหารขุนนางกังฉินทันที! “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” “หึ เลิกประชุมเพียงเท่านี้” “น้องส่งเสด็จฝ่าบาท”

ที่ตรงนี้ไม่ไกลจากอาณาเขตของอารอนนัก แต่อยู่ในอาณาเขตของตระกูลฟัลโคเน่ ศัตรูที่โหดเหี้ยมที่สุดของเขา ที่นี่ เขาคงไม่สามารถหาฉันเจอได้ง่ายๆแน่ การทิ้งอารอนกับวิเวียนไว้ข้างหลังทำให้รู้สึกโล่งใจอย่างมาก ฉันไม่ต้องตื่นนอนตอนเช้ามาพะวงถึงคนน่ารังเกียจและกระทำอันน่าขยะแขยงขอ งพวกเขาอีกแล้ว

และแหล่งที่นางจะหาเงินและแก้แค้นในเวลาเดียวกันนั่นก็คือ ตระกูลเสิ่นและตระกูลจิน ไม่รู้ว่าหลังจากโดนผีหลอกไปวันนั้น พวกเขามีวิธีจัดการอย่างไร เฉินซีฮันมายามนี้ กลับกลายเป็นคนคลั่งรักคนงามอย่างหนัก เขาเอาแต่มองนางอย่างหลงใหล ก่อนหน้านี้ที่พวกเขา ทำการเปลี่ยนใบหน้า พวกนางก็ เอาแต่จ้องมองพวกเขาอย่างหลงใหล มายามนี้กลายเป็นเขาแทน ที่ไม่อาจละสายตาไปจากนางได้ “เจ้าเติบโตขึ้นมาช่างงดงามเสียจริง”

“หนีรักขมรักขำอะไร ข้าก็แค่เบื่อชีวิตสะดวกสบายในวังหลวงก็เท่านั้น ไม่เคย ข้าไม่เคยรักใคร ข้าไม่ใช่ฮ่องเต้หยงชิงคนั้น รักท้งรักแท้อะไรก่อน คิดได้อย่างไรว่าใครจะรักแท้สมัยนี้ใครๆ ก็ชอบเงินยิ่งที่ที่ข้าจากมาอะนะ ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยเงิน คนรวยเท่านั้นจึงจะได้รับอนุญาตให ้มีความสุข”

ขุนนางกังฉินชี้หน้าขุนนางน้ำดีที่กำลังก้าวขึ้นเรือ “ข้าขอลาออก! แผ่นดินซ่งใต้ไร้อนาคต ซ่งเหนือย่ำแย่เกินเยียวยา!” ขุนนางเฒ่าหันมามองด้วยสายตาเวทนา “ตราบใดที่คนยังอยู่ การกู้ชาติย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ!” พูดจบเขาก็เดินขึ้นเรือหอการค้าไปโดยไม่หันกลับมามองอีก “ไปรายงานฝ่าบาท... หอการค้าคิดก่อกบฏ!”

ตามกฎหมายต้าเจิ้ง คนผู้หนึ่งหากเป็นขุนนางใหญ่ที่มีอำนาจในราชสำนักจะไม่อาจมีอำนาจด้านการค้า ไม่มีวาสนากอบโกยควบคู่สองสิ่งได้ คุณชายรองฉินจึงยอมแต่งออกให้แก่หญิงคนรัก โดยไม่คำนึงถึงฐานะและศักดิ์ศรี ทิ้งเกียรติยศอันพึงมี ไม่ข้องเกี่ยวอำนาจราชสำนักฝ่ายใด ทั้งยังรักเดียวใจเดียวไม่รับอนุภรรยา