Novel & Cerita หลังถูกยึดจวน นางงัดเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพ

แม่ทัพฮวนจึงรับนางมาอยู่ในกองทัพ ใหทำงาน นางกลายเป็นแม่ครัวที่ทหารกล้าชื่นชอบฝีมือในการทำอาหารของนางมากนัก และยามนี้นางคือน้องสาวบุญธรรมของหลานฮวน แม่ทัพหญิงหนึ่งเดียวและเป็นลูกศิษย์สายตรงของชินอ๋องที่น้องคนจะรับรู้ นอกจากหนิงอ๋อง จูไห่เฉายิ้มยินดี อีกเพียงสองวันนางจะได้เจอกับบุตรสาวแล้ว เมื่อถึงเวลาค่ำจึงพูดคุยกับฮูหยินใหญ่อย่างอารมณ์ดี หวงเหวินเทียนส่งนางเข้านอนก่อนจะมาหามารดาของตน หวงฮูหยินจับมือเขาขึ้นมาก่อนจะเอ่ย

หนึ่งในนั้นดูจะตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถือคำล่ำลือที่ว่า แม่ทัพไป๋รักฮูหยินน้อยผู้นี้มาก พวกเขาที่กล้าแตะต้องนาง จะมีจุดจบเช่นไร จวนแม่ทัพ ตั้งแต่กลับมาถึงจวน ท่านแม่ทัพก็ทำตัวติดกับฮูหยินของตนเอง ชนิดที่เรียกได้ว่าเป็นเงาตามตัวเลยก็ว่าได้ ไม่ว่านางจะทำอะไรเขา ก็จะช่วยนางตลอดเวลา จนบางครั้งซูหวิ่นซีก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นหง้อย

“ท่านแม่ทัพไม่สบายตัวหรือเจ้าคะ เหงื่อออกเต็มเชียว หรือว่าท่านจะร้อน ข้าช่วยถอดชุดให้นะเจ้าคะ” ความหลงใหลและทะนงตนทำให้หลิวซือซือลืมตัวความเป็นจริง ผลที่ตามมาจากการกระทำของนางจะส่งผลเช่นไรในอนาคต ในเมื่อฮูหยินได้ท่านแม่ทัพมาเช่นไรนางก็จะใช้วิธีเดียวกัน สุดท้ายแล้วท่านแม่ทั พก็ต้องยอมรับนางเข้าจวน “ไปให้พ้น”

แววตาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธสักพักนางก็คิดแผนดี ๆ ออก ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา "ฮึ ฮึ อย่างไรท่านก็หนีข้าไม่พ้นหรอกเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ" นางเหลียวไปเห็นผ้าคาดเอวของแม่ทัพที่เป็นหลักฐานมัดตัวเขา

“ฮึ ข้าเป็นสตรี ย่อมได้รับเกียรติ ปรนนิบัติแม่ทัพโหวก่อนผู้อื่น!” นางกล่าวจบ ก็โผเข้าไปหาแม่ทัพหนุ่ม และจูบเขาอย่างร้อนแรง ขนาดเดียวกัน มือเรียวสวยข้างหนึ่งก็ส่งเข้าปากซางไป๋จง ซึ่งฝ่ายนั้นก็ทั้งอม ดูด เลีย ราวกับเป็นลูกหมาน้อยตัวหนึ่ง!

โจวหมิงหยางเห็นท่าทางของหญิงสาว เขาก็รีบหันหลังให้อย่างรู้งานทันที “คุณหนูซูไม่ต้องเขินอายไป ข้าไม่เห็นว่าท่านแม่ทัพกอดท่านอยู่เลยจริงๆ” นั่นเรียกว่าไม่เห็นแล้วหรือ… ซูจินหลิงอยากเอาหน้ามุดดินหนียิ่งนัก เมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อของรองแม่ทัพโจว แต่นางก็ทำเช่นนั้นไม่ได้เลยต้องซ ุกดวงหน้าเข้ากับแผงอกของเซียวเหวินอวี่แทน

มีอย่างที่ไหนกัน เข้าบ้านวันแรกก็ก่อเรื่องเสียแล้ว เสียทีเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ กลับถูกสตรีทำให้หลงใหล หลงลืมภรรยาที่อยู่เฝ้าจวน ดูแลพ่อแม่สามีเป็นอย่างดี บ้านเรือนก็จัดการให้อย่างดีเยี่ยม ท่านแม่ทัพมีตาแต่หามีแววไม่ “ท่านแม่ทัพเจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ” ม่านชิงนึกไม่ถึงว่าฮูหยินของท่า นแม่ทัพจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ และเจ้าเด็กเหลือขอนั่นอีกกล้าดีอย่างไรมาต่อว่านาง “พี่สาวก็กระไร บิดาสั่งสอนลูกนั้นถูกแล้ว นางให้ท้ายเช่นนี้สักวัน”

นางพยายามจะหัวเราะแต่ทำได้แค่ยิ้มเท่านั้น แต่เมื่อมองไปทางท่านแม่ทัพที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ก็ทำได้แค่เม้มปาก นางผิดต่อพ่อบุญธรรมเป็นที่สุด “เจ้าฟื้นก็ดีแล้ว รีบๆ ฟื้นตัวเอง เจ้ายังติดค้างเรื่องสำคัญกับข้าอยู่” แม่ทัพจ้าวได้แต่ถอนหายใจหนักๆ ส่วนหนึ่งคือความ โล่งอกที่เห็นนางฟื้นได้สติ อีกส่วนคือต้องการรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับนาง “ข้าทราบแล้วท่านพ่อ” นางเรียกอย่างเอาใจ

ตัดมาทางหลี่ซูเหยียนนางไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนนี้แม่ทัพลู่นั้นได้ทำการผูกมัดนางเพื่อแสดงความจริงใจว่าเขารักนางมากจนขอไปทูลขอสมรสราชทานยากต่อการหย่าร้างได้

มัน ทำให้เขามิอาจจะทนไหวเรียกนางเข้ามาพบมัดตึงนางเอาไว้เพื่อไม่ให้หลบหนี ก่อนจะลิ้มรสความหอมหวาน เมื่อลู่ซานเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางทั้งมั่นไส้และเกลียดชังท่านแม่ทัพผู้นี้จริง ๆ ปากบอกไม่สนใจไม่คิดจะมอบหัวใจให้ แต่ไม่เคยปล่อยให้นางได้พักเลยสักวัน ลู่ซานเริ่มเบ