หลังถูกยึดจวน นางงัดเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพ Mga Nobela at Kwento

ท่านแม่ทัพใหญ่หาได้เกรงกลัวฮูหยินไม่ เคลื่อนทัพยาตราเข้าหาอีกคราพร้อมขยับมือรูดทวนยาวปั่นจนตั้งแข็งตั้งท่าจะทิ่มแทงเสียโดยพลัน ยืนขอบเตียงใช้ทวนตีริมฝีปากกระจับ ปับ ปับ “น่าเสียดายโดยมัดอยู่” “...” “ถ้าเช่นนั้น ... คลานเข่าแล้วกันเมียรัก” หลังจากครุ่นคิดว่าจะเริ่มจากท่าไหน ในที่ส ุดท่านแม่ทัพจึงตัดสินใจได้ มือแกร่งยกร่างเล็กพลิกคว่ำบนเตียง ดึงเอวลากขึ้นจนสะโพกยกสูงคล้ายท่าคลาน เพียงแต่ว่ามือยี่หวาโดนมัดไพล่หลัง ดวงหน้าจึงแนบสนิทผ้าห่มสีแดง แล้วโดนจับขยับให้เข้าที่ - - นั่นคงหมายถึงขยับให้ตรง

ใครเลยจะคิดว่า… นางเข้าจวนเข้ามาครึ่งเดือนยังไม่พบหน้าเขา แต่เมื่อแม่ทัพใหญ่กลับเข้ามา ก็มาพร้อมกับหญิงสาวนางหนึ่ง ได้ยินบ่าวไพร่พูดคุยกันว่า ท่านแม่ทัพไปล้อมทลายรังโจร ยึดทรัพย์สินที่โจรปล้นไปกลับมาด้วย และหนึ่งในของมีค่าคือหญิงงามที่ถูกฉุดมา แม้เขาไม่ได้ออกคำสั่งก

สตรีผู้งดงามและเพียบพร้อมซึ่งเฝ้าหลงรักแม่ทัพหนุ่มมาเนิ่นนาน หมายมั่นปั้นมือมาตลอดว่า ตำแหน่งฮูหยินจวนแม่ทัพย่อมต้องตกเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว การปรากฏตัวของหวังอวี้หลานจึงเปรียบเสมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงทะลุหัวใจ ทำลายความฝันและเกียรติยศของนางจนป่นปี้ แม้ราช

อาถงช่างโง่งมนัก นึกแค้นใจแทนเจ้านายของนาง ที่ไหนได้ เมื่อคืนนางกับเขาทะเลาะกันจนร้องครางเชียวละ น่าสงสารอาถงผู้ไม่รู้ความเลยว่า เจ้านายของนางถูกท่านแม่ทัพจับกินตับไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เรือนร่างของนาง ท่านแม่ทัพก็ดูแลทุกซอกทุกมุม ทุกหลืบลึกก็ว่าได้ เขาทำความสะอาดจนคนตัวเ ล็กสบายตัวเชียวละ ก็จะมีเพียงแค่ความปวดเมื่อยและเจ็บที่กายสาวเท่านั้น

นางหน้าเสียเมื่อจู่ ๆ ท่านแม่ทัพก็ผละออก ก่อนจะเข้าไปประจบเพื่อเอาใจ ยิ่งเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นถึงแม่ทัพเลือดแห่งต้าฉี มีโอกาสน้อยนักที่จะได้ขึ้นเตียงกับ ท่านแม่ทัพเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงไม่อาจปล่อยโอกาสดี ๆ เช่นนี้ให้หลุดมือไปได้ “ให้ข้าปรนนิบัติท่านนะเจ้าคะ” นาง พูดจบก็นั่งลงตรงหน้าปรายตามองเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ปลดกางเกงของแม่ทัพหยาง รูดรั้งส่วนอ่อนไหวภายใต้อาภรณ์อย่างชำนาญ ทว่านางทำอยู่นานก็ไม่มีวี่แววว่าท่านแม่ทัพจะตื่นตัว

เมื่อจับแน่นแล้วก็รีบพยุงตัวเองจะลุกขึ้น แต่ท่านแม่ทัพกลับใช้มือที่กำลังบีบยอดนมชมพูมาจับที่เอวของนาง ดันสะโพกอวบของนางให้กลับไปนั่งบนขาแข็งแกร่งของเขาอีกครั้ง “ถ้ากล้าหนี ข้าจะกัด!” เขาขู่นางอีกแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่เคยใช้ปากสัมผัสส่วนไหนของนางเลย แต่นางรู้ว่าเมื่อท่าน แม่ทัพพูด คือเขาเอาจริง นางจึงได้แต่ทิ้งตัวปล่อยให้เขาเล่นสนุกกับร่างกายของนาง

นางเอามือวางทาบบนกรามแกร่งที่กัดกันเป็นสันนูนด้วยความภาคภูมิใจ ในที่สุดแม่ทัพเจี้ยนหยู่ก็เป็นคนของนางโดยสมบูรณ์ “แต่หมั้นหมายแล้วเจ้าต้องแต่งเข้าจวนแม่ทัพในทันที จากนี้ไปจะไม่มีบุรุษใดมายุ่งกับเจ้าอีก” “เจ้าค่ะ”

“ข้าได้ยิน แต่ข้ากำลังติดพันอยู่ภายในจวนแม่ทัพ พอปลีกตัวกลับมาได้ ก็รีบกลับมาทันที ทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้ ท่านอย่าโกรธข้าเลยนะ ตลอดเวลาหลายวันมานี้ ข้าเฝ้ารอท่านทุกวันเลย” “ทางนี้เป็นอย่างไรบ้าง” จูจิงหานยิ้มกว้างดีใจ “แม่ทัพอ๋องผู้นั้นรู้สึกตัวแล้ว เมื่อครู่นี้เอง แต่ย

เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคมกริบกวาดมองนางราวกับจะกลืนกินลงไปทั้งตัว แต่ก็ต้องตัดใจกอดนางเอาไว้แนบแน่น “ท่านแม่ทัพ” เสียงของนางแผ่วพร่า “อย่าทำเสียงเช่นนั้นอีก หากไม่อยากถูกข้าจับกิน นอนนิ่งอย่าขยับ...มันตื่นแล้ว”

ตาเฒ่า ย่อมหมายถึงแม่ทัพหลิวฉีผู้ปราศจากขาซ้าย แต่หลิวเยี่ยนอยากให้ชุยซือจิ้งเป็นลูกสะใภ้ที่คอยปรนนิบัติบิดามารดาจริงหรือไม่ ฟังแค่คำแรกที่หลุดปากออกมาจะเห็นความในใจชัดเจนกว่ามาก “ฮ่องเต้พระราชทานจวนแม่ทัพให้เจ้าแล้ว หลังพิธีแต่งงานเจ้ายังจะอยู่ต่อในจว นบิดาอีกหรือ”