อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น Novels & Stories

ษณะนิสัย เพศสภาพ หรือแม้กระทั่งเพศรองที่แตกต่างจากตัวตนที่แท้จริงโดยสิ้นเชิง มันคือกลไกการป้องกันตัวเองของสมองที่พยายามจะสร้างตัวตนใหม่ที่ 'ปลอดภัย' กว่าขึ้นมา ในกรณีที่เธอถาม บุคลิกที่ถูกสร้างขึ้นมาอาจจะแสดงออกว่าเป็นอัลฟ่า แต่ตัวตนที่แท้จริงอาจจะเป็นโอเมก้า หรือเ พศรองอื่นที่ถูกกดเอาไว้ก็ได้ทั้งนั้น"

แสร้งเป็นเด็กสาวไม่มั่นใจในตนเอง ใช้ข้ออ้างเล็กน้อยบ่ายเบี่ยงการปรากฏตัว แต่ไม่ปฏิเสธอย่างหยาบกระด้าง ซ่อนความกล้าไว้ในความเรียบร้อย ซ่อนความตื่นรู้ไว้ในความเจียมตัวและซ่อนเป้าหมายไว้ในดวงตาที่ไร้พิษภัย

ผู้หญิงคนนี้ซ่อนเสน่ห์เอาไว้มากมายเหลือเกิน ยิ่งพิศยิ่งมอง เขาก็ยิ่งค้นพบอีกตัวตนหนึ่งที่เจ้าหล่อนซ่อนเอาไว้หลังความเฉิ่มเชยนั่น เสื้อผ้าของหล่อนสีเข้มไม่เจริญหูเจริญตาและไม่น่ามองซ้ำ แถมยังไซส์ใหญ่เกินไป ทำให้ไม่เห็นสัดส่วนอวบอัดที่เจ้าหล่อนซ่อนเอาไว ้ข้างใน

“พูดอะไร ก็พูดไปหมดแล้วนี่ไง..” “ คุณรู้รึเปล่าว่าดวงตาของคุณ… ดวงตาที่มันมีเรื่องราวหลายๆอย่างที่เก็บซ่อนเอาไว้แต่คุณไม่ต้องการให้คนอื่นรับรู้น่ะ.. มันแสดงออกมาเด่นชัดมากเลยนะ.. คุณจะปกปิดตัวตนที่แท้จริงของคุณไปถึงเมื่อไร คุณไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คุณเป็น คุณไม่ได้มีความ

เมื่อเป็นเช่นนั้นการซ่อนเร้นตัวตนเป็นสิ่งไม่ควรละเว้น เพราะความใสซื่อของนางคือสิ่งที่ไม่อาจมองข้าม สตรีนางนี้ไม่ควรต้องเจอเรื่องเลวร้ายรุนแรงจนกระตุ้นความรู้สึกอันใดให้นางต้องลืมตัว เขาไม่อาจยินยอมให้นางถูกจับตัวกลับไปยังที่ที่นางจากมา...

ฉันพยักหน้าแล้วยกมือโอบแก้มเขา สิ่งที่เขาถามมาตลอดทางจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าเขาจะพยายามเตือนสติหรืออะไรก็ตาม แต่เซนส์ฉันมันบอกได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา ไม่ใช่นิสัยหรือฐานะ แต่เป็นบางสิ่งบางอย่างที่เก็บซ่อนภายในต่างหาก หลังแว่นสายตาที่เขาใส่...อาจจะกำลังปกปิดตัวตนบา งอย่างไม่ให้ใครรับรู้อยู่ก็ได้

ที่สุดเขากลายเป็นคนหนึ่งที่จำยอมอยู่ในความสัมพันธ์แบบลับ ๆ เป็นคนที่ไม่มีตัวตนทางสังคมสำหรับโลกภายนอก “ฉันทำให้เขาเป็นชู้ ซ่อนเขาไว้ไม่ให้ใครรู้ ให้เขาได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ไม่อาจบอกใครได้ ต้องเจ็บปวด ต้องทรมานเจ็บเจียนตาย ยามหลับตาก็ทำได้เพียงแค่ร้องไห้กับต ัวเอง เพราะไม่อาจบอกใครได้” อัญญาพูดเพื่อระบายความแค้นออกมาให้หมด

เธอพบพาสปอร์ตสำรองของภัทรและรหัสตู้เซฟนิรภัยที่ซ่อนอยู่ในผนังห้อง “นี่แหละ... ทางออกของฉัน” รินรดาพึมพำกับตัวเองขณะหยิบกล้องถ่ายรูปเล็กๆ ขึ้นมาบันทึกข้อมูลทุกอย่างที่เห็น เธอไม่ได้ต้องการเงินมหาศาลเหล่านั้น สิ่งที่เธอต้องการคือ 'ความเงียบ' ของภัทร หากเขารู้ว่าเธอมีข ้อมูลชุดนี้ เขาก็ไม่มีวันกล้าตามล่าเธออย่างเปิดเผย

ให้เธอแทนตัวเองว่าขวัญได้ใช่ไหม ยิ่งคิดแก้มใสก็ยิ่งแดงเข้าไปอีกก่อนที่เธอจะเอามือมาจับสร้อยที่ห้อยคออยู่ เป็นสร้อยที่เธอเก็บไว้อย่างดีเพราะมันมีความหมายสำหรับเธอมาก เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อให้ดีในสายตาของใครคนหนึ่ ง

เขากระซิบแผ่วเบา “สำนักเงามรณะ... ทางเหนือสุดของหุบเขาไร้รัก ที่นั่นคือสถานที่ที่หลินอู๋เชียนนำร่างของเขาไปซ่อนไว้เพื่อประกอบพิธีกรรมปลุกชีพ” “แต่จงระวังให้ดีเยว่ซิน...” เขาเว้นจังหวะพลางมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนสุดท้าย “สำนักเงามรณะไม่ได้มีไว้เพื่อล่าสังหารศัต รูเท่านั้น... แต่มันมีไว้เพื่อล่า ‘ตัวตน’ ใครก็ตามที่ก้าวเข้าไปที่นั่น หากจิตใจไม่เข้มแข็งพอ... เจ้าจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปตลอดกาล”