Novel & Cerita อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

​ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์น้องเล็กผู้แสนน่ารัก​ และรูปร่างสัดส่วนที่ดูสุขภาพดีสไตล์ไอดอลระดับท็อปนั้น กลับซ่อนมัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักจากการเต้นและรสนิยมลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ ในขณะที่คนทั้งโลกเห็นเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่สดใสราวกับแสงตะวันในยามเช้า อคิณกลับใ ช้ความใสซื่อเหล่านั้นเป็นเกราะกำบังตัวตนที่แท้จริง ซึ่งลึกลับและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดั่ง The Sun ที่เขาเป็นในแอปหาคู่ ​"ความใสซื่อ" ที่ทุกคนชื่นชม จึงเป็นเพียงหน้ากากชั้นดีที่ช่วยให้เขาสามารถดำดิ่งลงไปในรสนิยมส่วนตัวที่สวนทางกับภาพจำของสาธารณชนได้อย่างแนบเนียน

เขาตอกกลับอย่างอย่างเหลืออด “ทำไมน้ำต้องไปอยากรู้เรื่องชีวิตคนอื่นด้วย” “ฉันชื่อธาม ปุณณธีร์ พัชรเหมรัตน์ เป็นเจ้าของคลับ และเป็นประธานบริษัท มีพี่น้องสามคน ฉันเป็นพี่คนโต มีน้องสาวและน้องชาย น้องสาวตอนนี้อยู่ต่างประเทศ ส่วนน้องชาย ก็ไอ้แทนเธอน่าจะรู้จักกันดี” เขาตัดส ินใจบอกกับเธออีกครั้ง ว่าเขาเป็นใคร

เธอพูดอย่างอายๆ ใบหน้านวลที่ไร้เครื่องสำอางขึ้นสีเรื่อ “ไม่ใช่แบบนั้น ผมหมายถึงว่า... ชีวิตส่วนตัว ครอบครัว แล้วก็นิสัยใจคอ ผมรู้สึกว่าคุณมีอีกตัวตนนึงซุกซ่อนอยู่”

เธอแค่อยากจะซ่อนเร้นสายตา ซ่อนตัวตน และซ่อนความรู้สึกผิดที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจภายใต้ความมืดมิด ไซเรนจิ๊ปากเบาๆ ขัดใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมเอื้อมมือไปกดสวิตช์โคมไฟหัวเตียง คลิก...

เขาครางถาม เมื่อเธอได้สมปรารถนา ความซาบซ่านที่เข้าจู่โจมเธอแบบไม่ยั้ง แทบจะไม่ยินคำถามนั้น เพราะกำลังจดจ้องให้ความสำคัญกำลังตัวตนที่กำลังล่าถอยออกไปอีกครั้ง “อือ บ้า ไม่ ใครเขาถามกันแบบนี้” จิรัญญาบังคับสียงไม่ให้สั่นเครือไปกับห้วงพิศวาส

“ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงหรอก” ธนกรเดินอ้อมไปด้านหลัง เขาจับตามองดูการพูดคุยของกลุ่มคนด้านหน้า ดูเหมือนคุณเมศจะเป็นนักธุรกิจคนสำคัญแต่ยังไม่รู้ว่าอยู่บริษัทไหน? เขาขยับเท้าเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น คนที่ตัวเองเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลา ตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใคร?

ทว่าทั้งๆ ที่เป็นเช่นนั้น หากแต่เพราะจำตัวตนมิได้ จึงไม่ใช่ซ่อนตัวหรือต้องเก็บงำอันใด ซิงเยว่จึงไม่จำเป็นต้องปกปิดนิสัยใจคอ

พูดจบหลินซูเมิ่งก็สบัดหน้าเดินจากไปทิ้งให้เจียงหลียืนอยู่ท่าม กลายสายตาดูแคลนจากคนอื่น หลายคนต่างรู้จักนางในฐานะคุณหนูผู้เรียบร้อยอ่อนหวาน มีคุณธรรมเห็นใครถูกรังแกชอบเข้าไปช่วยเหลือวันนี้นางได้เปิดเผยตัวตนของนางออกมาแล้ว เสิ่นเยว่ยืนกอดอกมองนางยิ้มๆ

เมื่อมันเล็กเสียจนเจ้าตัวยังอาย เสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งกองอยู่บนพื้น สีสันของมันเด่นเกิน!! ยังมีใครบ้าใส่เสื้อสีเหลืองอ๋อย เหลืองแจ่มขนาดนี้อีกหรือ เธอก้มลงเก็บ ยกดมกลิ่นที่โชยออกมานิดๆ ความทรงจำบางอย่างย้อนเข้ามาในหัว มีบุรุษคนหนึ่งเขาสวมเสื้อตัวนี้ แต่...เวลานี้ไม่เห ็นแม้แต่เงา...แป้งหอมตัดสินใจสวมเสื้อตัวใหญ่คลุมทับชุดเศษผ้าที่เธอค่อนว่า พรางเป่าปากด้วยความโล่งใจ เมื่อเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตหนามากพอ ทำให้ปกปิดความอุจาดของตัวเองไว้ได้...

“เมียซ่อนที่ไม่มีใครรู้นะเหรอคะ” “ก็เพราะไม่มีใครรู้ไงว่าสามีเธอเป็นใครถึงต้องสวมแหวนไว้ให้รู้ว่าเธอมีพันธะแล้ว”