อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น 소설 & 이야기

แต่ฉันกลับเห็นว่าร่างกายของกู้จิ่นเซิน ราวกับถูกห่อหุ้มด้วยเงามืดที่ไม่สามารถสลัดออกได้ปกคลุมอยู่ เขาจ้องไปที่ไป๋เวยเวยอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับต้องการมองให้ทะลุถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอ

​เพราะรู้ดีมากขนาดนี้ วเรณย์เลยเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางสิ่ง บางอย่าง ที่บอกกับตัวเองว่า ไม่ค่อยจะชอบมาพากล เกี่ยวกับเรื่องของสาวน้อยตรงหน้า ​เล่าให้ฟังเกี่ยวกับเรื่องราวหนหลังไป ก็พินิจพิจารณาเจ้าหล่อนไปด้วย สีหน้าสาวน้อยดูตื่นเต้น แววตาดูมีอะไรบางอย่างซ่อนไว้ มันคือ ‘เล่ห์’ ถ้าเขาเดาไม่ผิด ประกายตาแจ่มจรัสนั่น ไม่ใช่ความชื่นชม หากเป็นความหมายมาดบางอย่าง

น้า. ร่างเล็กบางนั้นหลอกตานักเมื่อเห็นสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้ารุ่มร่ามที่เจ้าหล่อนสวมใส่อยู่เสมอตลอดเวลาที่มาพักอยู่ที่นี่ ทรวงอกอวบอิ่มกลมกลึงไหวสะท้านตามแรงหอบหายใจปลายยอดสีชมพูแดงเข้มหดเกร็งเป็นไตไหวระริกเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง ลาดไหล่เนียนละมุนกับเรียวแ

่มี ชายคนนั้นกลับยื่นหนังสือเก่าแก่เล่มหนึ่งที่ไม่ได้ถูกขโมยไปให้ หนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยตัวอักษรและภาพสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความเป็นศาสตร์โบราณ ซึ่งเจ้าตัวอ้างว่าเป็นศาสตร์ลับในดินแดนของตน หนังสือเล่มนี้บันทึกเกี่ยวกับวิธีการปกปิด และ ซ่อนเร้น โดยใช้พล ังที่ผสานระหว่างธรรมชาติและเจตจำนง

คาริสาเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยอาการเหม่อลอย ตอนนี้เธอสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ถ้าพ่อรู้เรื่องนี้จะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ เธออาจจะต้องปกปิดเรื่องนี้เป็นความลับไปก่อน จนกว่าจะพร้อมบอกพ่อ สาวร่างเล็กมาเดินที่ห้างสรรพสินค้าแก้เบื่อ เพราะไม่อยากให้ตัวเองฟุ้งซ่านมากก ว่านี้ แต่ระหว่างที่กำลังเดินเล่นอยู่นั้น เธอกลับเห็นใครบางคน คนที่เธอไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในตอนนี้ ซึ่งเขากำลังเดินมากับใครบางคนที่คุ้นเคย

ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้อัยวาที่กำลังเอารูปของผมซ่อนอยู่ข้างหล้ง "พี่ออกไปก่อนได้มั้ยอัยกำลังเก็บของอยู่" "ของอะไรไหนขอดูหน่อยดิ" "ไม่ให้ดู"

ลกใบที่สองของพวกเราที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดอันมิดชิดนั้น กลับกำลังถักทอความผูกพันที่ซับซ้อนและลึกซึ้งจนเกินกว่าคำจำกัดความใดๆ ที่ฉันเคยเรียนรู้มาในชีวิต คอนโดมิเนียมกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวในโลกที่ฉันสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่ และเป็นสถานท ี่เดียวที่ฉันได้รับสิทธิ์ในการสัมผัสตัวตนอีกด้านหนึ่งของพี่ไต้ฝุ่น ตัวตนที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครหน้าไหนได้รับรู้

ไม่จริงบ้าง! เซียวจิ้งเหยียนจ้องมองใบหน้าด้านข้างของดรุณีน้อยเนิ่นนาน แววตาคมกริบประดุจใบมีดโกนหรี่ลงคล้ายจะจับผิด ทว่าเมื่อเห็นท่าทางเจียมตัวเจียมตนราวกับไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้น พระองค์จึงเค้นเสียง ‘หึ’ ในลำคอเบา ๆ แล้วยอมหันกลับไปสนใจกระดาษเบื้องหน้า ทว่าในใจกลับบันทึกชื่อขอ งนางเอาไว้ในใจ เพราะคำว่า ‘องค์ชายรองจิตใจคับแคบเท่ารูเข็ม’

“ไหนว่ามาซิ มีเรื่องอะไรที่ฉันต้องรู้บ้าง” นวนันท์เดินนำเพื่อนมายังมุมในสุดของร้านซึ่งเป็นมุมส่วนตัวที่พนักงานในร้านต่างรู้ดีว่าโซนนี้ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด “ความลับเหรอ” อัญญากระซิบ

“สวยกินคนจริง ๆ” “ได้ข่าวว่าเธอยังมีอีกหนึ่งตัวตนที่ลึกลับมาก ๆ ซ่อนอยู่ด้วยนะ”