อำนาจเหนือฟ้าดิน Novels & Stories

ฟ้าดินจะแปรเปลี่ยน หงส์เพลิงจะคืนชีพ สตรีผู้นั้นจะเป็นผู้ลิขิตโชคชะตาแห่งแผ่นดิน ผู้ใดได้ครอบครอง…จะได้ครองแผ่นฟ้า ผู้ใดคิดขัดขวาง…จักตกสู่นรกชั่วนิรันดร์! “อวิ๋นเมิ่งจิน” จึงถูกยกย่องขึ้นสู่สถานะ ผู้ลิขิตชะตา อย่างสูงส่ง แม้แต่ราชวงศ์ยังต้องให้ความเคารพ อย่างน้อยสามส่วน

“ไฉนเจ้าถึงบอกว่าท้องฟ้าและผืนหญ้าเป็นของเปิ่นกง ไยมิบอกว่าเป็นของเสด็จพ่อ” ไท่หย่งเสียนยังคงฉีกยิ้มและขยับกว้างขึ้นเรื่อย ๆ “กระทั่งโอรสสวรรค์ยังต้องร้องขอความเมตตาจากฟ้าดิน แท้จริงแล้วพวกมันล้วนแต่มิใช่ของใครเลย” “แต่เจ้าบอกว่ามันเป็นของเปิ่นกง”

คำสัตย์สาบานต่อฟ้าดิน เมื่อทั้งคู่ยืนอยู่หน้าแท่นบูชาฟ้าดิน ตงฟางเย่รับ ‘ตราลัญจกรหงส์ทองคำ’ จากขันทีคนสนิท แล้วบรรจงส่งมอบให้แก่มู่หรงเสวี่ยด้วยตัวเอง "ตรานี้คืออำนาจสั่งการวังหลัง และมือนี้คืออำนาจที่ข้าขอมอบให้เจ้าช่วยปกครองแผ่นดินเคียงคู่ข้า" เสียงของตงฟางเย่ดังกัง วานไปทั่วลานหลวง "นับจากนี้ มู่หรงเสวี่ยคือหงส์เพียงนางเดียวในใจข้า และเป็นแม่ของแผ่นดินที่ใครจะลบหลู่มิได้!"

ม่านหนิงอันกล่าว "เรื่องนี้ข้าก็ไม่แน่ใจนักหรอก ก่อนอื่นคงต้องอธิบายให้เจ้าฟังถึงระบบการปกครองของฟ้าดินเสียก่อน เหนือฟ้าขึ้นไปคือสวรรค์ ต่ำกว่าดินลงไปคืออเวจี ทั้งสวรรค์และอเวจีเป็นคำเรียกของสถานที่" "สถานที่หรือ? แต่สถานที่จะออกคำสั่งมาได้อย่างไรกัน?" เจียงหยูหยางถามด้วยความฉ งน

ฮั่วสวินเจินในชุดขี่ม้าดูสง่างามและผ่าเผยอย่างไร้ที่ติ แม้ส่วนสูงของเธอจะน้อยกว่าซูอันอยู่หลายนิ้ว ทว่ายามที่เอ่ยปากเธอกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนงองอาจ สายตาที่จ้องมองมานั้นแฝงไปด้วยอำนาจของการเป็นผู้ที่อยู่เหนือ “ผู้ชายที่ฮั่วสวินเจินจะเลือกมาเป็นคู่ครอง อย่างน้อยที่สุดก็ต ้องไม่ใช่พวกแตงกวาเน่าที่ผ่านมือใครต่อใครมาจนช้ำ พอดีฉันมีปมเรื่องความสะอาดเป็นพิเศษน่ะค่ะ ต้องขอประทานโทษด้วยจริง ๆ ”

เจ้าขาเอื้อมมือไปแย่ง เหนือยกขึ้นสูง “พี่เหนือ!” “จะเอา?” “ค่ะ” “หยิบสิ” เจ้าขาเขย่ง เหนือยกสูงกว่าเดิม “พี่แกล้งเจ้าขาเหรอคะ” “เปล่า” “ก็เห็นอยู่ว่าเอื้อมไม่ถึง”

เสี่ยเบิ้มคราง… ฝ่ามือสองข้างสอดรองง่ามก้นดาว ยกขึ้นมาให้ได้มุมองศา อัดลำเนื้อเข้าหารูสวาทได้ถนัด ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… “โอ๊ววว… เสียวเหลือเกิน” ดาวครางระทวย…

ฉินอวิ๋นฟานเลิกคิ้ว “เจ้าเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งของต้าเยียน ก็กล้ายืนอยู่บนแผ่นดินของต้าเฉียนเห่าหอนกับข้าฉินอวิ๋นฟานแล้ว? ท้ายที่สุดใครอยู่ใครตายยังไม่แน่!” ฉินอวิ๋นฟานเดือดแล้ว แผ่นดินคือศักดิ์ศรีอันศักดิ์สิทธิ์ที่มิอาจรุกรานของทุกแคว้น และเป็นขีดจำกัดสูงสุดขอ งแคว้นหนึ่งด้วย ความยโสโอหังของหลัวเทียนเป้าก็คือการท้าทายความอดทนของฉินอวิ๋นฟาน!

เมื่อทั้งสองคนเดินมาถึงจุดที่สูงที่สุดของตำหนัก ด้านล่างคือขุนนางที่กำลังก้มหมอบอยู่บนพื้น “ด้วยโองการแห่งฟ้า ข้าจักรพรรดิผู้ปกครองใต้หล้า ข้าขอวิงวอนต่อบรรพบุรุษแห่งฟ้าดิน ต่อหว่านเยว่ภรรยาผู้เป็นที่รัก ท้องนภายังไม่สิ้น ความรักก็จะไม่สิ้น แผ่นดินยังไม่ทลาย ความรู้ส ึกก็จะไม่ทลาย น้ำทะเลยังไม่แห้งเหือด หัวใจก็จะไม่หวั่นไหว จะไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรคบนโลกใบนี้ จะจับมือแก่เฒ่าไปด้วยกัน

เสียงนั้นลอยขึ้นฟ้า เงาของเซี่ยอวี่สั่นระริก ลมพัดวูบกลีบเหมยหมุนวนรอบร่างของนาง และจันทร์เต็มดวงบนฟ้าสาดแสงลงตรงกลางลานพอดิบพอดี หย่งซานเริ่มกล่าวถ้อยคำเก่าแก่ “โอ้สวรรค์เบื้องบน ข้ากล่าวคำในนามมนุษย์ผู้ไม่ยอมยอมจำนนต่อชะตา เสียงพิณนี้คือบทเพลงแห่งความจริง เลือ ดหยดนี้คือหัวใจที่ยอมแลกทุกสิ่ง เงานี้คือการขอชีวิตใหม่แก่ผู้ถูกพรากไปโดยมิชอบ”