อ่อนน้อมถ่อมตน Novels & Stories

คุณท่านฟู่เอ่ยถาม พ่อบ้านย่อมรู้ว่า ‘เขา’ หมายถึงใคร จึงตอบ “เคารพถ่อมตน ให้เกียรติผู้อาวุโส มีมารยาทสุภาพ การพูดจาไม่หยาบคาย การประเมินโดยรวมก็คือ สมบูรณ์แบบมาก ไม่มีที่ติครับ”

เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาขณะก้มกราบแนบพื้นหินอ่อนเบื้องหน้า ฟาโรห์เมเรนคาเร มิได้ทรงสนพระทัยในความอ่อนน้อมนั้นนัก พระวรกายอันสูงสง่าเอนพิงแท่นหินสลักรูปเทพอนูบิส พระเนตรหม่นหมองยิ่งนักจนแลคล้ายแสงเปลวเทียนริบหรี่ใกล้ดับ

พระชายาหลิ่วรู้สึกหนาวเยือกในใจอย่างถึงที่สุด ทว่าเมื่อหัวใจเย็นเยือกถึงขีดสุดแล้ว นางกลับรู้สึกว่าอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป นางคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะก้มลงคำนับด้วยท่วงท่าตามพิธี: “หม่อมฉันน้อมคารวะในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทเพคะ ขอบพระทัยฝ่าบาทที่คืนความยุติธรรม ให้หม่อมฉัน”

อ่อนน้อมถ่อมตนสุดๆ “พี่ชื่อคินทร์นะครับ โสด ยังไม่มีหวานใจ” พี่ผู้ชายคนแรกแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มหวานแกมกะล่อน พร้อมยื่นมือมาทำความรู้จักกับฉัน แต่เขาก็โดนพี่ผู้หญิงอีกคนกระแทกตัวจนกระเด็นออกจากวงไปซะก่อน

แย้วใช่ไหมคะ" "ใช่ค่ะลูก เพราะลุง ๆ ป้า ๆ ที่ใจดีทุกคนเอ็นดูเรา ทุกคนก็เลยซื้อของให้เราค่ะ เพราะฉะนั้นหนูจำคำสอนของแม่ไว้นะลูก ถ้าหนูมีโอกาสที่จะตอบแทนบุญคุณ หนูอย่าลืมลุง ๆ ป้า ๆ ทุกคนที่อยู่ในไร่ของเรานะคะ จงตอบแทนทุกคนอย่างเต็มที่ ถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องเ งิน แต่เราก็ควรจะอ่อนน้อมถ่อมตน ให้ความเคารพและยกมือไหว้ทุกครั้งนะคะลูก"

“เยียนเอ๋อร์ เจ้าต้องรู้จักมีเมตตาเคารพผู้อื่น อย่าดูแคลนผู้ใดแม้จะมีฐานะต่ำต้อย จงโทษตัวเองก่อนโทษผู้อื่น จงมีจิตใจโอบอ้อมอารี เห็นทุกสรรพสิ่งดั่งคนในครอบครัว อย่าแย่งของผู้อื่น อย่าคิดเล็กน้อยคิดน้อย หากยังช่วยได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็อย่าลังเลเพื่อความถูกต้อง” ต อนนั้นลู่ซิงเยียนอายุได้เพียงสิบสองปี ยังเยาว์นัก แต่เขากลับจดจำทุกถ้อยคำ ทุกคำสอนราวเสียงจากสวรรค์และที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้

และว่างเปล่าที่สุด "ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ" น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน นุ่มนวล ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเคืองหรือประชดประชัน "ปิ่นชิ้นนี้งดงามและล้ำค่ามาก หม่อมฉันชอบมากเพคะ"

เมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าก็ก้าวเข้าไปช้าๆ ค้อมกายลงต่ำอย่างเคารพนอบน้อม "ข้าน้อยเฉินอี้หยู ถวายพระพรฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี"

เขารวบรวมสติทั้งหมด ปล่อยให้ปราณวารีในกายหลอมรวมกับเจตจำนงของตนเอง ไม่ขัดขืนต่อแรงกดดัน แต่ยอมไหลตามมหาสมุทรสีฟ้านั้นแทน ความอ่อนน้อมกลับกลายเป็นกุญแจ ปราณเล็กจ้อยของเขาค่อย ๆ ซึมซับเชื่อมโยงกับแหวน คล้ายหยาดน้ำฝนที่รวมเข้ากับทะเล

อโนมาเชฟสาวคนเก่งยิ้มด้วยไมตรีอ่อนน้อม เสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยถ่อมตัวแด่ผู้คนทำให้คนที่ได้พบปะพูดคุยหลงเสน่ห์เธอได้ไม่ยาก “ข่าวที่ว่าคุณอ้อนชอบถ่อมตัวและยิ้มหวานคงจะจริงนะน้องเกดดูสิ เห็นกับตาเจอกับตัวเลย”