อ่อนน้อมถ่อมตน Novels & Stories

“เยียนเอ๋อร์ เจ้าต้องรู้จักมีเมตตาเคารพผู้อื่น อย่าดูแคลนผู้ใดแม้จะมีฐานะต่ำต้อย จงโทษตัวเองก่อนโทษผู้อื่น จงมีจิตใจโอบอ้อมอารี เห็นทุกสรรพสิ่งดั่งคนในครอบครัว อย่าแย่งของผู้อื่น อย่าคิดเล็กน้อยคิดน้อย หากยังช่วยได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็อย่าลังเลเพื่อความถูกต้อง” ต อนนั้นลู่ซิงเยียนอายุได้เพียงสิบสองปี ยังเยาว์นัก แต่เขากลับจดจำทุกถ้อยคำ ทุกคำสอนราวเสียงจากสวรรค์และที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้

น้ำเสียงผู้พูดกดต่ำ แม้ไม่ได้ตะโกนกล่าวแต่กลับดังก้องในหูของนักบวชอย่างชัดเจน ร่างกายของนักบวชผู้คลุมด้วยผ้าลินินโปร่งบางสีขาวทั้งตัวยิ่งสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ หลังที่โค้งตัวเคารพยิ่งกดตัวเองให้ต่ำลงกว่าเดิมตามจิตใต้สำนึก ครู่หนึ่งเขากลับเห็นปลายรองเท้าหนังหุ้มท องคำเดินมาหยุดที่เบื้องหน้า

นางอำนวยเอ่ยต่อ “ย่าว่าเขาหล่อมากเลยนะ พูดจาดี มีสัมมาคารวะ นอบน้อม เป็นกันเองไม่ถือตัว”

ญาณินที่นั่งอยู่ตรงหัวบันไดบ้าน ในใจเกิดความว้าวุ่นและร้อนรน เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้างาม เสียงสวดมนต์คาถานั้นแทรกลึกลงไปในจิตใจจนเธออยากจะอาเจียนออกมา แต่ก็พยายามกลั้นไว้อย่างเต็มที่ ‘สมุหะเนยยะ สมุหะคะติ สมุหะคะตา พัทธะเสมายัง เอวัง เอหิ นะเคลื่อน โมถอน พุทคล อน ธาถอน ยะหลุด ลอยเลื่อน เคลื่อนด้วย นะโมพุทธายะ ยะธาพุทโมนะ พุทธัง ปัจจกขามิ ธัมมัง ปัจจักขามิ สังฆัง ปัจจักขามิ เอกาเสติ ปะสิทธิ เม เอหิ คัจฉะมุมหิ เปหิ เปหิ นะมะพะทะ นะโมพุทธายะ’

“ข้าจะปล่อยให้เจ้าเฉิดฉายไม่ได้เด็ดขาด!” ลี่อินประสานมือ ก้มศีรษะอย่างถ่อมตน แม้หัวใจจะเต้นระรัวจากแรงกดดันรอบด้าน แต่สีหน้าของนางกลับสงบนิ่ง “ขอบพระทัยที่ท่านอ๋องเมตตาต่อบ่าวต่ำต้อยเช่นหม่อมฉันเพคะ”

สาวน้อยเชิดใส่หยิ่งๆ มองอีกฝ่ายหมิ่นๆ “หากเราไม่ได้ถือโกรธก็ควรระงับอารมณ์ การหัดเป็นคนใจเย็นเป็นการฝึกจิตอย่างหนึ่ง เราจะได้ไม่รุ่มร้อนไม่กระวนกระวายใจ ไม่ทุกข์ใจกับคำพูดหรือการกระทำของคนอื่น” หัสดินยังเอ่ยเตือนเสียงราบเรียบ

เขาหายใจลึก สายตาจับจ้องเธอ “การยอมจำนน ความภักดี และความกล้าหาญ” แล้วเขาก็เสริม “รู้จักเงียบเมื่อถึงเวลาที่ต้องฟัง และพูดเมื่อถูกสั่ง”

AON : อุ้มบอกจะเอา มึงก็ห้ามเอา AON : น้องยังเด็ก มึงเข้าใจไหม AON : นอนห่าง ๆ อย่าไปใกล้เดี๋ยวมึงใจอ่อน AON : ถ้าฉุกเฉินมันไม่ไหวจริง มึงใช้มือนะเพื่อน AON : ไอ้สัสศิ มึงต้องเข้มแข็งนะ AON: มึงจำคำนี้ไว้ พยายาม 100 ครั้งดีกว่าท้อถอยก่อนคิดจะทำ กูเชื่อว่ามึงทำได้ อดท นให้ได้นะเว้ย

“ไม่เอาน่ะ ไม่มีคำนั้นในบ้านป๊าหรอก เอาเป็นว่าใช้งานได้ อ่อนน้อมถ่อมตนไม่ดื้อรั้นจนเกินไป ที่สำคัญ ต้องไม่ทำเรื่องที่ยัยเฌอไม่ชอบด้วย” คุณพ่อกำลังหมายถึงอีกคนหนึ่ง ส่วนอองเดรว่าจะไม่พูดแล้วแต่อดใจไม่ไหว

เธอยืนอยู่ในห้องทำงานของเลขาคนสวยของพี่ชายตัวเอง ถึงเธอจะมีฐานะเป็นถึงลูกสาวคนเดียวของภาริพงษ์ แต่แม่ของเธอสอนเธอว่าถ้าเราอยากได้สิ่งใดตอบแทน ควรหยิบยื่นให้เขาก่อน การถ่อมตนเป็นสิ่งที่ดี และไม่ได้วางตัวเป็นเจ้านายที่อยู่เหนือพนักงานภายในบริษัท ภาริตาจะไ ด้ทั้งใจของคนกลุ่มนั้นมา แม้กระทั่งยามหน้าออฟฟิศเธอยังยกมือไหว้ จนลุงยามขอร้องไห้เธอหยุดไหว้