อ่อนน้อมถ่อมตน Novels & Stories

จินเซียงจมลงสู่ห่วงสมาธิและเริ่มทบทวนสิ่งต่างๆ ก่อนจะปล่อยให้มันไหลผ่านไปดังสายน้ำ เริ่มที่จะกำหนดลมหายใจให้สม่ำเสมอ ปล่อยจิตใจว่าเปล่าไร้ความคิดใดรบกวน เหลือเพียงความเงียบ 'อันโพธิเดิมไร้ต้น กระจกเงาไร้แท่น ฝุ่นใดเล่าจะลงจับ' โกอานในศาสนาพุทธนิกายมหายานหรือที่ รู้จักกันดีในชื่อภาษาญี่ปุ่นว่าเซน ได้สอนไว้ว่าอันความว่างเปล่ามิได้เกิดแต่สีขาว แต่มีเกิดทั้งขาวและดำ ทำให้บู้ตึ้งได้ความรู้ส่วนนี้มาก่อกำเนิดเป็นหยินหยางและสืบทอดกันมายาวนานนับหลายร้อยปี คือ “สมดุล” แห่งหยินและหยาง

และว่างเปล่าที่สุด "ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ" น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน นุ่มนวล ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเคืองหรือประชดประชัน "ปิ่นชิ้นนี้งดงามและล้ำค่ามาก หม่อมฉันชอบมากเพคะ"

เขารวบรวมสติทั้งหมด ปล่อยให้ปราณวารีในกายหลอมรวมกับเจตจำนงของตนเอง ไม่ขัดขืนต่อแรงกดดัน แต่ยอมไหลตามมหาสมุทรสีฟ้านั้นแทน ความอ่อนน้อมกลับกลายเป็นกุญแจ ปราณเล็กจ้อยของเขาค่อย ๆ ซึมซับเชื่อมโยงกับแหวน คล้ายหยาดน้ำฝนที่รวมเข้ากับทะเล

ไร้วิญญาณ หากเราไม่ถือทิฐิความทระนงตนมากเกินไป รู้จักแยกแยะให้อภัยและใช้ชีวิตด้วยสติและตั้งอยู่ในความไม่ประมาท ชีวิตคนเราคงไม่ต้องจบลงอย่างน่าเศร้าเช่นนี้ อโนมาเดินมาหาอัคคีที่ยื่นมือออกมารอรับด้วยหัวใจคลายความหนักอึ้ง เธอมองอัคราซึ่งบวชหน้าไฟให้กับผู้เป็นมาร ดา เณรน้อยดูสงบ สง่างามและดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวด้วยใบหน้าอันสงบนิ่ง

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองนางอยู่ครู่ใหญ่ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก้มหน้าลง จึงทำให้ดูอ่อนน้อมถ่อมตน อยากให้ว่านอนสอนง่ายมากเท่าใดก็จะว่านอนสอนง่ายมากเท่านั้น แตกต่างจากคนที่ยากจะรับมือที่ทั้งแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยหนามแหลมในตอนแรกราวกับคนละคน

บางครั้งความอ่อนน้อมถ่อมตนก็สามารถช่วยแก้ปัญหาได้มากมาย เห็นได้ชัดว่าราชบุตรกับเซียวหมิงหลานนั้นมีนิสัยเหมือนกัน ทำมากไม่สู้ทำน้อย เซียวหมิงเซียนยิ่งเย่อหยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ “ถึงแม้ว่าพี่เขยจะเป็นเพียงทั่นฮวา ไม่ได้ล้ำลึกเหมือนอวี้สวี่ที่เป็นจอหงวน แต่ก็ยังถูกเรีย กว่าเป็นผู้มีความสามารถ ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวถึงเพียงนี้”

ำใจ อ่อนน้อมถ่อมตน เป็นคนขี้เกรงใจและชอบช่วยเหลือคนอื่นอยู่ตลอด ที่ผมพูดมาทั้งหมดก็เพราะผมได้สัมผัสตัวตนของคุณหนูจริง ๆ ถ้าผมอยากจะลองให้คุณนายเปิดใจให้คุณหนูดูหน่อยจะได้ไหมครับ เพราะว่าคุณหนูคือคนที่บอสรักมาก รักถึงขนาดยอมทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังเพื่อเธอเพียงคนเดีย วเลย คุณนายไม่คิดบ้างเหรอครับ ว่าเธออาจจะมีอะไรบางอย่างที่พิเศษ ถึงสามารถเอาชนะใจบอสก็ได้นะครับ"

หยางจิวหรงย่อกายพร้อมน้องชายและมารดา แทนที่นางจะพูดทักทายตามแบบแผน นางกลับพูดว่า ‘ขอนับถือ’ จ้าวเฉินฟงถึงกับหลุดยิ้ม “นับถือเรื่องใด” “ท่านอาจารย์มักจะสอนให้หม่อมฉันทำตนให้เหมือนต้นไผ่ อ่อนน้อมถ่อมตนไม่ฝืนลมพายุร้าย ยืนหยัดอดทนต่อทุกสภาวะ ผู้ที่อ่อนน้อมกว่าผู้นั้นจะยิ่งได้ เปรียบ หม่อมฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่วันนี้ได้เรียนรู้จากไท่จื่อแล้ว”

เทียนหงฮุยกล่าว “หยิ่งผยองและคิดว่าตนเองอยู่เหนือกว่าคนอื่นอย่างนั้นเหรอ? แต่ฉันกลับคิดว่าเขาเป็นคนถ่อมตัวมากกว่านะ” คนที่มีจิตใจหยิ่งผยองและคิดว่าตนเองอยู่เหนือกว่าคนอื่น จะยอมทนอยู่ในตระกูลซูมานานถึงสามปีได้เหรอ? อีกอย่างการติดต่อในช่วงเวลานี้ แม้ว่าหานซานเฉียนจะม ีความสามารถเป็นต้นทุนที่น่าภาคภูมิใจ แต่เขากลับไม่เคยแสดงความเย่อหยิ่งออกมา ดังนั้นในสายตาของเทียนฉางเฉิง หานซานเฉียนจึงเป็นคนที่อ่อนน้อมถ่อมตน

หวังหยู่โค้งคำนับเล็กน้อยพร้อมกับตอบอย่างถ่อมตน “ข้ายังต้องฝึกฝนอีกมาก ขอบพระทัยที่พระองค์ทรงเมตตาสอนข้า” ฮองเฮายิ้มอย่างอ่อนโยนและตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายลึกซึ้ง “จำไว้ว่า ในการเป็นผู้นำ เจ้าไม่เพียงแค่ต้องเข้มแข็ง แต่ต้องรู้จักความอ่อนโยนและความสงบด้วย ทั้ งสองสิ่งนี้จะทำให้เจ้ามีความสมดุลในชีวิต”