อ่อนน้อมถ่อมตน Novels & Stories

ทุกคนเงียบกริบ “แต่ความเมตตาไม่ใช่ความอ่อนแอ” คำพูดนั้นดังก้องไปทั่วลาน

แต่คนไหนบ้างเล่าที่ไร้ซึ่งความรู้ ยิ่งรู้มากเพียงใด ก็ยิ่งอ่อนน้อมถ่อมตนมากขึ้นเท่านั้น ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เช่นท่านก็เป็นเช่นนั้น

ท่าทางนอบน้อมถ่อมตนนั้น ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนกำลังปฏิบัติต่อพี่ชายคนหนึ่ง ฉินโหย่วหานรู้สึกถึงความคุ้นเคยแปลก ๆ จึงค่อย ๆ ลดมือลง “ไว้ผมว่างเมื่อไหร่ค่อยบอกก็แล้วกัน” “ได้ค่ะ” หลินเซียงรับคำทันที

ทั้งห้าก้มศีรษะลงนอบน้อม “ทุกผู้ทุกคนในวัดเสวียนเว่ย จงห้ามการฆ่า ห้ามลักขโมย ห้ามมุ่งมัวเมาในกาม ห้ามพูดเท็จ จงพัฒนาจิตใจให้สูงส่ง” พวกเขาก้มศีรษะลงเป็นครั้งที่สอง “สำหรับผู้ปฏิบัติตามหนทางนี้ จงเข้าใจสรรพสิ่งในฟ้าดิน ฝึกฝนคุณธรรม ช่วยเหลือผู้อื่น รักชาติ รักศาสนา ห้ามกระทำสิ่งชั่วร้าย ห้ามทำสิ่งเสื่อมเสียชื่อเสียงในหนทางนี้ และอย่าหาเรื่องใส่ตัว”

"ท่านอาจารย์กล่าวชมข้าเกินไปแล้วขอรับ หากเทียบตัวข้ากับเหล่าศิษย์พี่เเล้วข้ายังต้องเรียนรู้อีกหลายสิ่งอย่าง หลังจากนี้คงต้องรบกวนท่านอาจารย์ไปอีกมากนะขอรับ..." "ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างเจรจาและรู้จักถ่อมตัวยิ่งนักนี่นับว่าเป็นคุณสมบัติที่ดี เจ้าจงรักษาความอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นนี้ไว้เล่า!!!" "ข้าจ ะทำตามที่ท่านอาจารย์สั่งสอนขอรับ..."

“แกต่อยคนต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน วันหนึ่งที่แกก้าวขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสูง เรื่องพวกนี้จะถูกขุดกลับมาทำร้ายแก คนที่จะขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดได้ ไม่ใช่คนที่ชนะทุกครั้ง แต่เป็นคนที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรนิ่ง เมื่อไหร่ควรรอ และเมื่อไหร่ควรลงมือ ถ้าแกยังปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล ใ ช้กำลังกับทุกเรื่องที่ไม่พอใจ ต่อให้ฉันปูทางเอาไว้ให้แกดีแค่ไหน แกก็เดินไปไม่ถึงปลายทางอยู่ดี” “....” “จำเอาไว้ คนที่จะเป็นผู้นำประเทศได้ ต้องเย็นให้พอ อดทนให้เป็น และควบคุมตัวเองให้ได้มากกว่าควบคุมคนอื่น”

คำพูดนั้นไม่ได้กล่าวโทษ แต่กลับกรีดลงในใจคนฟังได้ดีกว่าคำตำหนิใด ชินอ๋องก้าวเข้าไปช้า ๆ ยื่นแขนโอบร่างบางที่ยืนเงียบอยู่ตรงหน้า อ้อมกอดของเขาไม่แน่นเกินไป แต่กลับอบอุ่นจนความเงียบทั้งเรือนเหมือนละลายลงในชั่ววินาที “ข้าไม่ดีเอง...” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

“อย่าอ่อน” อ่อนนี้หมายถึงปัญญาอ่อนสินะ ให้ตายเถอะ มีคนเดียวเท่านั้นที่ชอบใช้ประโยครุนแรง บางครั้งก็กำกวมและบางครั้งก็อ่อนโยนกับฉันก็คือคนที่นั่งตักข้าวผัดกินจวนจนจะหมดจานนั้นแหละ

เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาขณะก้มกราบแนบพื้นหินอ่อนเบื้องหน้า ฟาโรห์เมเรนคาเร มิได้ทรงสนพระทัยในความอ่อนน้อมนั้นนัก พระวรกายอันสูงสง่าเอนพิงแท่นหินสลักรูปเทพอนูบิส พระเนตรหม่นหมองยิ่งนักจนแลคล้ายแสงเปลวเทียนริบหรี่ใกล้ดับ

พระชายาหลิ่วรู้สึกหนาวเยือกในใจอย่างถึงที่สุด ทว่าเมื่อหัวใจเย็นเยือกถึงขีดสุดแล้ว นางกลับรู้สึกว่าอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป นางคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะก้มลงคำนับด้วยท่วงท่าตามพิธี: “หม่อมฉันน้อมคารวะในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทเพคะ ขอบพระทัยฝ่าบาทที่คืนความยุติธรรม ให้หม่อมฉัน”