روايات وقصص ضمن อ่อนน้อมถ่อมตน

เมื่อคนเรายอมอ่อนน้อมถ่อมตนเพียงเพราะผลสุดท้ายคือ—การต้องการมีชีวิตอยู่

หลี่กังพลันนึกเสียใจอย่างไม่รู้จบ ถือว่าได้สัมผัสถึงความสำคัญของความอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างถ่องแท้ ดูอย่างคุณหลี่เขาสิ ผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถทำให้คุณชายหลงเลียแข้งเลียขาได้ กลับถ่อมตนถึงขนาดนั้น ทำให้หลี่กังเหมือนหัวชนแผ่นเหล็กในทันใด

หยางชินอวี้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า ไทเฮามองอย่างพิจารณาเข้าใจไปเสียอีกทาง “อืมมมดีแล้ว ความอดทนและการรู้จักปฏิบัติเป็นสิ่งสำคัญ อย่าหวังจะได้ทุกสิ่งตามใจปรารถนาบางทีก็ดีมีบางครั้งก็แย่ เมื่อมาอยู่ในตำแหน่งนี้แล้ว เจ้าจะต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด รักษาสถานะของตัวเองไว้ ให้ดีที่สุด"

เนตรมณีเอ่ยขึ้นแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ปกติหล่อนไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมเอ่ยปากชมหรือเยินยอใครก่อนเพราะกำแพงทิฐิสูงลิบ ทว่าครั้งนี้ หล่อนยอมรับลึกๆในใจว่า ติดหนี้บุญคุณชีวิตของผู้กองธีร์จริงๆ การยอมลดอีโก้ของตัวเองลงเล็กน้อย อาจจะเป็นนิมิตหมายที่ดีที่ห ล่อนจะได้มีสัมพันธไมตรีต่อคนรอบข้างในภพนี้มากขึ้น

“เซียวเย่หยาง จงทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจตนเอง ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อผู้อื่น เพียงแค่พวกเราไม่ทำผิดต่อมโนธรรมของตนเองก็พอ” เหมือนอย่างนางที่ภายนอกดูเย็นชาไร้เมตตา ทว่าเมื่อใดที่ผู้ใต้บังคับบัญชาทำผิด หากละเว้นได้นางก็ละเว้นให้เสมอนางมักจะมีความอดทนและใจอ่อน ให้กับคนกันเองเสมอ “ทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจหรือ”

โกฮันถามออกไป วิญญาณแห่งพสุธาจ้องมองมาที่เขา “หมายถึงความอดทน… ความไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก… และความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ดูเป็นไปไม่ได้” เขากล่าว “พละกำลังที่แท้จริงมิได้อยู่ที่กล้ามเนื้อเพียงอย่างเดียว… หากแต่เป็นความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณที่สามารถยื นหยัดต่อสู้กับทุกอุปสรรค”

น้ำเสียงอ้อมแอ้มเอ่ยตอบ “หลังจากนี้ก็หัดคิดได้แล้ว อยากแอ๊วหนุ่มมาแอ้มมันต้องใช้จริตหน่อยสิ เกิดเป็นหญิงอย่าให้เสียชาติเกิด อะไรอ่อนแอก็จงอ่อนแอ อย่าทำเป็นเข้มแข็ง ทำได้ไปเสียทุกอย่าง ผู้ชายเขาไม่ปลื้มหรอกจะบอกให้ เขาอยากแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ อยากโชว์แมน” “อ ้อ…แกนี่ช่างเข้าใจชะนีอย่างฉันจริงๆ เอามดลูกไปเลยมะ ฉันยกให้”

ซูหมิ่นจูปฏิเสธ “เจ้าแม่กวนอิมหยกนี้ ข้าตั้งใจมอบให้เจ้าไว้สักการะบูชา จงหมั่นรักษาศีล และระลึกไว้เสมอว่าต้องรู้จักสงบเสงี่ยมสำรวมตน จะได้เป็นศิริมงคลต่อซื่อจื่ออย่างไรเล่า”

คำพูดนั้นไม่ได้กล่าวโทษ แต่กลับกรีดลงในใจคนฟังได้ดีกว่าคำตำหนิใด ชินอ๋องก้าวเข้าไปช้า ๆ ยื่นแขนโอบร่างบางที่ยืนเงียบอยู่ตรงหน้า อ้อมกอดของเขาไม่แน่นเกินไป แต่กลับอบอุ่นจนความเงียบทั้งเรือนเหมือนละลายลงในชั่ววินาที “ข้าไม่ดีเอง...” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

“อย่าอ่อน” อ่อนนี้หมายถึงปัญญาอ่อนสินะ ให้ตายเถอะ มีคนเดียวเท่านั้นที่ชอบใช้ประโยครุนแรง บางครั้งก็กำกวมและบางครั้งก็อ่อนโยนกับฉันก็คือคนที่นั่งตักข้าวผัดกินจวนจนจะหมดจานนั้นแหละ