Novel & Cerita อ่อนน้อมถ่อมตน

เย่ชางสิงมิสนใจพลังปราณในร่างที่กำลังปั่นป่วน เขารีบเดินคลุกคลานไปอย่างทุลักทุเลและโค้งตัวคำนับอย่างลึกซึ้ง เขาพูดอย่างนอบน้อม "ข้าน้อยมิรู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ จึงล่วงเกินท่านเจ้าสำนักไป ขอท่านโปรดอภัยให้ข้าด้วย"

สบายเถอะน้ำอบ กราบครั้งที่หนึ่ง กราบครั้งที่สอง กราบครั้งที่สาม หลวงพ่อ......น้ำอบกราบพระสงฆ์อีกครั้ง และนั่งสำรวมต่อหน้าท่าน เจริญพรโยมกรรณญาวีร์ ทุกข์มากไหมโยม ทนอีกหน่อยนะ หนีไม่พ้นหรอก ใจเย็นๆ สวดมนต์ นั่งสมาธิ จะช่วยให้เรานิ่งและมีสมาธิ อย่าโทษคนอื่น อ ย่าโทษตัวเอง ทำใจให้สบายนะ จำไว้ว่าหนีไปไหนก็ไม่พ้น โยมไม่ได้สู้ลำพัง ชนะทุกอย่าง แต่จะต้องแพ้อยู่อย่างเดียวเท่านั้น ทำใจให้สบายนะ มองให้เป็น สร้างบุญให้มาก อย่าต่อบาป ทุกข์มากก็มา ที่นี่ยินดีต้อนรับ อยู่ให้มีความสุข สบายใจเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับไปนะ หลวงพ่อไปก่อน

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย แต่แย้มยิ้มออกมา “ข้าน้อยไร้ญาติขาดมิตร หากท่านเมตตานับข้าน้อยเป็นลูกหลาน ข้าน้อยยอมดีใจจนไม่ถามสิ่งใด” “พูดได้ดี พ่อเจ้าคงสอนมาละซิ” “ท่านพ่อสั่งสอนให้อ่อนน้อมถ่อมตน ให้ดูต้นหญ้าเป็นตัวอย่างที่ยอมเอนลู่ไปพื้นดินไม่เสมอตนแม้จะเกิดอยู่บนภูเขาสูงเ ทียมฟ้า”

ฮองเฮาตรัสด้วยสายพระเนตรเมตตา หว่านเหยาโน้มกายลงคำนับด้วยความสำรวม “ขอบพระคุณในความเมตตาของฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันจะตั้งใจถวายการรับใช้ให้ดีที่สุดเพคะ”

กระทั่งหนานอิงได้สติ นางรู้ว่าสองคนดื้อรั้นเพียงใด และพวกเขาก็แค่คิดอาศัยร่างกายของนางเพื่อผ่อนคลาย จึงคิดอย่างมีเมตตาอีกสักครั้ง เมื่อไล่ไม่ไปก็คิดเสียว่าทำบุญทำทาน อามิตตาพุทธอีกสักครั้งก็แล้วกัน หลังทำความดีขอแค่สวรรค์อย่าหลงลืม นับบุญให้นางทุกครั้งอย่าได้ข าดตกบกพร่อง

“เด็กดีของเฮีย เฮียไม่เคยโกรธน่านเลย ไม่เคยเลยสักนิด น่านไม่จำเป็นต้องขอโทษที่คิดหรือรู้สึกแบบนั้นกับเฮีย น่านไม่ผิดเลย ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรต่อเฮียทั้งนั้น เพราะคนผิดคือเฮียไม่ใช่น่าน” “ฮือออ” “โอ๋~ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องแล้วครับ” เหมือนยิ่งปลอบก็ยิ่งร้องไห้ พอ สภาวะจิตใจอ่อนแอน่านน้ำก็มักจะอ่อนไหวได้ง่ายคินทร์รู้ดี สิ่งที่ทำได้มากที่สุดก็คือใจเย็นและคอยกอดไว้แบบนี้ อีกสักพักก็ดีขึ้นเอง

หลี่กังพลันนึกเสียใจอย่างไม่รู้จบ ถือว่าได้สัมผัสถึงความสำคัญของความอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างถ่องแท้ ดูอย่างคุณหลี่เขาสิ ผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถทำให้คุณชายหลงเลียแข้งเลียขาได้ กลับถ่อมตนถึงขนาดนั้น ทำให้หลี่กังเหมือนหัวชนแผ่นเหล็กในทันใด

หยางชินอวี้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า ไทเฮามองอย่างพิจารณาเข้าใจไปเสียอีกทาง “อืมมมดีแล้ว ความอดทนและการรู้จักปฏิบัติเป็นสิ่งสำคัญ อย่าหวังจะได้ทุกสิ่งตามใจปรารถนาบางทีก็ดีมีบางครั้งก็แย่ เมื่อมาอยู่ในตำแหน่งนี้แล้ว เจ้าจะต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด รักษาสถานะของตัวเองไว้ ให้ดีที่สุด"

โกฮันถามออกไป วิญญาณแห่งพสุธาจ้องมองมาที่เขา “หมายถึงความอดทน… ความไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก… และความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ดูเป็นไปไม่ได้” เขากล่าว “พละกำลังที่แท้จริงมิได้อยู่ที่กล้ามเนื้อเพียงอย่างเดียว… หากแต่เป็นความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณที่สามารถยื นหยัดต่อสู้กับทุกอุปสรรค”

ดูจืดชืดในสายตาของจ้าวซืออิน บัดนี้ถูกปั้นแต่งให้ดูอมทุกข์และสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง ไป๋อี้เฉินเดินเข้าไปคุกเข่าเบื้องหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ รินสุราคารวะและกล่าววาจาสำนึกผิดต่อความบกพร่องของตนเองในหลายวันที่ผ่านมา ฮ่องเต้แม้จะยังทรงกริ้ว ทว่าเมื่อเห็นบุตรชายแสดงคว ามกตัญญูและนอบน้อมต่อหน้าธารกำนัล พระทัยที่แข็งกร้าวก็เริ่มอ่อนลงบ้าง