อ่อนน้อมถ่อมตน 소설 & 이야기

เย่ชางสิงมิสนใจพลังปราณในร่างที่กำลังปั่นป่วน เขารีบเดินคลุกคลานไปอย่างทุลักทุเลและโค้งตัวคำนับอย่างลึกซึ้ง เขาพูดอย่างนอบน้อม "ข้าน้อยมิรู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ จึงล่วงเกินท่านเจ้าสำนักไป ขอท่านโปรดอภัยให้ข้าด้วย"

ฉู่หว่านเอ๋อร์อดทนต่อความเจ็บปวดที่ขาและความชิงชังริษยาในจิตใจ พูดขึ้นอย่างอ่อนแรง คำอธิบายพร้อมท่าทางอ่อนแอเช่นนี้เรียกร้องความเห็นใจได้สำเร็จ และบรรดาผู้ที่มีปากเสียงในเรื่องนี้ก็เงียบไปเช่นกัน

อาอิตอบด้วยน้ำเสียงลึกซึ้งพร้อมยิ้มจาง ๆ “นายควรจะรู้ว่าเส้นสายต่างหากที่จะทำให้เราทุกคนได้ประโยชน์ “และความอ่อนน้อมจะทำให้ได้ทั้งสองอย่างนั้น “ถ้านายเคารพฉัน ฉันก็จะสามารถทำแบบเดียวกันนั้นได้ ” ฮาร์วีย์เพียงแต่ยิ้ม

สบายเถอะน้ำอบ กราบครั้งที่หนึ่ง กราบครั้งที่สอง กราบครั้งที่สาม หลวงพ่อ......น้ำอบกราบพระสงฆ์อีกครั้ง และนั่งสำรวมต่อหน้าท่าน เจริญพรโยมกรรณญาวีร์ ทุกข์มากไหมโยม ทนอีกหน่อยนะ หนีไม่พ้นหรอก ใจเย็นๆ สวดมนต์ นั่งสมาธิ จะช่วยให้เรานิ่งและมีสมาธิ อย่าโทษคนอื่น อ ย่าโทษตัวเอง ทำใจให้สบายนะ จำไว้ว่าหนีไปไหนก็ไม่พ้น โยมไม่ได้สู้ลำพัง ชนะทุกอย่าง แต่จะต้องแพ้อยู่อย่างเดียวเท่านั้น ทำใจให้สบายนะ มองให้เป็น สร้างบุญให้มาก อย่าต่อบาป ทุกข์มากก็มา ที่นี่ยินดีต้อนรับ อยู่ให้มีความสุข สบายใจเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับไปนะ หลวงพ่อไปก่อน

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย แต่แย้มยิ้มออกมา “ข้าน้อยไร้ญาติขาดมิตร หากท่านเมตตานับข้าน้อยเป็นลูกหลาน ข้าน้อยยอมดีใจจนไม่ถามสิ่งใด” “พูดได้ดี พ่อเจ้าคงสอนมาละซิ” “ท่านพ่อสั่งสอนให้อ่อนน้อมถ่อมตน ให้ดูต้นหญ้าเป็นตัวอย่างที่ยอมเอนลู่ไปพื้นดินไม่เสมอตนแม้จะเกิดอยู่บนภูเขาสูงเ ทียมฟ้า”

“ข้าจะปล่อยให้เจ้าเฉิดฉายไม่ได้เด็ดขาด!” ลี่อินประสานมือ ก้มศีรษะอย่างถ่อมตน แม้หัวใจจะเต้นระรัวจากแรงกดดันรอบด้าน แต่สีหน้าของนางกลับสงบนิ่ง “ขอบพระทัยที่ท่านอ๋องเมตตาต่อบ่าวต่ำต้อยเช่นหม่อมฉันเพคะ”

ฮองเฮาตรัสด้วยสายพระเนตรเมตตา หว่านเหยาโน้มกายลงคำนับด้วยความสำรวม “ขอบพระคุณในความเมตตาของฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันจะตั้งใจถวายการรับใช้ให้ดีที่สุดเพคะ”

เย่จั๋วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า “นางสงบเสงี่ยมเจียมตัว” ความสงบเสงี่ยมมิใช่ความว่านอนสอนง่าย และมิใช่การ “โปรดปราน” แต่คือการรู้ว่าตนเองควรทำสิ่งใด และไม่ควรทำสิ่งใด เงียบสงบ รู้กาลเทศะ

กระทั่งหนานอิงได้สติ นางรู้ว่าสองคนดื้อรั้นเพียงใด และพวกเขาก็แค่คิดอาศัยร่างกายของนางเพื่อผ่อนคลาย จึงคิดอย่างมีเมตตาอีกสักครั้ง เมื่อไล่ไม่ไปก็คิดเสียว่าทำบุญทำทาน อามิตตาพุทธอีกสักครั้งก็แล้วกัน หลังทำความดีขอแค่สวรรค์อย่าหลงลืม นับบุญให้นางทุกครั้งอย่าได้ข าดตกบกพร่อง

“เด็กดีของเฮีย เฮียไม่เคยโกรธน่านเลย ไม่เคยเลยสักนิด น่านไม่จำเป็นต้องขอโทษที่คิดหรือรู้สึกแบบนั้นกับเฮีย น่านไม่ผิดเลย ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรต่อเฮียทั้งนั้น เพราะคนผิดคือเฮียไม่ใช่น่าน” “ฮือออ” “โอ๋~ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องแล้วครับ” เหมือนยิ่งปลอบก็ยิ่งร้องไห้ พอ สภาวะจิตใจอ่อนแอน่านน้ำก็มักจะอ่อนไหวได้ง่ายคินทร์รู้ดี สิ่งที่ทำได้มากที่สุดก็คือใจเย็นและคอยกอดไว้แบบนี้ อีกสักพักก็ดีขึ้นเอง