อ่อนน้อมถ่อมตน นิยาย & เรื่องราว

ต่อหน้าทุกคน คำพูดที่ถ่อมตนของนางกล่าวได้ดีมาก ผลักผลงานทั้งหมดไปให้ฮ่องเต้ ทุกคนได้ยินแล้ว ยิ่งเกิดความประทับใจต่อพระชายาอ๋องเฉิน ถ่อมตน อ่อนโยน ไม่เย่อหยิ่ง ไม่ใจร้อน เข้าถึงง่าย… หญิงชราถือไม้เท้าคนหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พระชายาอ๋องเฉิน ท่านจิตใจดีเช่นนี้ วัน ข้างหน้าต้องมีบุญบารมีแน่นอน!”

รงอิทธิพลเหล่านั้น หล่อนก้าวเดินเข้าไปยืนตรงจุดเครื่องหมายรูปกากบาทที่ถูกตีเส้นไว้บนพื้นอย่างแม่นยำ ทันทีที่ยืนประจำที่ หล่อนก็แจกแจงรอยยิ้มที่แสนจะหวานหยดย้อย นุ่มนวล และบริสุทธิ์ราวกับหยาดน้ำค้างยามเช้า หล่อนประสานมือไว้ที่หน้าท้อง ค้อมศีรษะลงทำความเคารพอย่างชดช้อยและ อ่อนน้อมถ่อมตนที่สุด ท่วงท่าการก้มศีรษะของหล่อนถูกกะเกณฑ์องศามาอย่างดีเพื่อเปิดเผยให้เห็นลำคอระหงและช่วงไหล่ที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม

ท่าทีที่อ่อนน้อม ถ่อมตน และการไม่แข็งขืนของฝ่ายตรงข้าม เปรียบเสมือนฝนทิพย์ที่โปรยปรายลงมาดับไฟโทสะในใจของเหล่าบุรุษอกสามศอกให้มอดลงชั่วขณะ "แต่หากพวกท่าน... ยังไม่คลายความแค้นในใจ..." เหมยฮวาค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ ... นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เปิดเผยลำคอระหงขาวผ่องต่อหน้าคมดา บอย่างไม่เกรงกลัว

ข้อห้า ห้ามอวดอ้างตัวเองเหนือกว่าคนอื่น ให้รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ควรอ้างตนว่าเป็นผู้วิเศษ ข้อหก ให้มีความอดทนต่อการถูกยั่วยุจากสิ่งต่าง ๆ ที่ชักชวนไปในทางที่ไม่ดี ข้อเจ็ด ห้ามลักลอบเล่นชู้กับเมียกับผัวชาวบ้าน

ฉินเฟิงหัวเราะเหอะๆเบาๆแล้วกล่าวว่า “ช่วงนี้ อ่อนน้อมถ่อมตนเอาไว้ถึงจะดี” เมื่อเห็นท่าทางที่อ่อนน้อมถ่อมตนของฉินเฟิง ทุกคนในตระกูลซูต่างก็พยักหน้าด้วยความชื่นชม

ลู่เฉินพูดเบา ๆ เพราะอีกฝ่ายอ่อนน้อมถ่อมตนและสุภาพ รู้การคัดเลือก เขาถึงจะไว้หน้าบ้าง ไม่อย่างนั้น เขาคงตบอีกฝ่ายลงไปใต้เวทีตั้งนานแล้ว

ไป๋เฉียนกล่าวประจบอย่างลื่นไหล “พอ! พอ! มิต้องพูดต่อแล้ว” จวงหมิงรุ่ยสั่งเบา ๆ “พ่อข้าสั่งสอนให้รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน พวกเจ้าก็ยกหางข้าจนสูงทะลุหลังคาท้องพระโรงไปแล้ว”

น้ำเสียงอ้อมแอ้มเอ่ยตอบ “หลังจากนี้ก็หัดคิดได้แล้ว อยากแอ๊วหนุ่มมาแอ้มมันต้องใช้จริตหน่อยสิ เกิดเป็นหญิงอย่าให้เสียชาติเกิด อะไรอ่อนแอก็จงอ่อนแอ อย่าทำเป็นเข้มแข็ง ทำได้ไปเสียทุกอย่าง ผู้ชายเขาไม่ปลื้มหรอกจะบอกให้ เขาอยากแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ อยากโชว์แมน” “อ ้อ…แกนี่ช่างเข้าใจชะนีอย่างฉันจริงๆ เอามดลูกไปเลยมะ ฉันยกให้”

ช่างหนักหนาสาหัสเหลือเกิน กู้เหยียนฉียามนี้อ่อนแอเหมือนเด็กน้อยผู้หนึ่ง เขากอดนางเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เมื่อได้ระบายความคับแค้นในใจออกมาจนพอใจแล้ว เขาก็รู้สึกว่าร่างกายเบาลงไม่น้อย เขาเช็ดน้ำตาลง และเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า "ข้าดูอ่อนแอมากเลยใช่หรือไม่?" จินฝูยิ้มแ ละส่ายหน้าไปมา "ไม่เพคะ ทุกคนล้วนมีช่วงเวลาเช่นนี้ทั้งนั้น ผู้ใดบ้างไม่เคยพบพานกับความทุกข์ แต่เราจะต้องเข้มแข็ง ก้าวข้ามหลุมดำในใจไปให้ได้ ใช้สติไตร่ตรอง ใช้สตินำทาง ขอเพียงอย่าขาดสติ ทุกอย่างล้วนผ่านไปได้อย่างราบรื่นแน่นอนเพคะ"

EPISODE 48 : Violet (ดอกไวโอเล็ต ดอกไม้แห่งความอ่อนโยน ความศรัทธา ความอ่อนน้อมถ่อมตนและความจริงใจ) “ฉันศรัทธาและเชื่อมั่นในตัวของเธอเสมอเลยนะ”