ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก Novels & Stories

ซูซินกระตุกยิ้มมุมปากพลางเอ่ยออกมาเสียงดังสนั่น "บ่าวไพร่ในจวนจงจำไว้ให้ดี ข้าคือฮูหยินใหญ่ของท่านแม่ทัพต่อจากนี้ไม่ว่าผู้ใดที่ไม่เกรงกลัวและให้เกียรติข้า ปฏิบัติต่อข้าไม่ดีอย่างเมื่อก่อน มันผู้นั้นจะถูกข้าสั่งลงโทษ เอาล่ะครั้งนี้ข้านับว่าข้ายังพอมีความเมตตาฮูหยินรองเจ

ซิงอีใบหน้างดงาม ดวงตามีประกายของความเฉลียวฉลาด และมีไหวพริบ จ้าวเยว่ฮวายิ้ม “นับว่าตั้งชื่อให้เจ้าได้เหมาะสมมาก คนตั้งชื่อคงรู้ว่าเจ้าจะเอาความฉลาดไปทำเรื่องไม่ดี จึงตั้งชื่อให้เจ้าเช่นนี้ เพื่อหวังให้เจ้าเป็นคนที่ดีและมีความสุข”

เผยฮูหยินเย้าบุตรสาวทั้งน้ำตาแม้นางจะเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าสักวันอิงเอ๋อร์น้องออกเรือนไป แต่พอเอาเข้าจริง ๆ ก็อดที่จะมีน้ำตาไม่ได้ “เจ้านี่ เมืองหลวงก็แค่นี้ คิดถึงเมื่อไรก็ไปหาเจ้าอยากไปเยี่ยมอิงอิงเมื่อไรข้าจะพาไปเอง” เผยเหิงเห็นฮูหยินน้ำตาคลอจวนจะไหลมิไหล วันมงคลใค รเขาร้องไห้กัน

เจาหยางหันมองรถม้าเป็นระยะ พ่อบ้านสูงวัยเก็บงำความสงสัยเอาไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบ แม้ว่าเขาต้องการที่จะรู้ในสิ่งที่ผู้เป็นนายกำลังคิดจะกระทำให้มากกว่านี้ แต่ด้วยฐานะเพียงพ่อบ้านของเขาก็มิอาจก้าวล่วงความคิดของผู้เป็นนายได้ แม้ว่าการออกเดินทางในวันนี้นั้น นับว่าเป็นเรื่อง� �รรมดาของฮูหยิน ที่ไปพำนักยังอารามนอกเมือง เพื่อสวดมนต์ให้แก่ดวงวิญญาณอดีตพระชายาเอกในจ้าวอ๋อง แต่ที่ต่างออกไปจากทุกครั้งคือความเร่งรีบในการเดินทาง ในทุกปีนั้นฮูหยินจะบอกเขาล่วงหน้าอยู่หลายวันก่อนออกเดินทาง

“ต่อให้มันเป็นเรื่องเหลวไหลงมงาย แต่การที่อาอี้แต่งงานกับหยางเยว่มันก็คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้ามาโดยมีสาวใช้ช่วยประคอง ถึงจะขึ้นชื่อว่าเป็นคุณย่าของซ่งอี้แล้วแต่ก็ยังสุขภาพดี เดินเหินได้อยู่เพราะมีลูกตั้งแต่สมัยแรกรุ่นไม่ได้เหมือนสมัยนี้ที่ยี่สิบสามสิ บแล้วยังไม่มีลูกกันสักคน ปกติฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่ค่อยมายุ่งกับเรือนใหญ่แต่เพราะไม่อาจจะทนเห็นคนนอกเข้ามาก้าวก่ายในบ้านสกุลซ่งได้อีกต่อไป

"ดูเหมือนจะเป็นไปอย่างที่เจ้าคาดสิท่า ข้านับถือในความเฉลียวฉลาดของฮูหยินนัก" "มิได้เพคะ ฮองเฮากล่าวชมเกินไปแล้ว หม่าเยี่ยนถิงเป็นเพียงผู้น้อยที่ปรารถนาความสงบสุขเท่านั้น"

ทุน ในแต่ละวันมีแต่ได้กับได้ เหล่าองครักษ์เงาและคนคุ้มกันที่ประมุขสมาพันธ์เฮยอิงทิ้งไว้ให้ช่วยงานในหุบเขาต่างอดทึ่งไม่ได้ กล่าวกันว่า “ฮูหยินน้อยช่างห้าวหาญ เฉลียวฉลาดมากจริงๆ!” แต่ละคนล้วนโดนตรรกะบิดๆ เบี้ยวๆ ของฮูหยินท่านจ้าวหุบเขาและท่านประมุขของตนเองล้างสมองจ นดวงตามืดบอด เห็นขาวเป็นดำ เห็นดำเป็นขาว มีเพียงองครักษ์เท่าหยิบมือที่พอจะมีสติ รู้จักเห็นอกเห็นใจท่านจ้าวหุบเขาผู้ยิ่งนับวันก็ยิ่งโดนคนคู่นี้ใส่สีตีไข่ ทำร้ายชื่อเสียงเสียจนกลายเป็นจอมมารคลั่งรักผู้รับมือยากที่สุดในยุทธภพ!

“กระหม่อมก็เห็นควรพะย่ะค่ะ เพราะฮูหยินผู้นี้นอกจากไม่ได้ร่วมหอกับท่านแม่ทัพใหญ่ และยังมีอำนาจทางการทหารดูจากเหตุการณ์การสู้รบครั้งนี้ นางช่างเฉลียวฉลาด การคิดกลศึกเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเก่งกาจสักเพียงไหนกัน คงได้ความภักดีกับกองทัพเป็นแน่ และนางยังมีสมาคมการค้าในมืออีก

�มพำเสียงเบาด้วยน้ำเสียงยินดี “มู่หลัน มู่เหริน น่าสนใจจริงๆ” แคว้นฉิน ข่าวการตามหายอดกุนซืออัจฉริยะในรอบหนึ่งร้อยปีที่จะเกิดขึ้นนั้นยังโด่งดังแพร่หลายในหมู่เชื้อพระวงศ์และผู้มีอำนาจทางการเมือง แม้พวกเขายังไม่เคยเห็นตัวจริงแต่ชื่อเสียงกลับดังกระส่อน อีกทั้งผู้คนที่ เคยประลองปัญญากับมู่เหรินมาก่อนต่างพูดเสียงเดียวกันด้วยความเคารพนับถือว่า มู่เหรินแห่งแคว้นฉีนั้นเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง

เสี่ยวชิงกับเสี่ยวหลินชื่นชมผู้เป็นนาย “ไป ไปกัน ไปทำให้จวนแห่งนี้สะเทือนเสียหน่อย ให้มันรู้เสียบ้างว่าใครคือฮูหยินใหญ่”