Novelas y relatos de ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก

ฮองเฮาน้ำตาไหลพราก ดึงมู่หว่านชิงเข้ามากอด "เจ้าคือทายาทคนสุดท้ายของราชครูมู่! บิดาเจ้าคืออาจารย์ของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ และเป็นขุนนางตงฉินที่สุดในแผ่นดิน... เจ้าไม่ได้เป็นแค่ชาวนา... แต่เจ้าคือ 'คุณหนูมู่' ผู้สูงศักดิ์!" เซียวเหยียนซานมองฮูหยินของตนด้วยความตกตะลึง "มิน่าล่ ะ... เจ้าถึงมีความรู้เรื่องการอ่านเขียน และฉลาดเฉลียวเกินชาวบ้านทั่วไป ที่แท้ก็เป็นสายเลือดบัณฑิต"

โจวหย่งย่อมเข้าใจความหมายของอี้หานชิง เขานึกบ่นพี่หกของตัวเองไม่หยุด ทั้งที่ตนอุตส่าห์ลอบให้การช่วยเหลือ ก็ยังโง่งมปล่อยให้ศัตรูจับจุดอ่อนได้อีก ช่างเป็นคนที่ไม่ฉลาดเสียจริง สมแล้วที่เสด็จพ่อทรงพระราชทานนาม ‘ฮุ่ย’ ให้ อีกฝ่ายขาดแคลนปัญญาจริงๆ เสียด้วย! “ความจริ งช้าหรือเร็วก็แค่ขึ้นอยู่กับเวลา อย่างไรตำแหน่งรัชทายาทนี้ก็เป็นของพี่ใหญ่มานานแล้ว”

หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเซิ่งถิงเชินเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ ความฉลาดของหรงซูจึงยังไม่เข้าตาเขาอยู่ดีล่ะมั้ง เฉิงซินร้องอ๋อ “อย่างนี้นี่เอง พรหมลิขิตนี่ช่างน่ามหัศจรรย์จริงๆ”

เขาคิดในใจ “ทุกอย่างก็เชื่อมโยงกันหมดแล้ว” ฮูหยินเอกของราชครูคือบุตรสาวคนโตของอ๋องแปด สายสัมพันธ์นี้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใดแล้วอู่เหมยหลินในฐานะบุตรสาวของราชครูจะไม่ใช่หมากในกระดานนี้ได้อย่างไร

“ฮะ? มะ มันก็คือรัชทายาทในรัชกาลปัจจุบันฉินอวิ๋นฟาน? อัจฉริยะด้านวรรณกรรมคนนั้น?!” “สวรรค์! คิดไม่ถึงว่าข้าจะมีโอกาสได้ยลโฉมรัชทายาทสักครั้ง รูปงามแท้ องอาจเหลือเกิน!”

ิมทีคือลูกสาวของมหาราชครูของจักรพรรดิองค์ก่อน มีความรู้ความสามารถ นางมีหรือจะสู้ไม่ชนะกับแค่นางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง?" นี่ถึงกับทำให้ไป๋ชินเตี่ยนตะลึงค้างไป จากนั้นในหัวของเขาก็ปรากฎภาพในตอนสมัยยังหนุ่มสาว ว่าฮูหยินใหญ่นั้นงดงามเก่งกาจและฉลาดหลักแหลมมากแค ่ไหน พร้อมกับให้คำแนะนำเขาอย่างมากมายจนเขาเองได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงในราชสำนัก

ว่าแล้วสายตาเจ้าเล่ห์จึงสบมองกันอย่างรู้ความหมาย "น้องยินดีอย่างยิ่งเจ้าค่ะ" ฮูหยินจ้าวกล่าวพร้อมส่งยิ้มหวานให้พระเชษฐาหากกล่าวถึงความเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการต้องยกให้ชินอ๋องเป็นอันดับหนึ่งแห่งแคว้น อันดับสองคงเป็นของโฉมงามตรงหน้าพระองค์ แม้เหมยลี่เจ้าเล่ห์แสนกลมากแผนการเพียง ใด หากมือหนึ่งกับสองของแคว้นร่วมมือกันเช่นนี้คงยากจะต่อกร

ซุนเซิงมองเด็กน้อยทั้งสองแล้ว นึกเสียดายแทนเยี่ยเหวินจ้าว เขาได้ลูกแฝดชายหญิงแต่กลับไม่ได้อยู่ชื่นชม สวรรค์ไร้เมตตาเสียจริง "เจ้าตั้งชื่อให้เด็กหรือยัง" ฮูหยินยังติดใจเด็กแฝด เอานิ้วเขี่ยแก้มเจ้าตัวน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดู

บทที่ 31 ฝูหรงกำลังตุ๋นไก่กับโสมให้กับสามีของตนโดยมีชิงอี้เป็นลูกมืออยู่ไม่ห่าง “ที่จริงข้าคิดมาตลอดว่าฮูหยินเล็กกับท่านเจ้าเมืองเป็นคู่รัก ที่ดูรักและใส่ใจกันมาก ๆ” ชิงอี้ที่ลอบสังเกตท่าทางของทั้งสองเอ่ยตามที่ตนคิด

เย่จื่อหลินกล่าวออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เฟิ่งอวี่เซียน สำหรับเขาแล้วก็แค่ลูกฮูหยินรองผู้หนึ่งเท่านั้น