ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก Mga Nobela at Kwento

ฮูหยินเฒ่ากู้หัวเราะลั่น "แน่นอนอยู่แล้ว เย่ว์เสวียนของข้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ หากไม่ใช้แผนนี้ จะสลัดนังเฉินหรงอันออกไปได้อย่างไร" จากนั้นน้ำเสียงของนางก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

ปัง! “แม่ทัพเฉินรับบุตรีของราชครูเมิ่งเป็นฮูหยินเอกอย่างนั้นเรอะ?” “ไม่ผิดแน่ขอรับท่านพ่อ”

เสียงของหยางมี่ซินดังขึ้น นางก้าวเข้ามาพร้อมผู้ติดตาม ใบหน้าของนางฉายชัดถึงความเย้ยหยัน รอยยิ้มบางที่มุมปากของหยางมี่ซินบ่งบอกถึงความพอใจในชัยชนะที่คิดว่ากำลังจะเป็นของตน ในที่สุดก็มีวันนี้ วันที่ข้าจะเขี่ยเจ้าออกไปจากที่นี่ ไป๋ลู่! “จวนแห่งนี้ไม่เหมาะกับคนอย่างเจ้าหรอก ฮูหยินใหญ่” คำพูดของหยางมี่ซินนั้นเต็มไปด้วยเจตนาร้ายที่ปกปิดไม่มิด

ในหัวของฉินหมิงราวกับมีเสียงสายฟ้าอันน่ากลัวฟาดลงมา เฉินซื่อเม่าคืออัจฉริยะที่แท้จริง เพียงประโยคเดียวก็ชี้ให้เห็นถึงปัญหาที่สำคัญที่สุดที่ฉินหมิงกำลังเผชิญอยู่

“แม่นางหมี่โฉมงามแล้วยังจิตใจงามนัก อาซิน เจ้าเป็นถึงฮูหยินของท่านเติ้ง มิสู้ดูความงดงามของแม่นางหมี่แล้วเอาเป็นเยี่ยงอย่างบ้างเล่า” “ข้าไม่มีอะไรเลียนแบบนางได้หรอกท่านแม่ นางงามราวเทพธิดาปานนั้น”

ล้อเล่นหรือไร ชิ้นเดียวในโลกเชียวนะ ผลงานของปรมาจารย์โม่เชวียน แม้แต่ฮ่องเต้ยังปรารถนาจะเก็บสะสมไว้เลย พอคิดได้ทุกสายตาก็พลันหันไปจับจ้องฮูหยินผู้เฒ่าอย่างริษยาแทน “เถ้าแก่ฉิงทราบได้อย่างไรว่านี่เป็นผลงานของปรมาจารย์ช่างไม้นั่น ขนาดฮูหยินใหญ่ยังไม่ทราบด้วยซ้ำ”

จ้าวเฟยเยี่ยนยิ้มอย่างมีเลศนัย “หม่อมฉันพาอัจฉริยะมาด้วย หากท่านหญิงเสิ่นสามารถทำให้เขาพึงพอใจด้านวรรณกรรม หม่อมฉันก็จะยอมรับว่านางเป็นอัจฉริยะหญิงอันดับแห่งต้าฉู่!” ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลง “งั้นหรือ? ผู้ที่ถูกเจ้าเรียกขานว่าอัจฉริยะได้คงไม่ธรรมดา ไม่ทราบว่าเป็นผู้ใ ด?” จ้าวเฟยเยี่ยนยกยิ้ม ค่อยๆ เอ่ยออกมาว่า “หมีเหิง!”

“ท้องพระโรงคือกระดานหมากที่ต้องใช้สติปัญญาฟาดฟัน การใช้อารมณ์วู่วามมีแต่จะตกเป็นเครื่องมือของพวกกังฉิน วันนี้เราเข้าวังเพื่อรับรางวัลแห่งความชอบธรรม จงเดินอย่างสง่าผ่าเผย ปล่อยให้ความเงียบและความสำเร็จของเราเป็นตัวบดขยี้เกียรติยศของพวกมันเอง” “น้อมรับคำบัญชา ฮูหยิน” มั จจุราชทั้งสามประสานเสียงรับคำอย่างพร้อมเพรียง รังสีอำมหิตถูกเก็บงำลงชั่วคราว หลงเหลือเพียงความเย่อหยิ่งทระนงที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสรรพสิ่ง

"ฮูหยินของข้า ช่างเอาอกเอาใจ" ลั่วหมิงเฉินตั้งใจแสดงความเป็นเจ้าของด้วยคำพูด ยิ่งเห็นสีหน้าไม่พอใจของฉินต้าหลี่เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชนะเขาจับข้อมือของลั่วหลี่เวยเดินออกมา แม้จะไม่รู้ว่าระหว่างลั่วหลี่เวยและฉินต้าหลี่นั้นมีความสัมพันธ์เช่นไรแต่ที่เขาแน่ใจแน่ ๆ คือ ไอ้เวรนั่นรักฮูหยินของข้าแน่ ๆ

ขันทีวัยกลางคนคลี่ม้วนราชโองการสีเหลืองทองออกอ่านด้วยน้ำเสียงกังวาน “รับสั่งจากโอรสสวรรค์ ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพเซี่ย อวี๋เจียวหว่าน เป็นสตรีผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลม กอปรกับฝีมือการทำอาหารที่เป็นเลิศ ได้ช่วยเหลือตระเตรียมเสบียงและบำรุงขวัญกำลังใจทหารกล้าแห่งกองทัพหล างหยาจนคว้าชัยชนะกลับมา ความดีความชอบนี้สมควรได้รับการยกย่อง ขอมอบป้ายทองคำเชิดชูเกียรติ เพื่อเป็นเครื่องยืนยันฐานะฮูหยินเอกแต่เพียงผู้เดียว ผู้ใดล่วงเกินนาง เสมือนล่วงเกินราชวงศ์ จบราชโองการ”