เกิดใหม่ยุค90ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย8ขวบ นิยาย & เรื่องราว

ปลายฟ้าเองก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักไม่ต่างกัน ในวันนั้นปลายฟ้าในวัย 8 ขาว ได้บังเอิญไปเห็นแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองวางยาคนอื่นต่อหน้าต่อตาของเธอ เด็กสาวรับไม่ได้จึงเลือกที่จะหนีไป แล้วตอนนี้เธอผิดอะไรที่จะกลับมารับความจริงในอดีตอีกครั้ง...

ตาแก่ถือโอกาสแซวเธอกลับ. “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ เพราะวันนี้วันเกิดหนู ตอนนี้หนูอายุครบสิบแปดปีแล้วค่ะ”

เมื่อสายตากวาดมองร่างกายของตนเอง ความรู้สึกผิดแปลกก็ถาโถมเข้ามา แขนขาที่เล็กลง ร่างกายที่ดูบอบบางยิ่งกว่าเดิม ความสูงศักดิ์ที่เคยสง่างามกลับกลายเป็นความไร้เดียงสาของเด็กหญิง นางก้าวไปที่โต๊ะเครื่องแป้งด้วยหัวใจที่เต้นแรง ก่อนจะส่องกระจกเงาภาพสะท้อนเบื้องหน้าดวง หน้างดงามน่ารักยังไม่เจือความคมเข้มของสตรีผู้เติบโตเต็มวัย คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อ “ปีนี้… ข้าอายุเท่าไหร่กันแน่?” สาวใช้เพียงยิ้มอ่อนโยน คล้ายไม่รู้ว่านายหญิงของตนผ่านเรื่องอันใดมา“คุณหนู ตอนนี้ท่านมีอายุ 9 ปีเจ้าค่ะ”

ฉันค่อย ๆ หลับตาลงเอนตัวลงพนักพิงโซฟา ภาพในความทรงจำค่อย ๆ ผุดขึ้นมา ราวกับเงาสะท้อนในกระจกที่ไม่มีใครได้เห็นนอกจากตัวฉันเอง ฉันนึกถึงภาพในความทรงจำ ตอนที่อายุยี่สิบต้น ๆ เด็กจบใหม่ที่เตะตาแมวมองตั้งแต่แรกเจอ ด้วยภาพลักษณ์ของสาวหวาน ผมยาวสลวยสีชมพ ูดอันโดดเด่น เพียงก้าวแรกในวงการก็ได้รับโอกาสอันยิ่งใหญ่ จนยากที่คำว่านักแสดงหน้าใหม่จะได้รับนั่นคือบท ‘นางเอก’

เมษารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังวันวานอันเร่าร้อนนั้น เธอจำได้ดีว่าตอนนั้นเธอเพิ่งจะอายุสิบเก้าปี เป็นช่วงเวลาที่เธอไปใช้ชีวิตปิดเทอมที่บ้านไร่ของป้าสายและลุงชัช เพื่อช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ การพบกับชัชในครั้งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ต้องห้ามที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเธ

ดอกหญ้า สาวแรกรุ่นวัยยี่สิบสองละสายตาจากความวุ่นวาย ทอดมองทุ่งนาเขียวขจีไปไกลสุดสายตาเพื่อซึมซับบรรยากาศเก่า ๆ วันนี้ถือเป็นการกลับบ้านครั้งแรกหลังจากอุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนนั้นอายุเธอสิบห้าปี ซึ่งก็โตพอที่จะรู้ว่าโลกของเธอไม่มีแสงตะวันกับแสงจันทร์อีกต่ อไปแล้ว

ในความฝัน เขาพลันหวนกลับไปตอนที่ตัวเองอายุสิบหกปี กลิ่นหอมละมุนของดอกไห่ถังบนกายสาวน้อยพร้อมเสียงใสกังวาลราวกระดิ่งเงินดังมาจากด้านหลัง เผยอวี่ยกยิ้มมุมปาก พลางหันตัวกลับไปเตรียมจะอ้าแขนรับ

เสียงการเคลื่อนไหวของบ้านใกล้เรือนเคียงและกลิ่นอาหารที่โชยมาตามสายลมถูกพัดเข้ามายังหน้าต่างห้องนอนของลูกสาวคนโตบ้านกู้ ทำให้ร่างผอมบางที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า จากภาพความทรงจำที่ได้รับมาทำให้หญิงสาวรู้สึกคุ้นชินกับสิ่งที่กำลังเผชิญมากย ิ่งขึ้น ราวกับคำถามที่เกิดขึ้นมาในหัวได้ถูกคลี่คลายอย่างรวดเร็วเพียงชั่วข้ามคืน เธอได้มาเกิดใหม่ในปี 1984 และร่างนี้คือร่างของ กู้เหม่ยอิง

​บทที่ 1 ข้าคือกระจกวิเศษ "นายหญิงน้อย! ท่านตื่นแล้วหรือยัง?" จ้าวเว่ยเว่ยตกใจกลัว เธอจ้องมองไปที่กระจกอย่างตะลึงงัน ภาพสะท้อนในกระจกไม่ใช่ใบหน้าของเธอ แต่เป็นเด็กสาวร่างกายผอมแห้งและเธออยู่ในชุดโบราณที่มีรอยปะอยู่ทั่วทั้งตัว เธอยกมือเล็กๆ ที่ผอมแห้งของตัวเองขึ้นม าจับที่ใบหน้า นี่มันคือใบหน้าของเธอตอนที่เธออายุ 14-15นี่น่า ทันใดนั้นเสียงที่เธอได้ยินตอนแรกก็ดังขึ้นมาอีก

จากที่ได้รับสั่งให้มาสอนเด็กสาวคนนี้ กลายเป็นว่าตองนวลกลับโดนสัมภาษณ์ด้วยตัวเจ้าจันทร์เสียเอง “ข้าอายุสิบเก้าปี” “นั่นไง! ในประเทศของฉันคุณยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ” คราวนี้เด็กสาวยืนจังก้าบนฐานเตียงระนาดอย่างหัวเสีย “หน็อย อีตายักษ์เจ้าเล่ห์ ล่อลวงเด็กสาวไม่ บรรลุนิติภาวะมาเป็นเมียตั้งสิบกว่าคน โฉดชั่วที่สุด!”