Novel & Cerita เจ้านายที่ร่ำรวย

เอกชมเจ้านายที่จัดการกับคู่ควงเก่าของเขาได้แต่ละคนนี่จ้องจับเจ้านายเขาทั้งนั้น "ตกลงนี่แกชมหรือแกประชดฉันกันแน่เอก เฮอะ ผู้หญิงพวกนี้จ้องแต่จะจับผู้ชายรวยๆเท่านั้นไม่มีสมองกันเลยหรือไงนะ" เขาพูดอย่างหงุดหงิด

แต่ปากยังกล่าวตอบเจ้านายไปว่า แม่นางโหรวร่ำรวยเงินทอง นางจะมีเรื่องอะไรให้เสียใจได้อีก “อืมมม ถูกของเจ้า ก่อนหน้านางยังดีๆ อยู่เลย เป็นเรื่องอะไรทำให้นางทุกข์ใจได้ปานนั้น”

ทหารคนสนิทมองเจ้านายด้วยสายตาปลาตาย นายท่านไม่รู้จริง ๆ หรือว่าด้วยอำนาจและเงินทองที่มีในมือสกุลหลัน ทำให้มีผู้หญิงมากมายแค่ไหนเข้าใกล้ตัวท่าน แค่คิดก็เหนื่อยแทนคุณผู้หญิงแล้ว เขายังพอนึกออกว่าเป็นผู้หญิงคนไหนบ้างเพราะตนก็อยู่กับเจ้านายตลอดเวลา แต่ทำไมเจ้านายกลับคิด ไม่ออก

[ ผมคิดว่าอันดับสิบน่าจะติดได้ไม่ยากครับ ถ้ารวมกับโครงการของเจ้านาย ] [ เฮ้อ ทำไมการเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งมันยากเสียจริง ] ซูเมี่ยวจินอดจะบ่นไม่ได้ [ โธ่ เจ้านายครับ ถ้ามันง่ายเหมือนเล่นขายของ ป่านนี้คนก็คงรวยกันหมดประเทศแล้วล่ะครับ เจ้านายไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ ]

เจ้านายของวสุเป็นเศรษฐีอายุน้อยที่มาลงเล่นการเมืองเพื่อสร้างบารมีให้ตน ไม่ก็เพราะพ่อสั่งลุย จะอย่างไรก็ตาม สัตราคือคนรวยติดท็อปประเทศ และแน่นอนว่าหากผู้ชายคนนี้ทำเงินหนึ่งหมื่นไปจนถึงหนึ่งแสนหล่นหายก็อาจจะไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ หรือถึงรู้ก็สามารถเพิกเฉยได้ แต ่เพราะมีนัยบางอย่าง เศรษฐีนิสัยเสียถึงได้กลั่นแกล้งเด็กสาวผู้อาภัพเพียงเพราะเงินหลักหมื่น “คุณสี่พาหนูมาที่นี่ทำไมคะ ไม่พาหนูไปชั้นล่างเหรอ”

ผู้คนต่างปรารถนาที่จะได้ทานข้าวกับเขาสักมื้อ “ประธานฮอลล์ ไม่ใช่ผมหรอกที่อยากให้คุณช่วยแต่เป็นนายน้อยของผม” น้ำเสียงของจอร์จ ที่ผ่านปลายสายไปนั้นราบเรียบแต่กลับแฝงความน่ากลัวอยู่ เขาเป็นถึงชายที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองริเวอร์เดลแห่งนี้ เขาเคารพและนอบน้อมต่อนายน้อยของเขาแต่ กับคนอื่น ๆ เขาคือเจ้านาย! ดังนั้นเขาก็ต้องแสดงท่าทีให้ผู้คนยำเกรง

ณมันนักโจรกรรมชัด ๆ อ๋อ..ฉันรู้แล้ว ที่คุณร่ำรวย มหาศาล เป็นมหาเศรษฐี อัญมณีล้ำค่าทั้งหลาย มาอยู่ที่คุณก็เพราะคุณทำแบบเดียวกับที่ทำกับฉันใช่มั๊ยล่ะ! ตอบมาสิ! ใช่มั๊ย! คนเฮงซวย ขี้ขโมย นักโจรกรรมไฮโซ อย่าเผลอปล่อยให้ฉันหลุดออกไปได้ก็แล้วกันฉันจะแฉ คุณให้สิ้นชื่อไปเลย!”

เยี่ยนเว่ยฉือคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม ก็คือคนที่มีเงินมากมายก่ายกองไง ท่านไม่ได้บอกว่าจวนอ๋องเซียวเหยาของท่านร่ำรวยที่สุดหรอกหรือ?” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อวี๋เฟยเหยียนก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ฮ่า นั่นสิ เช่นนั้นรอเดี๋ยว!”

ถึงจะยังใช้ไม่หมดแต่ก็ได้มาโดยที่ไม่มีสิ่งใดตอบแทนคืนเขา ใครมันจะไปยิ้มรับอย่างยินดีได้ "นายพี่ไงครับ เท่าที่เห็นก็ยังปกติดีนะ" องศารับมุกอีกฝ่ายกวนๆ ก็อาจจะจริงว่าคนปกติที่ไหนจะใจดีให้เงินคนอื่นใช้ฟรีๆ ตั้งสิบล้าน แต่ก็ใช่จะไม่มีคนแบบนั้นนี่นา.. การจะทำแบบนี้ได้ก็ต้อง ใจดีและรวยมาก! หนึ่งในคนประเภทนั้นก็คือเจ้านายเขานี่แหละ อย่าว่าแต่คนอื่นไม่เข้าใจเลย แรกๆ เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรเพราะเกิดในสลัมไม่ได้เกิดบนกองเงินกองทองอย่างโทโมยะ แต่อยู่ไปนานๆ ก็เห็นจนชินตา

“ก็แพงค่ะ...คนจ้างเขาก็ออกจะร่ำรวย...คนที่เป็นเจ้าของวันเกิดก็รวย บ้านช่องใหญ่โต เห็นแล้วก็เกิดกิเลสเหมือนกันนะคะ” “ต้องปลงนะ ลูก” “เกดปลงค่ะ...ปลงกับสันดานดิบของพวกมีเงิน...พวกนี้น่ะไม่ค่อยจะมีศีลธรรมประจำใจ...เงินมันกลบให้หดหายไปหมด” เสียงของหล่อนเครียด มีความแค้นเล็กน้อย เหม ือนบอกว่าหล่อนจดจำได้ไม่มีลืมเลือน “คนยากจนอย่างเรายังพอจะมีสิ่งนี้...แต่คนรวยเขาก็มองไม่เห็นนะคะ เขารู้อย่างเดียวว่าพวกเราซื้อได้...แต่เงินไม่ใช่ชื้อได้เสมอไปนะคะ น้านง โดยเฉพาะศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงที่ทำมาหากินอย่างเกด!”