เจ้านายที่ร่ำรวย Novels & Stories

อวิ๋นหนีเคยเป็นดาวเจิดจรัสของเมืองเป่ย เธอเป็นอิสระดั่งสายลม ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ใช้ชีวิตอย่างมั่นใจ ไม่แคร์สายตาใคร แต่เธอดันแต่งงานกับจี้กวนหลาน ประธานผู้ร่ำรวยที่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าเข้มงวดและเจ้าระเบียบที่สุด ชายหนุ่มเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอย่างแม่นยำและมีความละเอียดสูง นอกจากเข้มงวดกับตัวเองแล้ว ยังเข้มงวดกับคู่ชีวิตด้วย เธอเป็นคนรักสนุก ชอบเที่ยวผับ ชอบจีบนายแบบ เขาสั่งให้ผับทั่วทั้งเมืองเอาชื่อเธอเข้าแบล็คลิสต์ เธอรักอิสระ มีความสุขกับแดดร้อนแรงของแอฟริกา เพลิดเพลินกับแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งรถหรือกระโดดร่ม เธอถนัดหมดทุกอย่าง แต่เขายึดพาสปอร์ตเธอ ควบคุมการไปไหนมาไหนของเธอ

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันคบหาอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า "เร็กซ์" เขาเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงที่ฉันรู้จักผ่านทางออนไลน์เท่านั้น เรากำลังอยู่ในช่วงที่ความสัมพันธ์กำลังดื่มด่ำสุดๆ มันคือช่วงโปรโมชันที่ทุกคืนโทรศัพท์ของฉันจะสั่นรัวด้วยข้อความที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "คิดถึงนะ ที่รัก" "เมื่อคืนฝันถึงคุณอีกแล้วนะ คุณนัวเนียผมไม่ห่าง แถมยังอ้อนวอนขอ 'มัน' จากผมอีกด้วย" ฉันกำลังจะเสนอว่าเราควรนัดเจอกันจริงๆ สักที แต่แล้วเขาก็ส่งรูปถ่ายโต๊ะทำงานของเขาแบบทีเล่นทีจริงมาให้ และฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่คุ้นตา มันคือตราประจำตระกูลมาเฟียฟัลโคน และฉันก็ดันทำงานอยู่ในบริษัทที่มีพวกฟัลโคนเป็นเจ้าของด้วย ตลอดสามเดือนมานี้ ฉันแชทสยิวกับผู้ชายอันตรายระดับสมาชิกตัวจริงของมาเฟีย ซึ่งเขาอาจจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง และในขณะที่ฉันกำลังพยายามสืบหาว่าเขาเป็นใคร ฉันก็ได้เห็นสิ่งนั้น กระดุมข้อมือโอนิกซ์สีดำสั่งทำพิเศษที่ฉันเป็นคนเลือกให้ "เร็กซ์" กับมือ... มันกำลังประดับอยู่ที่ข้อมือของมาร์โก้ เจ้านายของฉันเอง

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

ปีที่ 8 ของการคบหาดูใจกับฟู่จิ่ง หลินเหยียนกลับต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอาการป่วย วันแรกที่ออกจากโรงพยาบาล หลินเหยียนบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างฟู่จิ่งกับพี่สาวของเธอขณะเดินอยู่ตรงทางเดิน "ฟู่จิ่ง นายบ้าไปแล้วหรือไง? นายแอบเอากระดูกสันหลังของหลินเหยียนไปให้ฉีชูหร่านจริงๆ เหรอ?" "ทั้งๆ ที่นายก็รู้ว่าหลินเหยียนร่างกายไม่แข็งแรง แต่ยังโกหกเธอว่าเป็นแค่โรคกระเพาะแล้วให้เธอเสี่ยงอันตรายทั้งอย่างนั้น?" ฉีชูหร่านเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฟู่จิ่งที่เขาแอบรักมานานหลายปี หลินเหยียนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เพัยงยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างประเทศ และตอบตกลงเรื่องการแต่งงานทางธุรกิจกับตระกูลลู่ทันที...

ภายในห้องรับรองวีไอพีของคาสิโนใต้ดิน เมฟ เจ้าหญิงแห่งตระกูลฟัลโคนถูกมอมด้วยเหล้าแรงจนเมาหนักมาก ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีด ใครบางคนพยายามบังคับให้เธอพูดเปิดเผยเรื่องที่ไร้ยางอายที่สุดที่เธอเคยทำเพื่อพิชิตใจท่านหัวหน้ามาเฟีย เธอกวัดแกว่งแก้วในมือ ชี้มาทางฉันที่กำลังแจกไพ่อยู่หลังโต๊ะ แล้วเงยหน้าหัวเราะ "เจ็ดปีก่อน ตอนที่เดแคลนนอนโคม่าหลังเหตุการณ์ดวลปืน ฉันเอาโทรศัพท์ส่วนตัวของเขามา แล้วลบข้อความขอความช่วยเหลือที่อีตัวดีนั่นส่งมาหาเขา ลบทิ้งทุกอย่างจนเกลี้ยง จากนั้นฉันก็ตอบกลับไปในนามของเขาว่า: เธอมันเป็นตัวภาระ ไปตายซะเถอะ" "พวกนายทายไม่ถูกหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ ยัยโง่นั่นยืนตากฝนอยู่หน้าเซฟเฮาส์ทั้งคืนเหมือนหมาจรจัดข้างถนนเลย ฉันขำจนแทบจะบ้าตาย..." ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะอย่างหยาบคายออกมาพร้อมกัน มีเพียงชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะคนเดียวที่ยังคงเงียบงัน แก้วคริสตัลที่มีเหล้าวิสกี้ในมือของเขาแตกละเอียดส่งเสียงดังเพล้ง หยดเลือดผสมปนกับน้ำสีอำพัน ไหลรินผ่านเส้นเลือดบนหลังมือเขาก่อนจะหยดลงบนพรม ดวงตาแดงก่ำของเขาที่เต็มไปด้วยรังสีอาฆาตจ้องเขม็งมาที่ฉัน ฉันวางไพ่ใบสุดท้ายลงตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น พลางยื่นผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวสะอาดให้ "ท่านหัวหน้ามาเฟียเดแคลน ควรเช็ดมือหน่อยนะคะ เลือดที่เปื้อนบนผ้ากำมะหยี่บนโต๊ะไพ่มันเป็นลางไม่ดี" เพราะท้ายที่สุดแล้ว คราบสกปรกบางอย่าง... ก็ไม่มีวันล้างออก

สามปีก่อน ฉันวางยาทายาทมาเฟีย วินเซนต์ หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนในครั้งนั้น เขาไม่ได้ฆ่าฉัน ตรงกันข้าม เขากลับครอบครองร่างกายของฉันจนขาอ่อนระทวย บีบเค้นเอวฉันพลางกระซิบคำเดิมซ้ำ ๆ ว่า “เจ้าหญิงของผม” ในตอนที่ฉันกำลังจะขอเขาแต่งงาน อิซาเบลลา รักแรกของเขาก็กลับมา เพื่อเอาใจเธอ วินเซนต์ปล่อยให้รถชนฉัน สั่งให้คนเอามรดกของแม่ของฉันไปโยนให้หมาจรจัด แล้วส่งฉันเข้าคุก... แต่ในตอนที่ฉันแตกสลายและกำลังจะบินไปบอสตันเพื่อแต่งงานกับคนอื่น วินเซนต์กลับพลิกแผ่นดินทั่วทั้งนิวยอร์กเพื่อตามหาฉัน

ฉันกำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ตอนที่ไปร่วมงานกาล่าการกุศลกับสามี มาเฟียมัสซิโม และจู่ๆ มาเฟียตระกูลศัตรูก็บุกเข้าโจมตีเรา ฝูงชนแตกตื่นหนีตาย ฉันถูกกระแทกล้มลงกับพื้นอย่างแรง เลือดไหลนองไปทั่ว มัสซิโมสติแตก เขาตะโกนเรียกหาแพทย์อย่างบ้าคลั่ง ร้อนรนแทบขาดใจเพื่อช่วยชีวิตลูกของฉัน แต่เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมา พวกเขากลับหายไปแล้ว หายไปทั้งคู่ ไม่มีลูก ไม่มีมัสซิโม ฉันจำเสียงปืนได้ จำได้ว่ามัสซิโมใช้ร่างของเขาบังฉันเอาไว้ ความหวาดกลัวอันหนาวเหน็บเกาะกุมหัวใจ ฉันฝืนพาตัวเองขึ้นนั่งบนวีลแชร์แล้วรีบตรงไปตามโถงทางเดิน และนั่นคือตอนที่ฉันได้ยินพวกเขา... มัสซิโมกับหมอ "บอสครับ ผมเสียใจด้วย เราทำทุกอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่เด็ก... เขาไม่รอดครับ" น้ำตาไหลอาบแก้มฉัน พวกมันฆ่าลูกของฉัน ตระกูลศัตรูฆ่าลูกของฉัน ทว่า... คำพูดประโยคถัดมากลับทำให้โลกทั้งใบของฉันพังทลาย "มีทีมแพทย์แค่ทีมเดียว ฉันจำเป็นต้องเลือก... เบียงก้า... เธอก็กำลังอุ้มท้องลูกของฉันอยู่เหมือนกัน" มัสซิโมถอนหายใจ ก่อนจะออกคำสั่ง "ห้ามใครปริปากบอกอาราเบลล่า เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกชายของเบียงก้าเหมือนเป็นลูกของเธอเอง และเขาจะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของฉัน" ฉันยกมือขึ้นตะครุบปากตัวเอง หยาดน้ำตาบดบังวิสัยทัศน์จนพร่ามัวขณะที่หันหลังเดินกลับออกมา ผู้ชายที่ฉันรักคือคำโกหกหลอกลวง ก็ได้... ในเมื่อเขาอยากได้สงคราม เขาก็จะได้เห็นดีกัน