Novel & Cerita เจ้านายที่ร่ำรวย

แทนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ราม พูดขึ้นด้วยความหมั่นไส้เจ้านายตัวเอง อยากเอาใจเมียแต่เธอไม่เล่นด้วย นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่แล้วมั้ง ถึงเจ้านายของเขาจะไม่เคยพาใครมาก็เถอะ “ฉันรู้ค่ะ ว่าเจ้านายของคุณเขารวยมาก ๆ…ไม่งั้นคงไม่เอาเงินมาฟาดหัวฉันเป็นล้าน หรอกค่ะ” พะพายยกเรื่องที่รามเคยทำกับเธอขึ้นมาพูดอย่างอดไม่ได้

ทหารคนสนิทมองเจ้านายด้วยสายตาปลาตาย นายท่านไม่รู้จริง ๆ หรือว่าด้วยอำนาจและเงินทองที่มีในมือสกุลหลัน ทำให้มีผู้หญิงมากมายแค่ไหนเข้าใกล้ตัวท่าน แค่คิดก็เหนื่อยแทนคุณผู้หญิงแล้ว เขายังพอนึกออกว่าเป็นผู้หญิงคนไหนบ้างเพราะตนก็อยู่กับเจ้านายตลอดเวลา แต่ทำไมเจ้านายกลับคิด ไม่ออก

แต่ปากยังกล่าวตอบเจ้านายไปว่า แม่นางโหรวร่ำรวยเงินทอง นางจะมีเรื่องอะไรให้เสียใจได้อีก “อืมมม ถูกของเจ้า ก่อนหน้านางยังดีๆ อยู่เลย เป็นเรื่องอะไรทำให้นางทุกข์ใจได้ปานนั้น”

[ ผมคิดว่าอันดับสิบน่าจะติดได้ไม่ยากครับ ถ้ารวมกับโครงการของเจ้านาย ] [ เฮ้อ ทำไมการเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งมันยากเสียจริง ] ซูเมี่ยวจินอดจะบ่นไม่ได้ [ โธ่ เจ้านายครับ ถ้ามันง่ายเหมือนเล่นขายของ ป่านนี้คนก็คงรวยกันหมดประเทศแล้วล่ะครับ เจ้านายไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ ]

เจ้านายของวสุเป็นเศรษฐีอายุน้อยที่มาลงเล่นการเมืองเพื่อสร้างบารมีให้ตน ไม่ก็เพราะพ่อสั่งลุย จะอย่างไรก็ตาม สัตราคือคนรวยติดท็อปประเทศ และแน่นอนว่าหากผู้ชายคนนี้ทำเงินหนึ่งหมื่นไปจนถึงหนึ่งแสนหล่นหายก็อาจจะไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ หรือถึงรู้ก็สามารถเพิกเฉยได้ แต ่เพราะมีนัยบางอย่าง เศรษฐีนิสัยเสียถึงได้กลั่นแกล้งเด็กสาวผู้อาภัพเพียงเพราะเงินหลักหมื่น “คุณสี่พาหนูมาที่นี่ทำไมคะ ไม่พาหนูไปชั้นล่างเหรอ”

ผู้คนต่างปรารถนาที่จะได้ทานข้าวกับเขาสักมื้อ “ประธานฮอลล์ ไม่ใช่ผมหรอกที่อยากให้คุณช่วยแต่เป็นนายน้อยของผม” น้ำเสียงของจอร์จ ที่ผ่านปลายสายไปนั้นราบเรียบแต่กลับแฝงความน่ากลัวอยู่ เขาเป็นถึงชายที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองริเวอร์เดลแห่งนี้ เขาเคารพและนอบน้อมต่อนายน้อยของเขาแต่ กับคนอื่น ๆ เขาคือเจ้านาย! ดังนั้นเขาก็ต้องแสดงท่าทีให้ผู้คนยำเกรง

โจนาธานกล่าว เขาไม่ได้เยาะหยันคนเหล่านั้น ก็เพราะมีคนโลภ เพราะมีคนหวังความร่ำรวยนี่ไงล่ะ เขากับพี่ถึงมีที่ทำกิน มันช่วยไม่ได้นี่ พวกเขาไม่มีสมองเอง มีใครบ้างล่ะร่ำรวยเพราะการพนัน นอกจากเจ้าของบ่อน. วันวาดชะงัก ช้อนที่กำลังตักข้าวต้มสุดอร่อยหยุดกึก คำพูดของเขาเหยียบกลางแส

ณมันนักโจรกรรมชัด ๆ อ๋อ..ฉันรู้แล้ว ที่คุณร่ำรวย มหาศาล เป็นมหาเศรษฐี อัญมณีล้ำค่าทั้งหลาย มาอยู่ที่คุณก็เพราะคุณทำแบบเดียวกับที่ทำกับฉันใช่มั๊ยล่ะ! ตอบมาสิ! ใช่มั๊ย! คนเฮงซวย ขี้ขโมย นักโจรกรรมไฮโซ อย่าเผลอปล่อยให้ฉันหลุดออกไปได้ก็แล้วกันฉันจะแฉ คุณให้สิ้นชื่อไปเลย!”

เยี่ยนเว่ยฉือคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม ก็คือคนที่มีเงินมากมายก่ายกองไง ท่านไม่ได้บอกว่าจวนอ๋องเซียวเหยาของท่านร่ำรวยที่สุดหรอกหรือ?” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อวี๋เฟยเหยียนก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ฮ่า นั่นสิ เช่นนั้นรอเดี๋ยว!”

"แต่ดูเหมือนว่าคนที่เสร็จจนน้ำฉ่ำไปหมดจะเป็นเธอนะเอพริล ใครกันแน่ที่น้ำแตกมากกว่ากัน ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็คงต้องจ่ายค่าตัวให้ฉันแล้วล่ะ เอาสิ น้ำละหมื่นหักล้างกันได้เลย ดูสิว่าใครจะหมดตัวก่อนกัน" ฉันหยุดเดินมองแผ่นหลังของเขา ปากสั่นระริก สิ่งที่คิดได้มีเพียงคำเดียว ร้ายกา จ เป็นเจ้านายที่ร้ายกาจที่สุดในโลก