เจ้าหญิง の小説・ストーリー

พ่อมัจจุราชให้เจอให้ได้ และผู้หญิงใจกล้าคนนี้ก็คือนางสาวมินรญา แซคารี สาวสวยวัยเพียงแค่ 21 ปีกับอีกไม่กี่เดือน หญิงสาวมีสายเลือดของหญิงไทยร้อยเปอร์เซ็นแต่ที่หล่อนไม่ได้ใช้นามสกุลไทยก็เพราะว่า นับดาว มารดาของหล่อนได้แต่งงานกับเศรษฐีชาวโมร็อกโกชื่อว่า นายอะเดล

หญิงสาวเอ่ยและขยับมือไปมาอย่างอึดอัด “ได้ยินมาว่าเจ้าคือหนึ่งในผู้ที่อยู่ในรายชื่อพระชายาในองค์รัชทายาท จินเอ๋อร์ นี่คือสิ่งที่เจ้าเลือกเองหรือ” จ้าวเหยียนอิ่งนิ่งอย่างรอคอยคำตอบ

เสียงทุ้มนุ่มบอกเธออย่างใจเย็น ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือไปกุมมือเล็กแผ่วเบา หญิงสาวเบิกตากว้างตกใจ เมื่อเรียวปากหนาหยักได้รูปจรดลงบนหลังมือนุ่มราวกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงในงานเต้นรำ เจ้าชายขี่ม้าขาวคนนี้จะเป็นอัศวินมากอบกู้หัวใจบอบช้ำของเธอหรือว่าเขาจะทำให้มันเจ็บช้ำหนัก... เ ป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน "องค์หญิงของหม่อมฉัน โธ่! กำพร้ามารดาแล้วยังถูกเลี้ยงเยี่ยงบ่าวรับใช้ หม่อมฉันผิดเองที่ไม่อาจดูแลท่านได้" "เจ้ามีชื่อว่าอะไร"

งเฮาก็ทรงมองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ทรงไม่พอใจอย่างยิ่งที่ข้าได้รับความโปรดปรานจนถึงขนาดได้รับมงกุฎหงส์ประดับศีรษะ ฮองเฮาทรงดูถูกว่าข้าไม่คู่ควร “เจ้ามันหญิงแพศยา คิดจะปั่นหัวฝ่าบาทให้ลุ่มหลงมั่วกามทั้งวันทั้งคืน การที่พระองค์รับของเหลือเดนเข้ามาในวัง นับว่าทำให้ราช วงศ์เสื่อมทรามอย่างยิ่ง จับนางตบสั่งสอนซะ”

วันต่อมา ช่วงสายของวันมีนายืนมองบ้านหลังใหญ่โตอยู่ตรงนอกรั้วหน้าบ้านพร้อมกับกดกริ่งเรียกคนภายในบ้านให้ออกมาเปิดประตูให้เธอ รอไม่นานแม่บ้านสูงวัยก็เดินออกมาเธอจึงแจ้งจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ จากนั้นเธอก็ถูกพาเข้าไปยังห้องรับแขกภายในบ้าน มีนานั่งรอไม่นานเจ้าของบ้านก็เ ดินเข้ามา "สวัสดีค่ะ " มีนายกมือไหว้หญิงสูงวัยทันทีไม่รอให้เอ่ยถาม "หนูเป็นใครมาขอพบฉัน มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ" มาลาเอ่ยขึ้น

ยศในตอนนี้ “ถ้าไม่ดูเป็นการอวยตัวเองก็ เจ้าสัว ได้ตามฐานนะปัจจุบันนี้” มันคือความจริง

นางต่อสู้สุดชีวิต ทว่ากำลังของสตรีหรือจะต้านทานบุรุษที่ถูกโทสะครอบงำได้ มือที่พยายามผลักดันกลับถูกจับยึดอย่างแน่นหนา ร่างทั้งร่างถูกตรึงไว้ราวเหยื่อในเงื้อมมือผู้ล่า “ปล่อยเจ้า?” เขาหัวเราะเย็นชา “หรือว่าเจ้าติดใจรสสวาทขององค์หญิงจิ่นเหยาจนมิอาจลืม เจ้าแพศยา กล้าลบหลู่ ศักดิ์ศรีของข้าเช่นนี้ ยังคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อหรือ”

ที่วันนี้หนุ่มหล่อเจ้าของชื่อทำหน้าที่อุ้มหลานสาวอย่างอันดาที่อยู่ในชุดสีชมพูฟู่ฟองของเจ้าหญิง บนศีรษะเล็กถูกครอบด้วยมงกุฎเก๋ไก๋ แก้มของน้องนวลเนียนขาวผ่อง ป่องคล้ายซาลาเปา ดวงตากลมสวยสดใส ยิ่งเวลาที่เด็กน้อยอมยิ้ม เรียกรอยยิ้มจากผู้ที่พบเห็นได้ไปตามๆ กัน ภพน ิพิฐพอใจที่จะอุ้มหลานสาวแนบอก แม้จะมีบางเสียงที่เม้าท์มอยแบบผิดๆ ว่าเด็กที่เขาอุ้มอยู่เป็นลูกสาวของเขาก็ตาม

ใบหน้างดงาม เรือนร่างขาวผ่องสมส่วน ออร่าของเจ้าสาวหมาดๆ ยังมีให้เห็น และการที่เธอถูกเรียกตัวไปใช้ในตอนงานแต่งงาน ทอฝันจำต้องรีบยกมือไหว้หญิงสาวผู้ที่เป็นภรรยาของเจ้านาย "คุณรัก สวัสดีค่ะ ทอฝันนะคะ เรียกฝันเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ฝันเป็นเลขาของคุณภูมิ"