روايات وقصص ضمن เมียอุ้มบุญของคุณนนท์

"เพราะตอนนี้ พี่ตกเป็นเมียผมแล้ว... และถ้าผมจะไม่ปล่อยพี่คืนผัวพี่ล่ะ พี่จะว่ายังไง" วิภาใจกระตุกวาบ หันขวับมามองหน้านนท์ แววตาเขาไม่ได้ล้อเล่น มันเต็มไปด้วยความจริงจังและหวงแหนอย่างบ้าคลั่ง "นนท์... พูดอะไรน่ะ..." เสียงเธอสั่นเครือเล็กน้อย

“เกี่ยวสิคะ เพราะสามีของฉันเป็นคนสนิทของสามีคุณ เขาชื่อนนท์ค่ะ” “นนท์ไหนไม่เห็นคุ้นชื่อ” “เอาเป็นว่าคุณช่วยติดต่อสามีของคุณให้ฉันทีนะคะ” “เธอแน่ใจนะว่าสามีที่ชื่อนนท์ของเธอมีตัวตนอยู่จริง”

กรุงเทพมหานคร] “พี่นนท์เขาน่ารักมากๆ เลยนะข้าว ตอนนี้ยิ่งเตยรู้ว่าข้าวอยู่บ้านเดียวกับพี่เขาแล้ว ตื่นเต้นสุดๆ เลยอ่ะ เตยไปเที่ยวหาข้าวได้มั้ย...คือเตยอยากเจอพี่นนท์น่ะ” “คุณนนท์ไม่ได้เป็นอย่างที่เตยเห็นนะ ข้าวว่าเตยอย่าไปชอบพี่เขาเลยนะ”

ไบรอันยืนขึ้นเมื่อเห็นสตรีที่เดินลงมาจากชั้นบน จำได้ว่าท่านคือมารดาของเจ้าสาวคนสวยที่ไม่ใช่สเป็กของเขาสักนิด เขาเดินไปหาท่านแล้วโค้งศีรษะกล่าวคำทักทายอย่างอ่อนน้อม สุริสาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กำลังจะกลายมาเป็นลูกเขยคนโตตามกฎหมาย และนางก็เดาว่าเขาคงอยากจะเจอเจ้าสาว แ ต่เวลานี้มันยังไม่เหมาะ

“ทำไมพี่ไม่ไปหาเขาบ้างล่ะคะ เขาอาจจะต้องการพี่ก็ได้นะคะ คนท้องต้องการคนดูแลและเอาใจใส่นะคะ” “เขาเป็นแม่อุ้มบุญ แต่ไม่ใช่เมียของพี่นี่ ณดาต่างหากที่พี่ต้องดูแล เพราะณดาคือเมียของพี่”

มัตสยาล้อเพราะตอนที่เธอคุยกับนันทิดาผ่านแชตอีกฝ่ายจะบอกเสมอว่าเจ้าตัวน้อยในท้องดิ้นแรงมาก บางครั้งถีบจนคนเป็นแม่จุกเลยก็มี “ที่สุดเลยค่ะ ตอนนี้เตรียมของไว้เต็มบ้านเลย” นันทิดาบอกเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหันไปยื่นมือให้หนูน้อยที่กำลังมองเธอตาแป๋ว “มาขอป้าอุ้มหน่อยเร็ว” แม้จะไม่ถึงกับไปหาเองเพราะยังถือว่าเป็นคนแปลกหน้าแต่เมื่อโดนอุ้มหนูน้อยก็แค่มองหน้าอย่างสงสัยเท่านั้นไม่ได้ร้องไห้งอแงอะไร “ไม่ขอมากขอน่ารักน่าชังแบบนี้ก็พอแล้วเนาะลูกเนาะ” นันทิดาหอมแก้มหนูน้อยที่นับวันยิ่งน่ารักน่าชัง

ถามพลางมองสายตามาที่หญิงร่างงามที่ยืนอยู่ข้างนายหัว เธอสวยและเธอก็ดูเด็กกว่าเจ้านายเหนือหัวของบุญหลาย “อ้อ ฉันลืมแนะนำ นี่อุ้มนายหญิงของบ้านนี้เธอจะย้ายมาอยู่กับเรา แล้วก็นี่บุญหลายเป็นแม่บ้านที่นี่ อุ้มมีอะไรก็เรียกใช้ได้เลย” สีหราชเอ่ยเสียงเรียบเช่นเคย

ตามด้วยเสียงกังวานน่าเกรงขาม ของคุณลุงมาเฟียสุดหล่อ ที่รักและหวงแหนหลานสาวยิ่งกว่าอะไร อย่าง นนท์ ชินกร “ลุงนนท์!!!” แล้ววันใหม่ก็เปลี่ยนไปกอดคนที่เธอคิดถึงมากกว่าใคร “ว่าไงคิดถึงลุงไหมเรา” “คิดถึงสิคะ คิดถึงลุงนนท์มาก ไม่เจอกันนานขนาดนี้”

ชานนท์เอ่ยเพียงเท่านั้น ทำเอาทุกคนอึ้งไปทั้งโต๊ะ “นนท์เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า หนูเรย์เป็นลูกสาวบุญธรรมของลุงนะ ไม่ใช่สาวใช้” พันตรีธนชาติไขความกระจ่าง จนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความประหลาดใจ

“คุณนนท์ไม่ได้ขี้ขลาด คุณนนท์เป็นผู้ชายที่กล้าหาญ และมีนก็รักคุณนนท์มากๆ” รัชชานนท์ระบายยิ้มอบอุ่นออกมา ประทับปากร้อนผ่าวของตนเองบนกลีบปากนุ่มหนักๆ เนิ่นนาน “คนดี... เมียของฉัน... ฉันรักเธอ นทิชา”